Siedem grup zbrojnych jednoczy siły, by obalić premiera Etiopii i otworzyć nowy front walk

Zbliżenie polityczne dawnych przeciwników, w tym Ludowego Frontu Wyzwolenia Tigray, Amhara Fano oraz Armii Wyzwolenia Oromo, stanowi fundamentalną przebudowę strukturalną w krajobrazie bezpieczeństwa Etiopii. Przechodząc od odizolowanych powstań regionalnych do skoordynowanej koalicji antyrządowej, ugrupowania te zmuszają federalne siły zbrojne do jednoczesnego rozproszenia zasobów na wielu frontach operacyjnych. Koalicję tę spaja przede wszystkim wspólny opór wobec premiera Abiya Ahmeda, pomimo głębokich różnic ideologicznych, terytorialnych i dotyczących powojennego zarządzania krajem. Wewnętrzna kruchość sojuszu stwarza jednak istotne słabości, które władze federalne mogą wykorzystać do odizolowania i neutralizacji poszczególnych grup w przypadku zachwiania wspólnych priorytetów strategicznych. Jednocześnie pogarszające się relacje dwustronne między Addis Abebą a Asmarą zwiększają systemowe zagrożenie zewnętrznymi interwencjami wojskowymi i logistycznymi. W przypadku urzeczywistnienia się wsparcia ze strony Erytrei, wewnętrzna rebelia grozi przekształceniem się w szerszy konflikt regionalny, zagrażający stabilności całego Rogu Afryki.

‍

‍