Rosja nadal wysyła okręty na pewną zagładę, ponosząc przy tym katastrofalne straty na morzu

Trwająca ukraińska kampania uderzeniowa skierowana przeciwko rosyjskiej logistyce morskiej na Morzu Azowskim odzwierciedla asymetryczną strategię mającą na celu sparaliżowanie regionalnych zdolności żeglugowych bez konieczności całkowitego zatapiania każdej jednostki. Integracja naprowadzania terminalnego oraz autonomicznego śledzenia celów w dronach uderzeniowych pozwoliła siłom ukraińskim zneutralizować konwencjonalne rosyjskie środki zaradcze i zapewnić wysoką skuteczność trafień w ruchome cele nawodne. Ta adaptacja technologiczna zmusza Moskwę do wejścia w samoniszczący cykl operacyjny, w którym uszkodzone statki przeciążają kluczową infrastrukturę naprawczą w portach i blokują przepustowość handlową. Systematyczne atakowanie holowników ratowniczych dodatkowo pogłębia te zakłócenia, przekształcając tymczasowe uszkodzenia w trwałe straty jednostek oraz pozostawiając wartościowe zasoby na łasce losu na spornych wodach. W konsekwencji Rosja staje przed rosnącym dylematem taktycznym między utrzymaniem wrażliwych korytarzy zaopatrzeniowych na Krym a akceptacją poważnych, skumulowanych strat w swojej flocie pomocniczej. Ostatecznie systemowa degradacja szlaków logistycznych i operacji portowych drastycznie ogranicza elastyczność operacyjną oraz zdolność Rosji do projekcji siły morskiej.

‍

‍