Van de Zwarte Zee tot de Atlantische Oceaan worden Russische olietankers één voor één uitgeschakeld

Ruslands vermogen om zijn oorlogsinspanningen vol te houden hangt steeds meer af van logistiek die buiten het zicht opereert, over oceanen ver van het slagveld. De schaduwvloot werd opgebouwd om sancties geruisloos te omzeilen, vertrouwend op afstand, ambiguïteit en de aanname van gefragmenteerde handhaving. Die aanname brokkelt nu af nu de druk verschuift van papierwerk en monitoring naar fysieke verstoring op zee. Doorslaggevend is niet langer of Russische olie een koper kan vinden, maar of zij zich fysiek kan verplaatsen zonder te worden tegengehouden. Wanneer handhavingsmaatregelen elkaar beginnen te overlappen in verschillende maritieme gebieden, verliest afstand zijn beschermende werking en wordt het een kwetsbaarheid. Zo ontstaat een strategische omgeving waarin elke vaart een cumulatief risico draagt en de schaduwvloot zelf een fragiel systeem wordt in plaats van een betrouwbare omweg.

‍