Het vernederende lot van de Russische strijdkrachten in Venezuela

De Russische aanwezigheid in Venezuela werd lange tijd voorgesteld als bewijs van Moskou’s wereldwijde bereik en loyaliteit aan partners onder druk. Achter de retoriek steunde die aanwezigheid echter op opportunisme, naar de achtergrond verschoven functionarissen en minimaal politiek risico, in plaats van op oprechte toewijding. Naarmate de oorlog in Oekraïne middelen en aandacht opslokte, werden verre allianties steeds meer transactioneel en vervangbaar. Venezuela, ondanks jaren van strategische verklaringen, werd minder behandeld als een vitaal partnerschap en meer als een perifere post die goedkoop werd beheerd. Deze dynamiek heeft een fragiele veiligheidsstructuur gecreëerd die meer op schijn dan op vastberadenheid was gebaseerd. Toen de externe druk uiteindelijk een hoogtepunt bereikte, werd de kloof tussen Russische beloften en Russische daden onverbloemd zichtbaar.