Rosjanie przyznają: połowa ich bomb nie wybucha, a naloty kończą się wielką kompromitacją armii

Operacyjne skalowanie rosyjskiej kampanii bomb szybujących ujawnia strukturalne napięcie między zwiększaniem przemysłowej produkcji amunicji a utrzymaniem taktycznej efektywności bojowej. Choć większa ładowność samolotów pozwala na przenoszenie większej liczby bomb podczas misji, powszechne usterki detonacji oraz błędne ustawienia zapalników drastycznie ograniczają niszczenie umocnionych celów. Detonacje natychmiastowe po uderzeniu rozpraszają energię wybuchu w atmosferze zamiast penetrować żelbetowe umocnienia, co czyni precyzyjne trafienia bezskutecznymi strategicznie. Ta taktyczna niewydolność wynika z inercji organizacyjnej w planowaniu misji, braku standaryzacji w przygotowaniu zapalników oraz niedostatecznych procedur oceny uszkodzeń bojowych. W konsekwencji siły rosyjskie rekompensują problemy operacyjne poprzez wzrost wolumenu, zrzucając tysiące bomb kierowanych miesięcznie bez usuwania przyczyny ich nieskuteczności. Bez systemowych reform w przygotowaniu lotów i dyscyplinie celowania, zwiększanie ilości używanej broni spowoduje jedynie większe zużycie zasobów przy zachowaniu zdolności obronnych przeciwnika.

‍