Rosja i NATO szykują się do WOJNY, gdy już trwa ewakuacja ludności z terenów przygranicznych

Europejska polityka obronna przechodzi strukturalną transformację od teoretycznego planowania ewentualnościowego do gotowości operacyjnej na konflikt międzypaństwowy o wysokiej intensywności z Rosją. Jednoczesne skalowanie infrastruktury ewakuacyjnej, ćwiczeń wojskowych oraz zdolności do przyjmowania rannych wskazuje, że państwa członkowskie NATO traktują obecnie eskalację systemową jako bliską rzeczywistość, a nie ryzyko o niskim prawdopodobieństwie. Prowokacje poniżej progu konfliktu zbrojnego oraz operacje asymetryczne w pobliżu strategicznych wąskich gardeł, takich jak przesmyk suwalski, ujawniają strukturalne słabości w progach reakcji zbiorowej na mocy Artykułu Piątego. Poprzez realokację cywilnych zasobów szpitalnych i przywracanie infrastruktury z okresu zimnej wojny zarówno państwa europejskie, jak i Moskwa aktywnie przygotowują się na długotrwałą wojnę na wyczerpanie. Ta powszechna mobilizacja instytucjonalna odzwierciedla przesunięcie w stronę zarządzania niejednoznacznością hybrydową, w której celowe tarcia zamazujące granicę między pokojem a wojną komplikują proces podejmowania decyzji przez sojuszników. W konsekwencji kurczący się operacyjny margines błędu drastycznie zwiększa prawdopodobieństwo niezamierzonej eskalacji na wschodniej flance.

‍

‍