Rosja w szoku, gdy rozgłos wokół Grenlandii maskuje zaostrzenie kontroli morskiej w Arktyce

Grenlandia cicho stała się jednym z najważniejszych punktów nacisku w poszerzającej się konfrontacji między Rosją a Zachodem. To, co na pierwszy rzut oka wydawało się politycznym napięciem między Waszyngtonem a Europą, chwilowo zasiliło nadzieje Moskwy na fragmentację NATO w momencie, gdy Rosja pilnie potrzebuje strategicznego oddechu. Jednak pod tym hałasem Arktyka wyłania się jako ostatnia stosunkowo nieograniczona arteria podtrzymująca rosyjski handel morski, eksport energii i ambicje mocarstwowe. W miarę jak dostęp w Bałtyku, Morzu Czarnym i Atlantyku się kurczy, kontrola nad północnymi szlakami przestaje być peryferyjna, stając się egzystencjalną dla rosyjskiej gospodarki wojennej. Postawa NATO wobec Grenlandii ma więc konsekwencje daleko wykraczające poza samą wyspę, kształtując równowagę między powstrzymaniem a przetrwaniem systemu rosyjskiej floty cieni. Gdy strategiczny dostęp mylony jest z teatrem dyplomatycznym, wynikający z tego szok może być znacznie bardziej szkodliwy niż bezpośrednia konfrontacja.

‍