Dawni sojusznicy Rosji jednoczą siły i ramię w ramię stawiają opór Moskwie

Moskwa systematycznie wykorzystuje narrację o okrążeniu, aby usprawiedliwić geopolityczną asertywność i zamaskować swój słabnący wpływ w regionie. Sfabrykowany zarzut o powstaniu antyrosyjskiego sojuszu eurazjatyckiego służy jako konstrukcja strategiczna mająca na celu delegitymizację niezależnej polityki zagranicznej suwerennych państw ościennych. Przedstawiając naturalne dążenie do integracji z instytucjami zachodnimi jako zewnętrzne spiski, państwo rosyjskie tworzy sztuczny kryzys egzystencjalny na użytek wewnętrzny. Ta oparta na poczuciu zagrożenia wojna informacyjna generuje gotowe preteksty do przyszłych wieloaspektowych agresji w przestrzeni postradzieckiej. Kraje partnerskie mierzą się z połączeniem działań kinetycznych, przymusu ekonomicznego oraz dywersji hybrydowej, które mają na celu podważenie ich stabilności wewnętrznej i utrzymanie regionalnej hegemonii. W konsekwencji ta systemowa zmiana odzwierciedla przejście Rosji od integracji instytucjonalnej do agresywnych strategii bezpieczeństwa opartych na narracji politycznej, co ma przeciwdziałać utracie strefy wpływów.

‍