Houthi-opmars bedreigt Jemenitische regeringstroepen in Taizz

De meest recente Houthi-opmars in het zuidelijke deel van Taizz heeft zich rechtstreeks gericht op de wegen die de door de overheid gecontroleerde posities van bevoorrading voorzien. Op vier oktober trokken Houthi-eenheden At Turbah binnen na een opmars door onder meer al-Safiyah en al-Mansora. At Turbah is van strategisch belang omdat het op het kruispunt ligt van de belangrijkste routes die Taizz met Aden verbinden. De inname van al-Safiyah stelde de Houthi's eveneens in staat de voornaamste weg tussen beide steden af te snijden. Dit zet de regeringstroepen in Taizz onder directe logistieke druk, aangezien voedsel, munitie, brandstof en versterkingen die vanuit Aden naar het noorden bewegen nu moeten passeren via routes die ofwel verstoord zijn ofwel blootstaan aan Houthi-aanvallen. De Houthi's hoeven Taizz dan ook niet onmiddellijk in te nemen om de verdedigers te verzwakken; door posities in te nemen langs de toevoerwegen van de stad kunnen zij de troepenverplaatsingen beperken die de regeringstroepen in staat stellen de strijd vol te houden.

Dit is van cruciaal belang omdat Taizz het geografische scharnierpunt vormt tussen het door Houthi's gecontroleerde noorden, het door de overheid beheerste gebied in het zuiden en de kust van de Rode Zee. De stad ligt bovendien dicht bij de verbindingsroutes tussen de westelijke en zuidelijke regio's van Jemen, wat de partij die de stad beheerst een grotere operationele vrijheid geeft om strijdkrachten tussen deze fronten te verplaatsen. Indien de Houthi's erin slagen Taizz te isoleren en uiteindelijk in te nemen, zouden zij een van de laatste grote overgebleven verzetshaarden tegen het Houthi-bewind in West-Jemen elimineren. Dit zou tevens bijdragen aan het consolideren van hun recente terreinwinst langs de westkust en hun positie rond de toegangswegen naar Bab al-Mandab versterken. Van daaruit zouden de Houthi's hun invloed op de routes tussen West-Jemen en Aden kunnen vergroten, waarmee zij hun positie als dominante macht in het gehele land versterken. Het verlies van Taizz zou daarnaast de politieke verhoudingen in Jemen doen kantelen door de territoriale positie van de internationaal erkende regering te verzwakken en aan te tonen dat de door Saoedi-Arabië gesteunde coalitie haar resterende bolwerken niet betrouwbaar kan beschermen. Dit zou de Houthi's in staat stellen gunstigere voorwaarden te eisen bij toekomstige vredesonderhandelingen, terwijl het voor Saoedi-Arabië en zijn Jemenitische bondgenoten moeilijker wordt om hen terug te dringen van de kust nabij Bab al-Mandab.

De Jemenitische regering kan het zich niet veroorloven Taizz te verliezen, waardoor de Houthi-opmars een directe bedreiging vormt voor de bredere regeringspositie in West-Jemen. In reactie hierop heeft de Presidentiële Leidingsraad een grootschalig offensief tegen de Houthi's aangekondigd op meerdere fronten. De directe prioriteit is te voorkomen dat de Houthi's hun posities ten zuiden van Taizz consolideren en de resterende toegangswegen naar de stad afsnijden. Saoedi-Arabië ondersteunt deze inspanning met militaire bijstand en luchtaanvallen die erop gericht zijn de Houthi-strijdkrachten te ontregelen en hun opmars te vertragen. Het doel is niet louter het toebrengen van verliezen, maar het creëren van de voorwaarden voor regeringstroepen om de controle over het wegennet te herstellen.

Het heropenen van deze routes zou de stroom van bevoorrading en versterkingen naar Taizz herstellen. Zonder die verbinding riskeert de regering dat de Houthi's hun recente tactische terreinwinst omzetten in een duurzame uitvalsbasis van waaruit zij hun expansie zuidwaarts kunnen voortzetten. De voornaamste moeilijkheid is dat luchtaanvallen alleen de landverbinding van de regering met Taizz niet kunnen herstellen. Saoedische gevechtsvliegtuigen kunnen Houthi-posities bestoken, troepenconcentraties verstoren en verdere opmars vertragen, maar zij kunnen de wegen niet permanent veiligstellen. Daarvoor is vereist dat regeringstroepen de kruispunten en het omliggende hoogland heroveren en vervolgens behouden tegen vernieuwde Houthi-aanvallen.

Dit creëert een strategisch probleem voor de bredere regeringscampagne. Strijdkrachten die zich zouden moeten voorbereiden op een breder offensief, moeten nu geconcentreerd blijven op het beschermen van Taizz en het heropenen van de toegangswegen. De Houthi's kunnen intussen hun vooruitgeschoven posities gebruiken om de druk op die linies aan te houden en de regering te dwingen extra troepen naar het gebied te dirigeren. De directe strijd om de wegen blijft zodoende essentieel voor het vermogen van de regering om het initiatief te herpakken.

Over het geheel genomen zou een Houthi-overwinning bij Taizz het voor de regeringstroepen moeilijker maken om het verloren gegane terrein langs de Rode Zeekust te heroveren. Hierdoor zou Saoedi-Arabië geconfronteerd blijven met een sterkere Houthi-beweging die gunstigere vredesvoorwaarden kan eisen, terwijl zij posities nabij Bab al-Mandab behoudt – de strategische zeestraat die de Rode Zee verbindt met de Golf van Aden. Het behouden van die posities maakt het moeilijker om het vermogen van de Houthi's om koopvaardijschepen te bedreigen weg te nemen, waardoor rederijen blootgesteld blijven aan verdere aanvallen en verstoringen. De uitkomst bij Taizz kan derhalve bepalend zijn voor zowel de machtsverhoudingen binnen Jemen als de veiligheid van de internationale handelsvaart door de regio.