Russische infanterie infiltreert steden met kleine, verborgen aanvalsteams

De meest cruciale operationele ontwikkelingen komen vandaag uit Oekraïne.

De intense gevechten in Oekraïne hebben geleid tot veranderingen in oorlogsvoeringtactieken, waarbij de focus is komen te liggen op het gebruik van kleine infanteriegroepen als infiltratieteams. Door onopgemerkt door posities te trekken en een aanwezigheid achter de frontlinie op te bouwen, creëren zij het risico dat volledige defensieve sectoren instorten voordat verdedigers beseffen wat er aan de hand is.

De belangrijkste factor voor deze verschuiving zijn drones, die nu het grootste deel van het slagveld bewaken en grote groepen gemakkelijk detecteerbaar en vernietigbaar maken. Door constant straten en open terrein te observeren op vijandelijke bewegingen, kunnen operators snel coördinaten doorgeven voor directe vuursteun door artillerie of drones.

Deze aanvallen kunnen vijandelijke soldaten uitschakelen voordat zij zich kunnen herpositioneren of effectieve dekking kunnen bereiken, en zelfs dan kunnen FPV-drones gebouwen binnenvliegen, wat de overlevingskansen beperkt. Dit dwingt infanterie om binnen te blijven en te vertrouwen op camouflage, omdat onbeschermde beweging gelijkstaat aan de dood.

Om deze blootstelling aan constante drone-surveillance te verminderen, reageren Russische aanvalseenheden door zich op te splitsen in kleine groepen van twee of drie soldaten, die langzaam bewegen en met maximale aandacht oprukken om drones te vermijden. Kleinere groepen creëren minder visuele en thermische signaturen, wat hen moeilijker detecteerbaar maakt. Deze groepen vertrekken op verschillende tijdstippen en gebruiken verschillende routes, wat voorkomt dat de gehele aanvalsmacht door een enkele aanval of hinderlaag wordt gestopt. Als één groep wordt aangegrepen, kunnen andere nog steeds de nederzetting bereiken en posities innemen.

Eenmaal nabij de posities verspreiden deze groepen zich in de buitenwijken in plaats van direct door te stoten. Structuren bieden bescherming tegen explosies en verminderen de zichtbaarheid van bovenaf, terwijl binnenruimtes de thermische detectie beperken. Vanuit dergelijke posities observeren soldaten bewegingen en vallen ze doelen aan vanuit verborgen vuurposities.

Dit stelt hen in staat om belangrijke naderingsroutes te bewaken en de aankomst van extra groepen te ondersteunen. Zodra voldoende soldaten zich in meerdere posities hebben gevestigd, creëren ze verborgen steunpunten nabij of binnen de nederzetting.

Extra groepen kunnen zich dan vrijer naar binnen verplaatsen en de controle uitbreiden, waarbij beveiligde gebieden als uitvalsbasis dienen. Dit creëert druk op de verdedigers, omdat het zuiveren van verborgen aanvalsgroepen vereist dat Oekraïense troepen zich blootstellen aan observatie en Russische aanvallen. Naarmate meer posities worden bezet, verliezen verdedigers het vermogen om veilig te bewegen, posities te versterken of effectief te coördineren. Operationeel succes treedt op wanneer verdedigers zich terugtrekken om isolatie te voorkomen, waardoor Russische troepen controle kunnen krijgen over een groter gebied zonder een kostbare frontale aanval.

Dezelfde omstandigheden die infiltratie mogelijk maken, creëren echter ook kwetsbaarheden. Deze aanvalsgroepen opereren met minimale mankracht en kunnen geen verliezen verdragen. Een enkel slachtoffer kan de gevechtskracht met de helft verminderen, omdat de meeste teams uit slechts twee of drie soldaten bestaan, en één slachtoffer kan het verschil betekenen tussen succes en nederlaag. Als één lid van de groep uitvalt, stopt de opmars gewoonlijk en richten de resterende soldaten zich op overleven. Het evacueren van een gewonde soldaat tijdens infiltratie is vaak onmogelijk, omdat elke extra beweging meer kwetsbaarheden creëert.

Als aanvalsgroepen erin slagen initiële posities in te nemen, wordt bevoorrading de volgende uitdaging, aangezien deze beperkt is tot leveringen te voet of per drone.

Zonder gestage herbevoorrading om communicatie en gevechtscapaciteit te behouden terwijl ze geïsoleerd opereren, verliezen infiltranten snel hun vermogen om te coördineren, dreigingen te detecteren en zichzelf te verdedigen. Zelfs wanneer aanvalsgroepen posities innemen en voorraden hebben, blijft hun vermogen om te bewegen of zich terug te trekken beperkt door drone-surveillance en Oekraïense patrouilles. Dit laat hen geïsoleerd achter in betwiste ruimtes, waar overleven opnieuw afhangt van het vermijden van detectie. Na verloop van tijd identificeren Oekraïense verkenningsdrones gewoonlijk hun locaties voordat andere eenheden hen isoleren en elimineren met behulp van drones, artillerie of zuiveringsoperaties door infanterie, waardoor het hele infiltratieproces een blok aan het been wordt.

Over het geheel genomen maakt de moderne Russische stedelijke aanvalstactiek gebruik van infiltratie om opmars onder constante drone-surveillance mogelijk te maken. Het succes ervan hangt af van verborgen blijven en langzaam bewegen, terwijl de bevoorrading op peil wordt gehouden en de controle stap voor stap wordt uitgebreid.

Mislukking kan gemakkelijk optreden, aangezien de eenheden kwetsbaar blijven tijdens elke fase van de aanval. Toch zal, vanwege de steeds toenemende drone-activiteit van beide legers, de moderne infiltratie door kleine groepen gevechten blijven beslissen, aangezien de tijd van grote aanvallen met meer troepen en pantservoertuigen voorbij is.