Rosyjska piechota przenika do miast: Małe, ukryte grupy szturmowe w natarciu!

Najważniejsze wiadomości napływają dziś z Ukrainy.

Intensywne walki na Ukrainie doprowadziły do transformacji taktyki prowadzenia działań wojennych, kładąc szczególny nacisk na wykorzystanie małych grup piechoty jako zespołów infiltracyjnych. Próby skrytego przenikania przez pozycje i ustanawiania obecności na tyłach linii frontu generują ryzyko załamania się całych sektorów obrony, zanim obrońcy zdadzą sobie sprawę z rzeczywistego przebiegu zdarzeń.

Głównym czynnikiem determinującym tę zmianę są bezzałogowe statki powietrzne, które obecnie monitorują większość pola walki, sprawiając, że duże zgrupowania są łatwe do wykrycia i eliminacji. Stała obserwacja ciągów komunikacyjnych i otwartego terenu pozwala operatorom na błyskawiczne przekazywanie współrzędnych w celu uzyskania natychmiastowego wsparcia ogniowego ze strony artylerii lub dronów.

Ataki te mogą razić żołnierzy przeciwnika, zanim zdołają oni zmienić położenie lub dotrzeć do skutecznych osłon, a nawet w takich przypadkach drony FPV mogą być wprowadzane bezpośrednio do budynków, drastycznie ograniczając szanse na przeżycie. Zmusza to piechotę do pozostawania wewnątrz struktur i polegania na maskowaniu, ponieważ ruch na otwartej przestrzeni jest tożsamy ze śmiercią.

Aby zredukować ekspozycję na nieustanną obserwację z powietrza, rosyjskie jednostki szturmowe reagują podziałem na małe grupy liczące od dwóch do trzech żołnierzy, poruszające się powoli i posuwające się naprzód z maksymalną uwagą. Mniejsze grupy generują słabszą sygnaturę wizualną i termiczną, co utrudnia ich wykrycie. Grupy te wyruszają w różnych odstępach czasu i korzystają z odmiennych tras, co zapobiega zatrzymaniu całego komponentu szturmowego przez pojedyncze uderzenie lub zasadzkę. Jeśli jedna grupa zostanie związana walką, pozostałe wciąż mają szansę dotrzeć do obszaru zabudowanego i zająć pozycje.

Po zbliżeniu się do pozycji, grupy te rozpraszają się na obrzeżach, zamiast przeć bezpośrednio do przodu. Struktury budowlane zapewniają osłonę przed odłamkami i redukują widoczność z górnej półsfery, podczas gdy wnętrza ograniczają detekcję termiczną. Z takich pozycji żołnierze prowadzą obserwację ruchu i rażą cele z zamaskowanych punktów ogniowych.

Pozwala to im na monitorowanie kluczowych dróg podejścia i wspieranie przybycia kolejnych grup. Gdy wystarczająca liczba żołnierzy usadowi się na wielu stanowiskach, tworzą oni ukryte przyczółki w pobliżu lub wewnątrz miejscowości.

Dodatkowe grupy mogą wtedy przemieszczać się swobodniej i rozszerzać kontrolę, wykorzystując zabezpieczone obszary jako punkty wyjścia. Tworzy to presję na obrońców, ponieważ likwidacja ukrytych grup szturmowych wymaga od sił ukraińskich wystawienia się na obserwację i rosyjskie uderzenia. W miarę zajmowania kolejnych pozycji obrońcy tracą zdolność do bezpiecznego poruszania się, wzmacniania placówek czy efektywnej koordynacji. Sukces operacyjny następuje, gdy obrońcy wycofują się w celu uniknięcia izolacji, co pozwala siłom rosyjskim na przejęcie kontroli nad większym obszarem bez kosztownego ataku frontalnego.

Jednak te same warunki, które umożliwiają infiltrację, tworzą również słabe punkty. Grupy szturmowe operują przy minimalnych stanach osobowych i nie mogą pozwolić sobie na straty. Pojedyncza ofiara może zredukować zdolność bojową o połowę, ponieważ większość zespołów składa się z dwóch lub trzech żołnierzy, a jeden ranny może stanowić różnicę między sukcesem a klęską. Jeśli jeden członek grupy zostanie wyeliminowany, natarcie zazwyczaj zostaje wstrzymane, a pozostali żołnierze skupiają się na przetrwaniu. Ewakuacja rannych podczas infiltracji jest często niemożliwa, gdyż każdy dodatkowy ruch generuje kolejne zagrożenia.

Jeśli grupom szturmowym uda się utrzymać początkowe pozycje, kolejnym wyzwaniem staje się logistyka, ograniczona do dostaw pieszych lub realizowanych za pomocą dronów.

Bez stałego uzupełniania zapasów w celu utrzymania łączności i zdolności bojowej w izolacji, infiltratorzy szybko tracą zdolność do koordynacji, wykrywania zagrożeń i obrony własnej. Nawet gdy grupy szturmowe zajmą pozycje i posiadają zapasy, ich zdolność do manewru lub wycofania się pozostaje ograniczona przez nadzór dronów i ukraińskie patrole. Pozostawia ich to w izolacji wewnątrz spornych przestrzeni, gdzie przeżycie ponownie zależy od unikania wykrycia. Z biegiem czasu ukraińskie drony rozpoznawcze zazwyczaj identyfikują ich lokalizację, zanim inne jednostki odizolują ich i wyeliminują przy użyciu bezzałogowców, artylerii lub operacji czyszczących piechoty, zmieniając proces infiltracji w obciążenie.

Podsumowując, współczesna rosyjska taktyka szturmu miejskiego wykorzystuje infiltrację, aby umożliwić postępy pod stałym nadzorem dronów. Jej sukces zależy od pozostawania w ukryciu, powolnego poruszania się przy jednoczesnym utrzymaniu logistyki i stopniowym rozszerzaniu kontroli.

Porażka może nastąpić łatwo, gdyż jednostki pozostają narażone na każdym etapie szturmu. Jednak ze względu na stale rosnącą aktywność dronów po obu stronach, nowoczesna infiltracja małych grup będzie nadal decydować o losach bitew, jako że era zmasowanych ataków z użyciem dużej liczby wojsk i pojazdów opancerzonych dobiegła końca.