Hoe Rusland Westerse onderdelen smokkelt voor zijn oorlogsindustrie

Vandaag komt er belangrijk nieuws uit de Russische Federatie.

In deze context blijven er recent geproduceerde buitenlandse componenten opduiken in Russische raketten en drones, waarbij analitisch bewijs aantoont dat buitenlandse elektronica uit duizendvijfentwintig en tweeduizendzesentwintig is aangetroffen in het wrakmateriaal van recente aanvallen. Oekraïense onderzoekers gaan door met het catalogiseren van deze vondsten op het sanctiemonitoringsplatform van de overheid, waar elke nieuwe invoer laat zien dat Rusland jaren na het instellen van de sancties nog steeds westerse elektronica ontvangt. Met name de Kh-honderdeen kruisvluchtwapens die Kyiv en de rest van Oekraïne blijven treffen, bevatten meer dan honderd recent geproduceerde componenten van Amerikaanse, Europese en Aziatische bedrijven.

Amerikaanse onderdelen die eind tweeduizendvijfentwintig zijn gefabriceerd, zijn ook aangetroffen in Shahed-drones die in maart tweeduizendzesentwintig tegen Oekraïne zijn ingezet. Dit toont aan dat deze onderdelen binnen enkele maanden na fabricage de Russische wapenindustrie bereiken. Een identieke dynamiek doet zich voor bij UMPK-geleidingskits voor FAB-bommen, die afhankelijk zijn van Zwitserse signaalrelais, Chinese traagheidsmodules en Amerikaanse omvormers. Deze voorbeelden tonen aan dat de Russische verwerfingskanalen actief blijven en dat de sancties de stroom van kritieke elektronica niet hebben doorgesneden.

Rusland heeft deze componenten nodig omdat moderne wapensystemen afhankelijk zijn van precieze navigatie en betrouwbare processoren. In het bijzonder stellen geleidingsmodules en programmeerbare chips raketten in staat om hun koers aan te passen, signaalinterferentie te weerstaan en doelen nauwkeuriger te treffen. Hoewel Russische ingenieurs binnenlandse alternatieven hebben ontwikkeld, toont onderzoek van geborgen wapens aan dat Rusland voor enkele kritieke functies nog steeds afhankelijk is van buitenlandse elektronica. Merkwaardig genoeg probeerde Rusland na de invasie van Oekraïne en het opleggen van westerse sancties de geïmporteerde processoren te vervangen door exemplaren van eigen fabricaat. De prestaties van de raketten gingen er echter aanzienlijk op achteruit, waarbij de Oekraïense inlichtingendienst afwijkingen van dertig meter of meer van het beoogde doel meldde, evenals een verhoogde kwetsbaarheid voor elektronische oorlogvoering. In tweeduizendzesentwintig werden opnieuw Amerikaanse processoren aangetroffen in een nieuwere computer aan boord van een Kinzhal-raket, wat er verder op wijst dat de Russische vervangingsproducten niet de vereiste resultaten hebben geleverd.

Deze componenten bereiken Rusland via tussenpersonen die goederen in derde landen inkopen en de uiteindelijke bestemming of het militaire doel van de verzendingen verhullen. Hierdoor kunnen gesanctioneerde goederen via commerciële kanalen bewegen, waarbij Turkije, China, Hong Kong en de Verenigde Arabische Emiraten belangrijke knooppunten zijn geworden voor de indirecte export van Europese goederen naar Rusland. Hoewel de Europese Unie de exportverboden in tweeduizendvierentwintig heeft aanangescherpt, wat enkele stromen heeft doen afnemen, bleven gesanctioneerde goederen via dit soort omwegen in Rusland aankomen. De beperkingen hebben ook de kosten voor Rusland om de benodigde onderdelen te verkrijgen in wisselende mate verhoogd, maar de netwerken blijven effectief in het bevoorraden van de Russische defensie-industrie.

Deze netwerken blijven operationeel omdat zij zich snel aanpassen wanneer individuele bedrijven onder sancties worden geplaatst o logistieke routes worden geblokkeerd. Financiële tussenpersonen helpen Russische kopers om leveranciers te betalen zonder de werkelijke oorsprong van de middelen te onthullen, en deze betalingsstructuur zorgt ervoor dat transacties kunnen doorgaan, zelfs wanneer de sancties worden aangehaald. Wanneer een inkoopbedrijf wordt ontmaskerd of geblokkeerd, neemt een vervangende entiteit snel dezelfde rol over om de toeleveringsketen in beweging te houden, waarbij vaak van route of registratiegegevens wordt veranderd en nieuwe logistieke bedrijven worden ingeschakeld.

Een onderzoek van BILD liet zien hoe een van deze systemen in de praktijk werkt door GPS-trackers te plaatsen in pakketten met niet-functionele micro-elektronica en deze naar een magazijn te brengen dat beweerde verzenddiensten naar Rusland aan te bieden ondanks de EU-sancties. Het magazijn, geëxploiteerd door voormalige werknemers van een dochteronderneming van de Russische staatspost, gebruikte documenten van de postdienst van Oezbekistan om de Europese oorsprong te verhullen, aangezien internationale postzendingen aan lichtere controles worden onderworpen dan reguliere goederenexport. De GPS-trackers toonden aan dat de testpakketten via een magazijn nabij de luchthaven van Berlijn door Polen en Belarus naar Moskou reisden. Deze mechanismen helpen een raketproductie op peil te houden die door de Oekraïense inlichtingendienst wordt geschat op ongeveer honderd raketten per maand, een niveau dat zonder westerse componenten onmogelijk zou zijn.

Over het geheel genomen veranderen de Russische schaduwnetwerken de handhaving van sancties in een voortdurende strijd om de toegang tot technologie. Het sluiten van één route heeft een beperkte nuttige werking als dezelfde kopers snel een andere route kunnen vinden, maar het verstoren van de levering van componenten die moeilijk te vervangen zijn, kan een bredere impact hebben op de productie. De praktijktest is of Russische fabrieken te maken krijgen met langere vertragingen, hogere kosten en tekorten die de vervanging van in Oekraïne gebruikte wapens vertragen. Aanhoudende smokkel laat daarom zien waar druk wordt ontweken en waar striktere handhaving een verschil zou kunnen maken.