Poetin niet tevreden met Donbas: alle reserves ingezet voor Zaporizja-offensief

Vandaag komt het belangrijkste nieuws uit de operationele sector Huliaipole.

In deze regio versterken de Russische strijdkrachten momenteel de as rond Huliaipole in een poging de Oekraïense defensie in deze sector te doorbreken. Het Russische overwicht aan mankracht bedraagt vier op één over de gehele breedte van de as en loopt op tot zeven op één in de meest bedreigde vakken. Deze troepenconcentratie geeft aan dat Rusland de richting Huliaipole beschouwt als een van zijn belangrijkste fronten. Rusland hanteert hier zijn gebruikelijke infiltratietactiek door één tot drie soldaten tegelijk uit te sturen, die proberen achter de Oekraïense linies te glippen en zich daar te verzamelen, terwijl de inzet van gepantserde voertuigen minimaal blijft. Om de infiltraties te ondersteunen heeft Rusland drie elite-eenheden voor drone-oorlogvoering van het Rubicon-complex ingezet, die via rotatie worden ingezet om een breder deel van de frontlijn te bestrijken.

Op de lange termijn streeft Rusland naar de inname van het linkeroevergedeelte van de provincie Zaporizhzhia, inclusief de regionale hoofdstad Zaporizhzhia. Rusland controleert momenteel circa vijfenzeventig procent van het grondgebied van de Oblast Zaporizhzhia, tegenover ongeveer drieënzeventig procent na het Oekraïense tegenoffensief in tweeduizendrieëntwintig. Gelet op deze statistiek en het tempo van de opmars van dit jaar, dat in deze sector vrijwel tot stilstand is gekomen, is het hoogst onwaarschijnlijk dat Rusland dit doel kan verwezenlijken. Ter illustratie: Rusland rukte in tweeduizendvijfentwintig meer dan twintig kilometer op en nam tegen het einde van dat jaar Huliaipole in. In tweeduizendzesentwintig viel het opmarstempo echter terug naar tien kilometer. Uitgaande van deze progressie zou Rusland zeven jaar nodig hebben om de stad Zaporizhzhia te bereiken.

Voor de korte termijn heeft het Russische opperbevel de troepen de opdracht gegeven om tegen het einde van oktober dertig kilometer op te rukken ten westen van Huliaipole. Deze manœuvre zou hen in staat stellen Orikhiv vanuit het noorden te omsingelen en af te snijden van bevoorrading. Aangezien Orikhiv het centrale logistieke knooppunt vormt voor de Oekraïense defensie in dit gebied, zou het behoud van de posities ten zuiden van de stad aanzienlijk gecompliceerder worden indien Rusland erin slaagt Orikhiv onder controle te krijgen. Ook dit operationele doel is op korte termijn echter hoogst onrealistisch, aangezien de Russische troepen er nauwelijks in slagen betekenisvolle terreinwinst te boeken ten westen van Huliaipole.

Daar bevindt zich namelijk de hoofdverdedigingslinie van Oekraïne, waar de Russische troepen circa acht maanden over hebben gedaan om een relatief klein steunpunt op te veroveren. Dit verdedigingsstelsel bestaat uit omvangrijke antitankgrachten, draken tanden-hindernissen en meervoudige linies met prikkeldraad. Om die reden kan Rusland hier geen gemechaniseerde aanvallen uitvoeren en is het aangewezen op infiltraties door infanterie. Hoewel de eerste linie is gepenetreerd, kan Rusland nog steeds geen voertuigen inzetten om de oprukkende eenheden te bevoorraden of stormaanvallen uit te voeren, omdat het verdedigingswerk onvoldoende kon worden geneutraliseerd om een doorgang te creëren. Na het passeren van de verdedigingslinie, die voortdurend onder toezicht staat van Oekraïense verkenningsdrones, moeten de Russische infiltratiegroepen open terreinen doorkruisen die zwaar zijn gemijneerd. Onder deze omstandigheden boekt Rusland nauwelijks terreinwinst terwijl de verliezen oplopen, wat de leiding heeft gedwongen extra troepen te hergroeperen om de tactische patstelling te doorbreken.

Over het geheel genomen toont het Russische besluit om aanvullende troepen te verplaatsen en de elite-eenheden van het Rubicon-dronesysteem naar de sector Huliaipole te roteren aan dat de huidige tactiek niet leidt tot de door het opperbevel geëiste doorbraak. De uitgebreide Oekraïense fortificaties, de gemijneerde open velden en de continue dronebewaking zorgen ervoor dat zelfs bij aanvoer van nieuwe troepen deze tegen dezelfde onoverkomelijke obstakels oplopen als hun voorgangers. Hierdoor ontstaat een kostbare uitputtingsslag waarbij Rusland steeds meer mankracht moet inzetten voor marginale terreinwinst, wat andere sectoren van het front kan verzwakken naarmate eenheden worden weggetrokken om het offensief hier te onderhouden. Zolang de Russische strijdkrachten geen tactische oplossing vinden voor deze logistieke en defensieve barrières, blijven de ambities om Orikhiv te omsingelen en uiteindelijk de stad Zaporizhzhia te bereiken ver buiten het bereik van hun huidige operationele vermogen.