De Russische opmars is gedaald tot slechts 15 meter per dag (!), terwijl de verliezen oplopen tot meer dan 1.000 manschappen per dag.

Vandaag zijn er belangrijke updates uit Oekraïne.

Hier is het tempo van de Russische opmars veranderd van traag naar een anti-record in de militaire geschiedenis, zonder tekenen van verbetering. Dit gebrek aan vooruitgang tegen enorme verliezen heeft de Russische leiding gedwongen te proberen de overwinning te behalen via middelen die een supermacht vernederen.

Militaire analisten hebben het tempo van de Russische opmars vergeleken met andere offensieven in de geschiedenis, met het schokkende resultaat dat het Russische leger zich voortbeweegt met een ongekend langzaam operationeel tempo van ongeveer 15 meter per dag. Dit is feitelijk een anti-record volgens de maatstaven van de afgelopen eeuw, want zelfs in de Eerste Wereldoorlog kon het uitgeputte Duitse leger na vier jaar uitputtende loopgravenoorlog een laatste offensief voeren waarbij ze 70 kilometer in vier maanden vooruitgingen, ofwel 583 meter per dag.

De Russische leiding blijft de volledige verovering van de Donbas als een van haar belangrijkste doelen in Oekraïne handhaven, maar het Institute for the Study of War schat dat Rusland alleen al voor de Donbas minimaal 18 maanden nodig zou hebben tegen het huidige tempo. Het belangrijkste is dat dit alleen mogelijk zou zijn als Oekraïense troepen geen extra verdedigingswerken zouden bouwen, wat het enorme verschil tussen Moskou’s ambities en haar daadwerkelijke militaire capaciteit benadrukt.

De onwaarschijnlijkheid dat Rusland een doorbraak met geweld zal bereiken, wordt verder versterkt door de Oekraïense verdedigingshouding, omdat terwijl Rusland moeite heeft om meer dan 15 meter per dag op te rukken, Oekraïense troepen honderden meters van massieve, moderne verdedigingslijnen per dag aanleggen. Met een totale lengte van meer dan 2.000 kilometer worden deze fortificaties sneller gebouwd dan Russische troepen kunnen oprukken, wat de realiteit voor de Russen onderstreept.

Desondanks heeft het Russische militaire commando systematisch de effectiviteit van zijn offensieven verkeerd voorgesteld aan de buitenwereld om zo politieke druk in onderhandelingen uit te oefenen, met de bedoeling het Westen mis te leiden zodat Oekraïne politieke concessies zou doen en terrein zou afstaan dat Rusland op het slagveld niet heeft kunnen veroveren.

Cruciaal is dat Russische troepen nog ver verwijderd zijn van de nieuwste Oekraïense fortificaties, en daarvoor zouden ze eerst grote stedelijke conglomeraties zoals Kramatorsk en Sloviansk moeten overwinnen, onderdeel van de zwaar versterkte vestinggordel, waar dichte verdedigingen, voorbereide posities en stedelijk terrein de kosten van elke opmars verder verhogen. Opvallend is dat bijna anderhalf jaar en meer dan 100.000 gesneuvelde soldaten nog steeds niet genoeg zijn voor de Russen om Pokrovsk en Myrnohrad te veroveren. Ter vergelijking: Kramatorsk is vier keer zo groot als Pokrovsk, terwijl Sloviansk bijna vier keer zo groot is als Myrnohrad, wat betekent dat Rusland ze waarschijnlijk niet binnen de komende twee jaar zou kunnen innemen.

Als gevolg hiervan is de Russische leiding begonnen de indruk te wekken dat zij openstaat voor onderhandelingen en een staakt-het-vuren, maar alleen als Oekraïne de Donbas zonder strijd opgeeft. Zonder volledige overgave kan Moskou zelfs geen symbolische overwinning claimen, wat Vladimir Putin nodig heeft om de oorlog als succesvol te presenteren en zijn enorme verliezen te rechtvaardigen.

Van meet af aan is het veiligstellen van de Donbas de kernvoorwaarde van Rusland voor elk vredesplan geweest, wat een impliciete interne erkenning weerspiegelt dat militaire verovering niet langer waarschijnlijk is, ondanks hun beweringen aan het Westen dat het slechts een kwestie van tijd is en dat weerstand zinloos is.

Gezien de realiteit op het terrein, wetende dat de Russen niet over de mankracht en middelen beschikken om het met geweld te veroveren, en rekening houdend met het strategische belang van de rest van de Donbas voor de bescherming van de verder westelijk gelegen regio’s, zei president Zelensky dat Oekraïne niet klaar is voor compromissen die de territoriale integriteit schenden.

Alles bij elkaar zal de Russische onderhandelingshouding in de toekomst niet veranderen, omdat deze meer een back-upplan is om doelen te bereiken dan een echte inzet voor vrede, aangezien Rusland begrijpt dat het zijn doelen op het slagveld niet kan verwezenlijken. Met een worstelende defensie-industrie en problemen om enorme verliezen te vervangen, probeert Moskou de prospect van een kostbare belegering van de versterkte stedelijke gordel van Kramatorsk en Sloviansk te vermijden, en moet het kracht projecteren en proberen Oekraïne te dwingen zijn grondgebied op te geven.