Rusland schakelt het internet uit om drones te stoppen, maar de dreiging is al verder getrokken.

Ruslands interne defensieve houding tegen Oekraïense langeafstandaanvallen wordt steeds meer bepaald door maatregelen die publieke functionaliteit inruilen voor de illusie van controle. In plaats van dreigingen bij de bron te onderscheppen of de luchtverdediging aan te passen, grijpen de autoriteiten naar botte administratieve instrumenten die het burgerleven hervormen tijdens momenten van vermeend gevaar. Dit weerspiegelt een defensieve logica die geworteld is in eerdere fasen van de oorlog, toen het ontzeggen van connectiviteit de coördinatie van aanvallen plausibel kon verstoren. Naarmate aanvalssystemen evolueren richting grotere autonomie, neemt de effectiviteit van dergelijke maatregelen echter snel af, terwijl de sociale en economische kosten zich opstapelen. Het resultaat is een groeiende asymmetrie tussen de werking van de dreiging en de reactie van de staat. Tegen deze achtergrond tonen ontwikkelingen in de westelijke regio’s van Rusland een antidrone-doctrine die reactief, naar binnen gericht en steeds minder afgestemd is op de realiteit van het slagveld.

‍