Syrië versnelt vertrek van Russische troepen en pakt de controle over sleutelposities

De herconfiguratie van het Syrische veiligheidslandschap markeert het definitieve einde van het tijdperk van gefragmenteerde territoriale controle en buitenlandse militaire verankering. Damascus herstelt systematisch zijn soevereiniteit door de terugtrekking van Russische middelen uit Qamishli te bevelen, wat effectief het einde betekent van Moskou's rol als primaire veiligheidsgarant. Omgekeerd voeren de Verenigde Staten een beheerde overdracht van hun faciliteiten uit, waarbij economische continuïteit en ontwikkelingscontracten prioriteit krijgen boven permanente militaire aanwezigheid. Deze strategische omslag wordt ondersteund door aanzienlijke kapitaalstromen van regionale machten en de Europese Unie, gericht op het stabiliseren van de staat via infrastructuurinvesteringen. De nationalisatie van buitenlandse militaire presentie duidt op een verschuiving naar een uniform administratief systeem dat bedoeld is om externe autonomie binnen de Syrische grenzen te elimineren. De duurzaamheid van deze herleving blijft echter afhankelijk van het vermogen van de regering om complexe regionale rivaliteiten en interne sociaal-economische integratie te beheersen.

‍