Oekraïne test een dispatcher-model waarbij één operator honderden drones beheert.

De droneoorlog in Oekraïne nadert een structureel omslagpunt, waarbij niet langer hardware maar menselijke aansturing de beperkende factor is. Tot nu toe hing luchtdominantie af van hoeveel getrainde operators ondanks voortdurende verliezen en elektronische druk inzetbaar konden blijven. Opkomende concepten suggereren dat deze flessenhals doelbewust kan worden weggenomen door de controle te verschuiven van het besturen van individuele drones naar het beheren van volledige luchtsystemen. Deze evolutie weerspiegelt hoe luchtgevechten zich ontwikkelden van dogfights naar command-and-control-gestuurde operaties. Experimenten toegeschreven aan het Volksbevrijdingsleger wijzen op een model dat de personeelsbehoefte drastisch kan verminderen terwijl de aanwezigheid in de lucht wordt vermenigvuldigd. Als dergelijke benaderingen zich van testomgevingen naar gevechtsomstandigheden vertalen, zal het evenwicht in de droneoorlog kantelen naar degene die complexiteit sneller kan orkestreren dan tegenstanders haar kunnen verstoren.

‍