Rusland heeft nog vier maanden te gaan tot de zwaarste ineenstorting sinds de val van de Sovjet-Unie.

Rusland gaat een fase van de oorlog in waarin economisch uithoudingsvermogen, en niet militair initiatief, de belangrijkste beperking wordt. De strategie van het Kremlin is steeds meer gaan leunen op het omzetten van financiële mobilisatie op de korte termijn in stabiliteit op de lange termijn; een aanpak die alleen werkt zolang de inkomstenstromen rekbaar blijven. Nu de oorlogsuitgaven verharden tot een permanente begrotingsstructuur, wordt de marge voor het opvangen van schokken snel kleiner. Wat voorheen als buffer diende — energie-inkomsten, reservefondsen en eenmalige kapitaalinjecties — verliest het vermogen om structurele onevenwichtigheden te compenseren. Dit zet de financiële architectuur van de staat onder groeiende druk, waarbij fiscale stress snel kan overslaan in politieke en sociale risico's. Tegen deze achtergrond suggereren ontwikkelingen binnen de Russische Federatie dat de oorlog nu niet alleen de capaciteit op het slagveld test, maar de houdbaarheid van het systeem dat deze ondersteunt.

‍