De Russische opmars is gedaald tot slechts 15 meter per dag (!), terwijl de verliezen oplopen tot meer dan 1.000 manschappen per dag.

De realiteit op het slagveld in Oekraïne legt steeds duidelijker de kloof bloot tussen de ambities van Rusland en zijn werkelijke vermogen om resultaten te boeken. Russische troepen rukken op in een historisch traag tempo en lijden daarbij enorme verliezen, waardoor een beslissende militaire doorbraak steeds onrealistischer wordt. Tegelijkertijd breidt Oekraïne grootschalige verdedigingswerken sneller uit dan Russische troepen kunnen oprukken, waardoor deze ongelijkheid structureel wordt verankerd. Belangrijke stedelijke centra in de Donbas blijven ver buiten bereik, en zelfs beperkte terreinwinst heeft een onevenredige hoeveelheid tijd en manschappen gekost. Geconfronteerd met deze beperkingen probeert Moskou dit te compenseren via politieke druk en onderhandelingen in plaats van succes op het slagveld. Over het geheel genomen verschuift de Russische strategie van verovering met geweld naar het nastreven van territoriale concessies die het militair niet kan afdwingen.

‍