Het Russische parlement roept openlijk op om een einde te maken aan de mislukte oorlog in Oekraïne.

Rusland komt in een fase van de oorlog waarin stagnatie op het slagveld begint door te werken als politieke druk in eigen land. De kloof tussen officiële verhalen over een onvermijdelijke overwinning en de zichtbare realiteit van uitputting, isolatie en falen wordt steeds moeilijker te verbergen. Wat ooit privé-twijfel onder burgers en stille analyse online was, sijpelt nu steeds meer door in formele instellingen. Het systeem van het Kremlin steunt op de schijn van unanimiteit, maar een langdurige oorlog zonder beslissende resultaten ondermijnt deze basis na verloop van tijd. Naarmate de verliezen toenemen en doelen niet worden bereikt, wordt loyaliteit voorwaardelijk in plaats van automatisch. Deze omgeving creëert de voorwaarden waarin zelfs streng gecontroleerde politieke ruimtes beginnen waarheden door te laten die het systeem had moeten onderdrukken.

‍