Ukraińcy przekraczają rzekę i ruszają z zaskakującą ofensywą pod Sumami przeciw rosyjskim liniom

Dzisiaj najważniejsze doniesienia napływają z kierunku sumskiego.

Na tym odcinku siły ukraińskie prowadzą kontrataki w kierunku wschodnim po uprzednim sforsowaniu przeszkody wodnej. Po zaciętych walkach w tym sektorze żołnierze ukraińscy ponownie wkroczyli do miejscowości Kindratiwka i wyszli na zaplecze Andrijiwki w celu okrążenia tej niewielkiej osady, przejmując jednocześnie kontrolę nad szeregiem pasów zieleni o znaczeniu taktycznym na terenie miejscowości. Działania te nastąpiły kilka dni po wyparciu rosyjskich grup infiltracyjnych z obszaru leśnego w rejonie Korczakiwki, gdzie przeciwnik zdołał wcześniej przeniknąć, zająć pozycje i zgrupować siły do dalszego naporu na zachód.

Rzeczywista skala ukraińskiego przeciwuderzenia stała się jednak widoczna dopiero po zakończeniu operacji czyszczących we wspomnianym kompleksie leśnym. Należy podkreślić, że ukraińskie natarcie nie uległo wyhamowaniu; dalej na wschód zdołano całkowicie zlikwidować obecność wojsk rosyjskich w miejscowości Maryne, w której wrogowi udało się wcześniej zasiedlić i utworzyć punkt oporu. Odzyskanie tej wsi umożliwiło Ukraińcom podjęcie działań zaczepnych w kierunku miejscowości Junakiwka i okopanie się w jej południowej części. W efekcie utworzono operacyjny przyczółek do dalszych działań, znacząco poprawiając własne położenie taktyczne wzdłuż linii styczności wojsk na kierunku sumskim.

Po serii udanych kontrataków specjalsi ze 140 Batalionu Operacji Specjalnych (SSO) działającego na tym odcinku udostępnili materiał z operacji czyszczenia terenu. Operatorzy, ubrani w maskałamachy typu ghillie, wykorzystali gęstą roślinność leśną do skrytego przemieszczania się podczas rajdu, co pozwoliło im podejść w bezpośrednie sąsiedztwo pozycji rosyjskich bez wykrycia przez wrogie bezzałogowe środki rozpoznania powietrznego. Po niezauważonym zbliżeniu się do rosyjskiej ziemianki doszło do gwałtownej wymiany ognia na bliskim dystansie między ukraińskimi operatorami a obsadą schronu.

Ukraińcy szybko zdusili opór przeciwnika ogniem broni strzeleckiej, wykonując jednocześnie manewr taktycznego skrzydłowania w celu przykrycia i okrążenia przygniecionych ogniem Rosjan. W trakcie wymiany ognia jeden z rosyjskich żołnierzy poniósł śmierć, co skłoniło Ukraińców do wystosowania propozycji poddania się do pozostałego przy życiu przeciwnika. Znajdujący się w sytuacji zdecydowanej przewagi ogniowej wroga żołnierz rosyjski złożył broń, co umożliwiło ukraińskim operatorom przeszukanie ziemianki i przejęcie telefonu komórkowego stanowiącego cenne źródło informacji wywiadowczych.

Ukraińskie kontrataki mają istotne znaczenie strategiczne, ponieważ wyparcie wojsk rosyjskich w obwodzie sumskim stwarza realną groźbę podjęcia drugiej ofensywy w obwodzie kurskim. Sama ewentualność powtórzenia takiego scenariusza jest dla strony rosyjskiej niezwykle krytyczna, zważywszy że podczas pierwszej operacji kurskiej Ukraina opanowała ponad tysiąc kilometrów kwadratowych terytorium Federacji Rosyjskiej, obalając mit o jej nienaruszalności defensywnej. Niedawna operacja Vivaldi przeprowadzona przez Ukraińców na odcinku łymańskim również udowodniła, że starannie zaplanowane i przeprowadzone kontrataki potrafią zaskoczyć rosyjskie ugrupowanie i doprowadzić do znacznego zniwelowania jego zdobyczy terytorialnych. W konsekwencji Moskwa może być zmuszona do przerzucenia posiłków z ważniejszych kierunków operacyjnych, takich jak Donbas, w celu stabilizacji drugorzędnego odcinka sumskiego i powstrzymania ukraińskiego natarcia. Doprowadziłoby to do dalszego osłabienia rosyjskiego potencjału ofensywnego oraz uszczuplenia odwodów, i to w momencie, gdy tempo rosyjskich postępów uległo drastycznemu spadkowi w porównaniu z rokiem ubiegłym.

W ujęciu ogólnym realne zagrożenie dla Rosji polega na tym, że Ukraina zaczyna przekształcać lokalne kontrataki w problem natury operacyjnej dla całego frontu sumskiego. Jeśli siły ukraińskie będą w dalszym ciągu wypierać pododdziały rosyjskie z dogodnych pozycji, dowództwo w Moskwie może być zmuszone do zaangażowania cennych rezerw jedynie w celu zapobieżenia głębszemu przełamaniu. Stawia to stronę rosyjską przed trudnym dylematem: wzmocnić odcinek sumski kosztem osłabienia kluczowych kierunków natarcia albo zaakceptować ryzyko kolejnej głębokiej operacji ukraińskiej na własnym terytorium. Ukraina nie musi odzyskiwać tutaj ogromnych obszarów, aby osiągnąć efekt dyslokacyjny; sama groźba przełamania wystarczy, by zmusić przeciwnika do jeszcze większego rozciągnięcia i tak ograniczonych zasobów ludzkich i materiałowych.