Jemeńskie siły rządowe wycofały się z rejonu Bab al-Mandab, pozostawiając Huti kontrolę nad linią brzegową dominującą nad jednym z najważniejszych wąskich gardeł żeglugowych na świecie. Piętnastego listopada Południowe Siły Zbrojne ogłosiły przegrupowanie z lotniska w Dhubab oraz okolicznych pozycji, uzasadniając tę decyzję koniecznością obrony Adenu i wzmocnienia zagrożonych odcinków frontu. Posunięcie to stanowi poważny cios dla obozu wspieranego przez Arabię Saudyjską, ponieważ po tygodniach walk o odzyskanie wybrzeża jego oddziały opuściły pozycje, które wcześniej odbiły w rejonie cieśniny. Huti dysponują obecnie silniejszą pozycją na jemeńskim wybrzeżu i zyskali większe możliwości wywierania presji na ruch morski odbywający się między Morzem Czerwonym a Zatoką Adeńską. Nie wszystkie jednostki rządowe opuściły szerszy obszar działań, gdyż według dostępnych doniesień część sił przegrupowała się na południe od Dhubab i zapowiada kontynuację prób wyparcia bojowników Huti z pobliskich pozycji nadbrzeżnych. Niemniej inicjatywa strategiczna przesunęła się w sposób zdecydowany na korzyść Huti.

Rozpoczęta w październiku ofensywa sił rządowych początkowo doprowadziła do odzyskania istotnych pozycji wokół Dhubab oraz na wybrzeżu Bab al-Mandab. Utrwalenie tych zdobyczy okazało się jednak trudne, ponieważ wojska rządowe poniosły ciężkie straty w toku powtarzających się starć, podczas gdy Huti utrzymali pozycje na dalszym odcinku wybrzeża i nadal prowadzili działania zbrojne na okolicznych wyżynach. Zamiast koncentrować wysiłek wyłącznie na froncie nadmorskim, Huti rozszerzyli swoje operacje w głąb lądu, uderzając w pozycje oraz linie zaopatrzeniowe sił rządowych na południe od Ta'izz. Ich kontrofensywa stworzyła zagrożenie odcięcia jednostek rządowych broniących wybrzeża. Posuwając się górskimi podejściami w kierunku Lahidż, Huti wywarli rosnącą presję jednocześnie na zachodni i południowy front sił rządowych.

Zajęcie kluczowych pozycji oraz zagrożenie drogom wykorzystywanym do przerzutu zaopatrzenia i posiłków podważyły sens całej kampanii nadbrzeżnej. Do połowy listopada siły rządowe stanęły w obliczu groźby okrążenia i traciły inicjatywę operacyjną.
Utrata wybrzeża Bab al-Mandab zapewnia Huti znacznie silniejszą pozycję do stwarzania zagrożenia dla żeglugi międzynarodowej. Cieśnina ta łączy Morze Czerwone z Zatoką Adeńską i stanowi kluczowy szlak tranzytowy dla jednostek pływających między Azją a Europą przez Kanał Sueski.

Odzyskanie pozycji dominujących nad tym szlakiem pozwala Huti wywierać presję na jeden z najważniejszych korytarzy morskich świata. Kontrola nad dłuższym odcinkiem linii brzegowej przybliża również stanowiska rakietowe oraz wyrzutnie bezzałogowych statków powietrznych Huti do przepływających jednostek. Daje im to szersze możliwości użycia szybkich łodzi motorowych i przeprowadzania ataków na statki pokonujące cieśninę. Generuje to dodatkowe ryzyko dla żeglugi handlowej i podnosi koszty ochrony tego szlaku morskiego. Dla Arabii Saudyjskiej oraz jej zachodnich partnerów taki rozwój sytuacji jest szczególnie niekorzystny, ponieważ Huti dysponują obecnie silniejszym lewarem wobec handlu międzynarodowego oraz skutecznym instrumentem nacisku geopolitycznego.

Wycofanie się sił rządowych stwarza ponadto dla Huti sposobność do rozwinięcia ofensywy na południe wzdłuż Zatoki Adeńskiej. Wobec opuszczenia przez wojska rządowe pozycji wokół Bab al-Mandab, Huti mogą podjąć próbę konsolidacji kontroli nad zachodnim wybrzeżem przed uderzeniem w kierunku podejść do Adenu. Takie natarcie doprowadziłoby do nadmiernego rozciągnięcia obrony rządowej i zagroziłoby pozostałym nadbrzeżnym szlakom zaopatrzeniowym łączącym pozycje na południu. Siły rządowe nadal utrzymują jednak oddziały na południe od strefy wycofania i mogłyby ustanowić nową linię obrony, o ile otrzymają wystarczające posiłki oraz zachowają koordynację między poszczególnymi frakcjami. Saudyjskie wsparcie lotnicze, dostawy uzbrojenia oraz posiłki mogłyby również przyczynić się do spowolnienia postępów Huti i zapobiec dalszym stratom terytorialnym. Mimo to wojska rządowe stoją przed trudnym zadaniem jednoczesnej obrony kilku odcinków frontu przy jednoczesnej konieczności odbudowy zdolności po ostatnich niepowodzeniach. Bez skoordynowanej reakcji Huti mogą wykorzystać ten odwrót do rozszerzenia swoich zdobyczy w kierunku południowego Jemenu.

W ujęciu całościowym utrata wybrzeża Bab al-Mandab oznacza istotną zmianę układu sił w konflikcie jemeńskim, zapewniając Huti większe terytorium do przerzutu wojsk i uzbrojenia, przeprowadzania ataków oraz wywierania presji na żeglugę międzynarodową. Konsekwencje te wykraczają poza bezpośredni teatr działań wojennych, ponieważ wzrost zagrożenia dla żeglugi międzynarodowej dostarcza Huti narzędzia nacisku na Arabię Saudyjską i jej zachodnich partnerów. W wymiarze militarnym załamanie się obrony wybrzeża otwiera możliwość ekspansji na południe w stronę Zatoki Adeńskiej i wywarcia silniejszej presji na sam Aden. Jeżeli Prezydencka Rada Przywódcza (PLC) nie zdoła przywrócić koordynacji między podległymi jej formacjami i odbudować trwałej linii obrony, ostatni odwrót może zapoczątkować znacznie szerszą erozję kontroli rządowej w południowym Jemenie.


.jpg)








Komentarze