Putin dowiaduje się, że Rosja straciła 20 km, gdy porażki na froncie przesłaniają negocjacje

lis 18, 2026
Share
24 Komentarze

Najważniejsze doniesienia dzisiejszego dnia napływają z obwodu zaporoskiego.

Na tym odcinku frontu ukraińskie dowództwo wojskowe opublikowało materiał dowodowy w postaci nagrań wideo, jednoznacznie dementując rosyjskie doniesienia o rzekomym zajęciu miejscowości Woskresenka w obwodzie zaporoskim. Miejscowość ta pozostaje pod pełną kontrolą strony ukraińskiej i w rzeczywistości leży ponad dwadzieścia kilometrów od linii frontu, co uwypukla bezpodstawność rosyjskich komunikatów. Ukraińskie Zgrupowanie Wojsk „Południe” oskarżyło Rosję o fabrykowanie zdobyczy terytorialnych, podczas gdy w realiach operacyjnych rosyjskie natarcie w tym sektorze utknęło w martwym punkcie pomimo nieustannych szturmów i rosnących strat osobowych oraz sprzętowych.

W trakcie negocjacji Władimir Putin oraz jego zespół negocjacyjny opierają się na mapach sztabowych rosyjskiej armii, które przedstawiają fikcyjne postępy terytorialne. Co istotne, w bieżącym roku siły rosyjskie poczyniły jedynie marginalne postępy, lecz konsekwentnie aktualizowały swoje oficjalne mapy operacyjne, zawyżając obszar kontrolowanego terytorium na wszystkich odcinkach frontu. Generuje to rozbieżność przekraczającą pięć tysięcy kilometrów kwadratowych pomiędzy rzeczywistą sytuacją na polu walki a obszarem, który Rosja deklaruje jako zdobyty. Przykładowo, na kierunku Łymania rosyjskie mapy wojskowe wykazują obecność własnych oddziałów trzydzieści kilometrów od realnej linii styczności wojsk, natomiast na kierunkach Wołczańska i Zaporoża strona rosyjska utrzymuje, że znajduje się dwadzieścia kilometrów przed faktyczną linią frontu.

Te fałszywe raporty mają kluczowe znaczenie polityczne, ponieważ Putin pozostaje w przekonaniu, że armia rosyjska posuwa się naprzód każdego dnia i realnie wygrywa wojnę, co skłania go do wysuwania maksymalistycznych żądań oddania przez Ukrainę pozostałej części obwodu donieckiego. W rzeczywistości Ukraina kontroluje około dwudziestu procent obwodu donieckiego, podczas gdy Rosja twierdzi, że zajęła dziewięćdziesiąt procent tego regionu, w tym Dobropillę oraz Konstantynówkę. W praktyce Konstantynówka po ponad roku walk miejskich stanowi sporną szarą strefę, natomiast w Dobropilli wojskom rosyjskim w ogóle nie udało się uchwycić przyczółka. W rezultacie tych rozbieżności Moskwa usiłuje wymusić na Kijowie cesje terytorialne w oparciu o sfabrykowane przesłanki. Czyni to perspektywę zawieszenia broni skrajnie trudną do osiągnięcia, gdyż Rosja będzie domagać się wycofania sił ukraińskich z obszarów, nad którymi jedynie deklaruje sprawowanie kontroli.

Stworzyłoby to również dla Rosji fałszywy pretekst do zerwania zawieszenia broni w dowolnym momencie pod zarzutem rzekomego zaatakowania przez żołnierzy ukraińskich terytoriów kontrolowanych przez stronę rosyjską, mimo że Moskwa nigdy nie zdołała tych obszarów operacyjnie opanować.

Źródłem tych nieprawdziwych meldunków są zazwyczaj dowódcy niższego szczebla, dążący do utrzymania stanowisk lub uzyskania awansów. Aby wykazać się sukcesami, inscenizują oni operacje polegające na wbijaniu flag, a nawet tworzą materiały wideo generowane przy użyciu sztucznej inteligencji, ukazujące rzekome zajmowanie terenu przez rosyjskie pododdziały. Te sfabrykowane zwycięstwa są następnie przekazywane w górę łańcucha dowodzenia, przy czym każdy kolejny oficer wyolbrzymia meldunki, aby poprawić ocenę własnych wyników. Ostatecznie raporty te trafiają na najwyższe szczeble dowództwa wojskowego i są nanoszone na mapy sytuacyjne, na podstawie których zapadają rzeczywiste decyzje operacyjne.

Skutkiem tego mechanizmu jest wysyłanie rosyjskich żołnierzy na coraz bardziej ryzykowne, często samobójcze misje w celu zatknięcia flag coraz głębiej za właściwą linią frontu wyłącznie po to, aby uwiarygodnić wcześniejsze fałszywe doniesienia o zdobyczach terytorialnych. Siły ukraińskie doskonale jednak zdają sobie sprawę z fikcyjnego charakteru tych postępów i wykorzystują wynikający z nich chaos w rosyjskiej strukturze dowodzenia do odzyskiwania utraconych pozycji. Obserwując ten schemat działania, Ukraina nie ma żadnych racjonalnych podstaw, by akceptować rosyjskie roszczenia terytorialne lub godzić się na oddanie ziem kontrolowanych przez własne siły zbrojne.

W szerszym ujęciu zjawisko to obnaża znacznie poważniejszy problem systemowy niż samo zawyżanie zdobyczy terytorialnych, ponieważ Rosja może podejmować decyzje strategiczne na podstawie obrazu pola walki, który w rzeczywistości nie istnieje. Gdy przywódcy polityczni zaczynają wierzyć we własną propagandę, tracą zdolność odróżniania realnych postępów militarnych od wykreowanych sukcesów. Powstaje w ten sposób niebezpieczna spirala, w której nierealistyczne oczekiwania rodzą niewykonalne żądania, a te z kolei narażają na śmierć kolejnych żołnierzy. Dla Ukrainy główne zagrożenie polega na tym, że Moskwa może wykorzystać te wyimaginowane zwycięstwa do uzasadnienia dalszej agresji lub storpedowania zawieszenia broni. Każde sensowne porozumienie pokojowe musi zatem opierać się na rzeczywistym położeniu wojsk w terenie, a nie na deklaracjach Moskwy dotyczących sprawowanej kontroli.

04:50

Komentarze

0
Aktywny: 0
Loader
Zostaw komentarz jako pierwszy.
Ktoś pisze...
No Name
Set
4 lata temu
Moderator
This is the actual comment. It's can be long or short. And must contain only text information.
(Edytowane)
Twój komentarz pojawi się po zatwierdzeniu przez moderatora.
No Name
Set
2 lata temu
Moderator
This is the actual comment. It's can be long or short. And must contain only text information.
(Edytowane)
Załaduj więcej odpowiedzi
Thank you! Your submission has been received!
Oops! Something went wrong while submitting the form.
Załaduj więcej komentarzy
Loader
Loading

George Stephanopoulos throws a fit after Trump, son blame democrats for assassination attempts

Przez
Ariela Tomson

George Stephanopoulos throws a fit after Trump, son blame democrats for assassination attempts

By
Ariela Tomson
No items found.

Hotwire