Najważniejsze dzisiejsze doniesienia napływają z Ukrainy.
Ministerstwo Obrony Rosji twierdzi, że przechwyciło cztery pociski manewrujące Rusty Dagger, stanowiące uzbrojenie opracowane przez Stany Zjednoczone w ramach programu Extended Range Attack Munition (ERAM). Resort nie przedstawił żadnych dowodów ani nie wskazał lokalizacji zdarzenia, a następnie usunął komunikat ze swoich oficjalnych kanałów. Doniesienia o użyciu tych pocisków zbiegają się w czasie z nawiązaniem przez Putina kontaktu z Trumpem, co sugeruje, że Moskwa poważnie traktuje nowe zdolności uderzeniowe dalekiego zasięgu Ukrainy. Jednocześnie prawdopodobne jest, że strona ukraińska już wykorzystuje te środki rażenia, ponieważ dostawa 840 egzemplarzy była zaplanowana do października 2026 roku.

Pocisk został zaprojektowany specjalnie z myślą o przekazaniu go Ukrainie w celu zapewnienia jej przystępnych kosztowo zdolności rakietowych dalekiego zasięgu. System ERAM opracowano pierwotnie jako lotniczy środek rażenia precyzyjnego, który można produkować na masową skalę przy stosunkowo niskim koszcie jednostkowym wynoszącym około 250 tysięcy dolarów. Według koncernu Boeing pocisk może przenosić różne typy głowic bojowych, w tym warianty odłamkowo-burzące, przeciwokrętowe oraz klasy powietrze–powietrze, o masie od 45 do 112 kilogramów. Konstrukcję można również przystosować do odpalania z platform lądowych lub morskich poprzez zamontowanie w części ogonowej silnika startowego na paliwo stałe.

Wersja odpalana z powietrza dysponuje szacowanym zasięgiem 926 kilometrów przy zrzucie ze średniego pułapu, natomiast zasięg wariantu naziemnego nie został ujawniony. Pocisk osiąga prędkość około 700 kilometrów na godzinę, co czyni go wymagającym celem dla rosyjskich systemów obrony przeciwlotniczej. Jego nosicielami mogą być myśliwce F-16 oraz bombowce taktyczne Su-24, a po przeprowadzeniu niezbędnych modyfikacji również myśliwce Mirage 2000. W 2025 roku Stany Zjednoczone zatwierdziły potencjalną sprzedaż do 3350 pocisków, których zakup zostanie sfinansowany przez państwa europejskie.

Taka liczba pozwoliłaby wypełnić istotną lukę w ukraińskich zdolnościach uderzeniowych dalekiego zasięgu, ponieważ państwa zachodnie nie były dotąd w stanie odpowiednio zwiększyć skali własnej produkcji. Ponadto Ukraina może wytwarzać metodami krajowymi jedynie niewielką liczbę pocisków manewrujących, w związku z czym nowy pocisk Dagger będzie stanowić ważne uzupełnienie jej arsenału.
Stwarza to poważny problem dla Rosji, gdyż jej obrona przeciwlotnicza nigdy nie była projektowana do zwalczania tak dużej liczby stosunkowo tanich, precyzyjnie naprowadzanych środków rażenia nadlatujących równolegle z bezzałogowcami oraz pociskami manewrującymi i balistycznymi produkcji ukraińskiej. Każdy nadlatujący cel zmusza rosyjskich dowódców do podjęcia trudnej decyzji między zużyciem kosztownych pocisków przechwytujących w celu osłony konkretnego obiektu a podjęciem ryzyka przepuszczenia pocisku przez strefę obrony.

Jeżeli Ukraina będzie w stanie odpalać tę broń w dużych, powtarzalnych falach, Rosja stanie w obliczu narastającego deficytu pocisków przechwytujących i zostanie zmuszona do rozproszenia swoich systemów obrony przeciwlotniczej na rozległym terytorium. Może to prowadzić do coraz większego odsłonięcia infrastruktury krytycznej, w szczególności umocnionych instalacji wojskowych, których porażenie wymaga głowic o znacznie większej sile niszczącej niż te przenoszone przez bezzałogowce. Przerzucając zestawy przeciwlotnicze pomiędzy bazami wojskowymi, zakładami przemysłowymi i obiektami sektora naftowego, Rosja nieuchronnie osłabi osłonę innych obszarów. Ukraina będzie mogła wówczas wykorzystać te luki za pomocą pocisków wyposażonych w głowice większe niż w jej bezzałogowcach dalekiego zasięgu, powodując zniszczenia trudniejsze i bardziej kosztowne w odbudowie.

W ujęciu całościowym zasadnicze znaczenie tego rozwoju wydarzeń polega na tym, że Rosja może wkrótce stanąć w obliczu zupełnie odmiennego charakteru wojny powietrznej. Dotychczas Moskwa mogła zakładać, że relatywnie wysoki koszt oraz ograniczona dostępność zachodnich pocisków pozwolą utrzymać jej najcenniejsze obiekty poza zasięgiem ukraińskich uderzeń. Tanie, produkowane masowo środki rażenia zmieniają jednak tę kalkulację, ponieważ Rosja nie będzie już w stanie jednoznacznie ocenić, które z nadlatujących zagrożeń wymaga w pierwszej kolejności użycia jej ograniczonych zasobów pocisków przechwytujących. Co więcej, Ukraina nie tylko zyskuje kolejny typ uzbrojenia rakietowego, lecz sprawia, że cała rosyjska strategia obronna staje się coraz droższa i trudniejsza do utrzymania. Wraz ze wzrostem ukraińskiej produkcji bezzałogowców i pocisków rakietowych napływ nowych zachodnich systemów w dużych ilościach pozwoli jej jeszcze skuteczniej niszczyć rosyjską infrastrukturę wojskową oraz naftową.


.jpg)








Komentarze