Od czasu wyborów połówkowych w Stanach Zjednoczonych jedną z najważniejszych debat w obszarze polityki zagranicznej pozostaje pytanie o możliwość wznowienia konfliktu z Iranem. Poprzednia konfrontacja odcisnęła głębokie piętno zarówno na regionie, jak i na amerykańskiej polityce wewnętrznej, prowadząc do wzrostu cen surowców energetycznych, zakłóceń w globalnej żegludze oraz wygenerowania ogromnych kosztów wojennych.

Brak osiągnięcia istotnych celów strategicznych oraz narastające koszty skłoniły administrację Trumpa do wygaszania konfliktu i poszukiwania wyjścia na drodze negocjacji. Jednak wewnętrzny sprzeciw wobec porozumienia w samym Iranie skomplikował rozmowy, a wiele punktów spornych pozostało nierozwiązanych nawet po ograniczeniu bezpośrednich działań zbrojnych. W istocie wpływ wojny na ceny ropy naftowej nadal wywiera silną presję, czego skutki uboczne były widoczne również podczas ostatnich wyborów połówkowych oraz w dotkliwej porażce obecnej administracji.

Obecnie Stany Zjednoczone utrzymują swoją obecność w rejonie Cieśniny Ormuz, gdzie amerykańskie siły morskie eskortują statki handlowe w celu ochrony przed zagrożeniami. Mimo to natężenie ruchu żeglugowego utrzymuje się na poziomie od 65 do 75 procent wartości sprzed konfliktu, ponieważ wielu armatorów wciąż powstrzymuje się przed pełnym powrotem ze względu na utrzymujące się ryzyko oraz niepewność co do ponownej eskalacji. Podmioty, które decydują się na kontynuowanie rejsów, ponoszą wyższe koszty ubezpieczenia, jako że irański Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej nadal atakuje żeglugę handlową w ramach działań służących egzekwowaniu blokady. Równocześnie Stany Zjednoczone utrzymują kontrblokadę, wykorzystując swoją obecność morską do ograniczania irańskiej aktywności handlowej i wojskowej.

Polityka ta nie budzi jednak w Stanach Zjednoczonych pełnej zgody – jej krytycy argumentują, że utrzymywanie długotrwałej obecności wojskowej jest kosztowne i niesie ryzyko głębszego uwikłania USA w spory regionalne. Z drugiej strony część środowisk opowiada się za bardziej zdecydowanym kursem Waszyngtonu, który pozwoliłby przełamać impas i zmusić Iran do zawarcia porozumienia na korzystniejszych warunkach.
Kilka niedawnych wydarzeń wzbudziło obawy przed ponownym wybuchem wojny, przy czym najbardziej widocznym sygnałem jest skierowanie w ten rejon lotniskowca USS Theodore Roosevelt. Jednym z możliwych wyjaśnień jest to, że nowa jednostka ma jedynie zastąpić operujący tam w trakcie konfliktu lotniskowiec USS Abraham Lincoln, który po przedłużającej się i nadmiernie rozciągniętej w czasie misji musiał zostać wycofany w celu przeprowadzenia napraw i prac konserwacyjnych.

Niemniej jednak lotniskowce mają ogromne znaczenie polityczne i wojskowe, ponieważ należą do najbardziej wyrazistych instrumentów amerykańskiej projekcji siły i są zazwyczaj dyslokowane tam, gdzie Waszyngton spodziewa się potencjalnego kryzysu. Warto odnotować, że ostatnim razem, gdy trzy lotniskowce operowały jednocześnie na tym samym akwenie, Stany Zjednoczone dokonały inwazji na Irak. Uwagę przyciągają jednak także inne sygnały, takie jak doniesienia o ewakuacji z Arabii Saudyjskiej personelu urzędowego USA niepełniącego kluczowych funkcji oraz członków ich rodzin. Również w tym przypadku może to jedynie odzwierciedlać obawy przed możliwą intensyfikacją uderzeń ze strony bezpośrednio wspieranego przez Iran ruchu Huti, który przeprowadzał już ataki na infrastrukturę regionalną w głębi terytorium Arabii Saudyjskiej. Debatę podsyciło także przerzucenie dodatkowych systemów obrony powietrznej Patriot ze Stanów Zjednoczonych do Izraela, gdyż wzmocnienie osłony przed pociskami balistycznymi może oznaczać zarówno antycypację podwyższonego ryzyka, jak i dodatkowy element odstraszania.

Ogólnie rzecz biorąc, dostępne sygnały wskazują, że możliwość wznowienia konfliktu z Iranem pozostaje realna lub że administracja USA rozważa taki scenariusz. Choć żadne z tych wydarzeń z osobna nie stanowi jednoznacznego dowodu na to, że ponowny wybuch wojny jest nieuchronny, wyłanianie się spójnego wzorca nadaje tym sygnałom ostrzegawczym poważniejszy wymiar. Spekulacje na temat ponownej eskalacji nasilają się również po fatalnych wynikach wyborczych obecnej administracji, która może ponownie poszukiwać sposobów na odniesienie decydującego zwycięstwa i odzyskanie przewagi przed kolejnymi wyborami prezydenckimi. Co więcej, największe zagrożenie może nie wynikać ze świadomej decyzji o rozpoczęciu wojny, lecz z pogarszającej się sytuacji Arabii Saudyjskiej oraz łańcucha incydentów z udziałem Iranu lub dotyczących bezpieczeństwa morskiego, które stopniowo doprowadzą do eskalacji.


.jpg)








Komentarze