Najważniejsze dzisiejsze doniesienia napływają z Ukrainy.
Ujawniono niedawno, że francuski personel wojskowy od kilku miesięcy operuje na terytorium Ukrainy w ramach poufnej misji o kryptonimie Volia. Rozmieszczenie to obejmuje niewielkie zespoły realizujące krótkoterminowe misje o charakterze niebojowym, których celem jest szkolenie ukraińskiego personelu oraz wsparcie obsługi technicznej uzbrojenia dostarczanego przez Francję, w tym armatohaubic CAESAR, samolotów myśliwskich Mirage 2000 oraz pocisków precyzyjnych, takich jak pociski manewrujące SCALP. Ma to kluczowe znaczenie, ponieważ wyszkolenie ukraińskiego personelu zdolnego do obsługi oraz utrzymania technicznego uzbrojenia dostarczanego przez Zachód jest procesem czasochłonnym.

Skierowanie francuskich żołnierzy do Ukrainy umożliwia stronie ukraińskiej wprowadzenie tego uzbrojenia do użycia operacyjnego w czasie, gdy ukraińscy specjaliści dopiero nabywają kompetencje w zakresie obsługi technicznej tych systemów. Według dostępnych doniesień kontyngent wykorzystywał oficjalną francuską obecność szkoleniową w Polsce jako przykrywkę logistyczną oraz punkt przerzutowy. Rząd w Paryżu nie potwierdził jednak oficjalnie tego rozmieszczenia ani nie poinformował o nim parlamentu, gdyż dostarczyłoby to Rosji dowodów, które mogłaby wykorzystać w swojej propagandzie do uwiarygodnienia narracji, że walczy w Ukrainie bezpośrednio z siłami NATO. Twierdzenie to jest niezgodne z prawdą, ponieważ weterani pochodzący z państw zachodnich walczą w szeregach Sił Zbrojnych Ukrainy, a nie jako żołnierze w służbie czynnej obcych armii.

Istnieją jednak przesłanki wskazujące, że oprócz sił francuskich na terytorium Ukrainy operują także siły operacji specjalnych innych państw NATO, choć one również nie biorą udziału w bezpośrednich działaniach bojowych przeciwko wojskom rosyjskim. Ich zadaniem jest szkolenie ukraińskich jednostek konwencjonalnych oraz pododdziałów operacji specjalnych w zakresie obsługi zachodniego uzbrojenia, taktyki, wykorzystania systemów bezzałogowych, rozpoznania oraz innych zdolności bojowych. Jednocześnie żołnierze NATO czerpią wiedzę z doświadczeń ukraińskich weteranów. Na podkreślenie zasługuje fakt, że Ukraina jest jedynym państwem dysponującym realnym doświadczeniem bojowym w konflikcie pełnoskalowym z równorzędnym przeciwnikiem państwowym, co ma krytyczne znaczenie dla państw Sojuszu.

Jeśli NATO zamierza skutecznie odstraszać Rosję przed dalszą agresją, musi wdrożyć ukraińskie rozwiązania taktyczne oraz know-how technologiczne, takie jak masowe wykorzystanie systemów bezzałogowych, przemieszczanie się o niskiej sygnaturze oraz prowadzenie działań w środowisku nasyconym sensorami. Ponadto personel NATO koncentruje się na doradztwie, wymianie informacji wywiadowczych oraz wsparciu technicznym sprzętu. Dokumenty Departamentu Obrony USA, które wyciekły w 2023 roku, wskazywały, że Wielka Brytania utrzymywała wówczas największy kontyngent sił operacji specjalnych NATO w Ukrainie. Na miejscu działało około pięćdziesięciu brytyjskich operatorów, realizujących zadania doradcze, analizę wywiadowczą oraz wsparcie w zakresie wskazywania celów dla artylerii.

Dla Władimira Putina stanowi to znacznie poważniejszy problem, niż mogłoby się wydawać, ponieważ rosyjski przywódca poważnie obawia się faktycznego przystąpienia NATO do wojny. Sojusz byłby bowiem w stanie zdecydowanie przechylić szalę równowagi sił w Ukrainie i zniweczyć wszelkie rosyjskie nadzieje na zwycięstwo. Z tego względu Rosja kategorycznie odrzuca wszelkie powojenne gwarancje bezpieczeństwa dla Ukrainy, które obejmowałyby członkostwo w NATO lub rozmieszczenie zachodnich wojsk na terytorium Ukrainy. W świetle tych rosyjskich żądań znamienny jest fakt, że przez cały ten czas NATO po cichu kierowało do Ukrainy personel w celu prowadzenia szkoleń oraz wsparcia w zakresie obsługi technicznej. Choć żołnierze ci nie uczestniczą w misjach bojowych, Rosja obawia się, że po zawieszeniu broni na terytorium Ukrainy mogą zostać rozmieszczone tysiące kolejnych żołnierzy NATO w charakterze sił pokojowych, co zmusiłoby Moskwę do rewizji swoich planów i ponownego przemyślenia dalszej agresji.

Podsumowując, poprzez dyskretne budowanie obecności wojskowej państwa NATO zdobywają bezpośrednie doświadczenie operacyjne, wzmacniają zdolności obronne Ukrainy oraz tworzą fundamenty pod znacznie szerszą rolę po zakończeniu wojny. Dla Kijowa obecność zagranicznych specjalistów pozwala przekształcić przekazane uzbrojenie w realne i niezawodne zdolności operacyjne, zamiast dopuszczać do sytuacji, w której sprzęt pozostaje bezczynny w oczekiwaniu na wyszkolenie załóg lub naprawy. Stwarza to dla Rosji dylemat strategiczny, ponieważ nawet przy braku bezpośredniego udziału wojsk NATO w obecnych walkach Moskwa musi brać pod uwagę, że wznowienie agresji po zawieszeniu broni napotka znacznie silniejszą Ukrainę, wspieraną przez koalicję lepiej przygotowaną do jej obrony.


.jpg)








Komentarze