Dzisiaj najważniejsze informacje napływają z Białorusi.
Białoruś rozpoczęła przerzut pododdziałów pancernych w kierunku Ukrainy tuż po tym, jak Łukaszenka postawił mobilne pododdziały bojowe służby granicznej w stan pełnej gotowości bojowej. Nagrania opublikowane na Białorusi ukazują około dziesięciu kołowych transporterów opancerzonych BTR, z których część uzbrojona jest w działka automatyczne, przemieszczających się pod eskortą policji w stronę Pińska, w pobliżu północno-zachodniej granicy Ukrainy.

Ruch ten ma miejsce w trakcie niezapowiedzianego sprawdzianu gotowości bojowej białoruskiej służby granicznej, w ramach którego mobilnym pododdziałom bojowym w całym kraju rozkazano pobrać uzbrojenie, wykonać marsze wojskowe i zająć wyznaczone odcinki. W sprawdzianie uczestniczą pododdziały operujące na kierunkach Brześcia i Homla wzdłuż granicy z Ukrainą. Zaledwie kilka dni wcześniej ukraińska straż graniczna informowała, że nie odnotowuje koncentracji dodatkowych sił ani sprzętu Białorusi w rejonie przygranicznym, a obecna dyslokacja następuje dokładnie w momencie, gdy Rosja mierzy się ze znacznie poważniejszym kryzysem na przeciwległym odcinku wojny.

Ukraina właśnie zniszczyła część drogową mostu przez Cieśninę Kerczeńską oraz uszkodziła jego część kolejową, naruszając jedną z dwóch głównych arterii zaopatrzeniowych zasilających siły rosyjskie na Krymie i na południu Ukrainy. Choć ruch pociągów na nitce kolejowej został wznowiony, połączenie drogowe pozostaje przerwane, co zmusza Rosję do skierowania większej części transportów na południe na korytarz lądowy biegnący z Rostowa przez Donieck, Zaporoże i Chersoń. Powoduje to koncentrację większych ilości paliwa, amunicji, sprzętu oraz uzupełnień na mniejszej liczbie odsłoniętych szlaków komunikacyjnych, które Ukraina może nadal systematycznie razić. Krym jest uzależniony od tych tras w zakresie zaopatrywania rosyjskich baz i zgrupowań na całym półwyspie, podczas gdy ta sama sieć logistyczna wspiera oddziały działające dalej na zachód, w rejonie Chersonia i Zaporoża. Uderzając w sam system zaopatrzenia, Ukraina jest w stanie stopniowo osłabiać te związki taktyczne bez konieczności niszczenia każdej rosyjskiej jednostki w bezpośrednim starciu.

Putin musi obecnie utrzymywać zaopatrzenie całego frontu południowego za pośrednictwem kurczącej się liczby wrażliwych na ataki szlaków. Każdy rosyjski związek taktyczny na Krymie oraz w rejonie Chersonia i Zaporoża wciąż wymaga nieprzerwanych dostaw paliwa, amunicji, części zamiennych i uzupełnień osobowych, podczas gdy coraz większa część tego ruchu jest wtłaczana na te same połączenia drogowe i kolejowe, które Ukraina już bierze na cel. Każde uderzenie może opóźniać konwoje, niszczyć ładunki przed ich dotarciem na linię frontu i zmuszać oddziały do coraz dłuższego oczekiwania na zaopatrzenie, które każdego dnia może w ogóle nie dotrzeć. Wobec zerwania połączenia drogowego przez Cieśninę Kerczeńską i ekspozycji pozostałych tras Moskwa potrzebuje innego sposobu, aby zmusić Ukrainę do rozproszenia zasobów wykorzystywanych przeciwko Rosji na południu.

Dla Moskwy Białoruś stanowi jedyny kierunek, z którego Rosja może wywierać bezpośrednią presję militarną na Kijów od północy. Kreml polecił już rosyjskiemu dowództwu wojskowemu opracowanie kilku wariantów kolejnej ofensywy na Kijów i Czernihów, reaktywując zagrożenie z kierunku północnego, po które Rosja sięgnęła na początku inwazji. Koncentracja sił wzdłuż granicy z Białorusią zmusza Ukrainę do monitorowania tych kierunków podejścia, wzmacniania pozycji obronnych oraz utrzymywania w gotowości wojsk i środków obrony przeciwlotniczej na północy, zamiast koncentrowania całości sił na głównych odcinkach frontu na południu. Pododdziały pancerne przemieszczające się obecnie w stronę Pińska sprawiają, że zagrożenie z północy staje się dla Ukrainy trudniejsze do zignorowania dokładnie wtedy, gdy Putin potrzebuje odciągnięcia ukraińskich zasobów od odsłoniętej rosyjskiej sieci zaopatrzenia na południu.

Podsumowując, rosnąca zależność Rosji od Białorusi dowodzi, że Moskwie wyczerpują się możliwości generowania presji bez otwierania kolejnego kosztownego frontu. Wpychanie Łukaszenki głębiej w wojnę naraża również samą Białoruś, ponieważ bazy wojskowe, węzły transportowe oraz rejony ześrodkowania wspierające ofensywę stają się częścią zestawu celów Ukrainy. Nawet bez przekraczania granicy koncentracja wojsk zmusza Ukrainę do utrzymywania sił osłaniających podejścia od północy, co daje Rosji częściowy sukces poprzez samo związanie tych zasobów. Ostatnią deską ratunku Putina staje się obecnie zmuszenie Białorusi do wywołania kryzysu, którego Rosja nie jest już w stanie wywołać samodzielnie.


.jpg)








Komentarze