Russische ministers slaan eensgezind alarm: dreigen de „volledige kracht” van Rusland te ontketenen.

Vandaag zijn er belangrijke updates vanuit de Russische Federatie.

Russische functionarissen luiden de noodklok over verraad, omdat ze zich beginnen te realiseren dat de VS niet zozeer aan hun kant staat als zij hadden gehoopt. Nu topministers beweren dat de VS de situatie onherstelbaar heeft geëscaleerd, bereidt Rusland zich voor om de oorlog naar een nieuw niveau te tillen.

Onlangs heeft de Verenigde Staten de aan Rusland gelieerde olietanker Aquila 2 uit de schaduwvloot onderschept in de Indische Oceaan. Amerikaanse militaire troepen volgden de tanker vanuit de Caraïben, waar het schip had geprobeerd de sancties en de quarantaine van Washington op gesanctioneerde vaartuigen te ontwijken.

De entering vond plaats in de Indische Oceaan en rapporten suggereren dat het schip illegale Russische en Venezolaanse oliezendingen vervoerde die in strijd zijn met de Amerikaanse sancties. Dit was echter niet de eerste keer dat dit gebeurde, en de Russen begonnen te twijfelen over wie nu eigenlijk aan wiens kant stond.

Met name hebben Amerikaanse troepen de afgelopen weken meerdere tankers van de Russische schaduwvloot geënterd en in beslag genomen om internationale sancties af te dwingen, waarbij naar verluidt twee van dergelijke schepen in Amerikaanse hechtenis zijn genomen. De meeste eerdere door de VS gelieerde inbeslagnames van tankers met Russische olie werden uitgevoerd via door de rechtbank bevolen verbeurdverklaringen, handhaving door partnerstaten of beperkingen gekoppeld aan verzekeringen en financiële naleving. De zaak van de Aquila 2 betrof echter een directe entering op zee en fysieke controle door Amerikaanse troepen, wat een aanzienlijke escalatie en een breekpunt voor Moskou betekende.

Na de inbeslagname van de tanker beschuldigde Sergey Lavrov de Verenigde Staten van het verraden van eerdere afspraken die in Anchorage waren gemaakt en het niet nakomen van voorstellen met betrekking tot Oekraïne. Hij beweerde dat de recente inbeslagnames van aan Rusland gelieerde vaartuigen het internationale zeerecht schenden, in het bijzonder de bepalingen van het VN-Zeerechtverdrag over de vrijheid van navigatie en de exclusieve rechtsmacht van de vlaggenstaat.

Lavrov betoogde ook dat Washington kunstmatige barrières opwerpt voor de Russische handel, waarbij hij specifiek wees op de druk op landen als India om de aankoop van Russische energie te verminderen. Daarnaast suggereerden Russische functionarissen dat de huidige Amerikaanse regering niet alleen het sanctiebeleid voortzet, maar ook schaamteloos haar eigen belangen nastreeft en gevestigde overeenkomsten negeert. Tegelijkertijd herhaalde Kremlin-woordvoerder Dmitry Peskov deze punten door te stellen dat betekenisvolle vooruitgang afhankelijk zou zijn van het nakomen van eerdere afspraken die in Alaska zijn gemaakt.

Concreet spraken de hoogste Russische functionarissen gezamenlijk de overtuiging uit dat zij in Alaska een overeenkomst hadden bereikt, gecentreerd rond onmiddellijke verlichting van de sancties en de normalisering van de handelsbetrekkingen met de Verenigde Staten als voorwaarden voor het voortzetten van inhoudelijke besprekingen over een vredesakkoord in Oekraïne. Moskou gaf aan dat vooruitgang in de onderhandelingen volledig zou afhangen van onmiddellijke economische concessies, waaronder het terugdraaien van de financiële en energiebeperkingen die sinds het begin van de oorlog zijn opgelegd. Elke deal was echter ofwel denkbeeldig, ofwel vanaf het begin niet in steen gebeiteld, aangezien Washington en zijn partners de handhaving van de sancties hebben gehandhaafd en zelfs uitgebreid, met name gericht op de olie-export en de maritieme handel.

In praktische zin worden de kern-eisen van Moskou grotendeels genegeerd, terwijl de druk vanuit de VS stilletjes is geïntensiveerd. Dit suggereert dat de onderhandelingsstrategie van Rusland er niet in slaagt resultaten te boeken; in plaats van de spanningen te verminderen, lijkt de Verenigde Staten de druk op Rusland te verhogen door de acties tegen de schaduwvloot te intensiveren.

Dit ervaren verraad leidde ertoe dat de Russische functionarissen de Verenigde Staten ervan beschuldigden te profiteren van het feit dat Oekraïne tankers van de Russische schaduwvloot over de hele wereld kan aanvallen. Met name heeft Oekraïne de schaduwvloot van Rusland en de gerelateerde energie-infrastructuur voornamelijk via drone-aanvallen als doelwit gekozen, waarbij het actiegebied werd uitgebreid van de Zwarte Zee naar de Middellandse Zee en zelfs de verre Kaspische Zee, waarbij de Russen de VS beschuldigen van het toestaan en zelfs faciliteren van deze aanvallen.

Als reactie hierop heeft het Kremlin botte waarschuwingen geuit dat als de westerse druk en sancties niet worden opgeheven, Rusland de oorlog zou kunnen uitbreiden en heel Oekraïne zou kunnen overnemen als het dat echt zou willen. Russische leiders presenteren dit als een teken dat zij zich tot nu toe hebben ingehouden, maar waarschuwen dat aanhoudende druk ertoe zou kunnen leiden dat zij stoppen met aardig spelen en hun militaire campagne opvoeren, wat aantoont hoe ver hun dreigementen verwijderd zijn van de realiteit op de grond.

Over het geheel genomen zullen de betrekkingen tussen Rusland en de Verenigde Staten eerder verder verslechteren dan stabiliseren. De handhaving van de sancties zal worden uitgebreid, omdat het gunstig is voor Washington om door te gaan met het viseren en enteren van vaartuigen die verbonden zijn met de Russische schaduwvloot om de druk op de ketel te houden. Rusland beschikt niet over voldoende zeestrijdkrachten om terug te vechten, waardoor de tegenmaatregelen beperkt blijven tot retoriek en loze dreigementen. Terwijl de economische en maritieme druk aanhoudt, zullen de kansen op zinvolle gesprekken of compromissen slinken, en zullen de betrekkingen tussen de VS en Rusland verslechteren.