Het vernederende lot van de Russische strijdkrachten in Venezuela

Vandaag is er interessant nieuws uit Zuid-Amerika.

Hier had Rusland een contingent voormalige Wagner-soldaten gestuurd om Maduro te beschermen en het regime intact te houden, waardoor sommigen zich afvroegen wat er eigenlijk met de Russische troepen in Venezuela was gebeurd. Na de Amerikaanse speciale operatie werd echter duidelijk dat, terwijl sommigen tot het bittere einde hadden gevochten om Maduro te beschermen, anderen hem gewoon in de steek hadden gelaten in een pijnlijk mislukte operatie.

Het Russische contingent dat in Venezuela was gestationeerd, was groter en dieper verankerd dan velen hadden aangenomen, met meer dan 120 Russische militairen verbonden aan de elite van de Russische Hoofd Inlichtingendienst (GRU). Opmerkelijk is dat dit contingent zelfs groter was dan de Cubaanse troepen die direct betrokken waren bij de bescherming van Nicolás Maduro zelf. Terwijl Cuba langdurige expertise in contraspionage en regimebehoud leverde, zorgde Rusland voor het technologische fundament: drone-instructeurs, signalenintelligentieteams, elektronische bewakingseenheden en hun eigen specialisten voor regimebescherming. Een aanzienlijk aantal had eerdere gevechtservaring in Oekraïne, waaronder veteranen van de voormalige Wagner-groep en andere formaties. In de praktijk vormden de Russische operatives de laatste verdedigingslinie rond Maduro, wat benadrukte hoe afhankelijk Caracas was geworden van Moskou en hoe vernederend de mislukking werkelijk was.

De leiderschapskeuze voor het Russische contingent verklaart veel van wat daarop volgde, aangezien het werd geleid door generaal Oleg Makarevich, een beschamde officier die na mislukkingen aan het front in Oekraïne stilletjes uit de relevantie was verbannen.

Voorheen geassocieerd met de Dnipro-groep, die er niet in slaagde haar doelen te bereiken in de beginfase van de grootschalige invasie, werd Makarevich verwijderd na opeenvolgende Russische rampen, met het verlies van Cherson als meest prominente, aangezien dit de enige regionale hoofdstad was die de Russen wisten te veroveren.

Met beschuldigingen van valse rapportages die hem dwongen te worden overgeplaatst naar Caracas, was dit geen promotie maar eerder een afvoer. Venezuela werd niet behandeld als een prioritair toneel en werd een soort pensioenplaats voor hun aan de kant geschoven commandanten, en Rusland gaf een duidelijke boodschap: invloed zou goedkoop worden gehandhaafd, met minimaal politiek risico en geen inzet van topkrachten.

Dit Russische leiderschap kwam op brute wijze naar voren tijdens de Amerikaanse operatie in Caracas, want toen de Amerikaanse troepen toesloegen, vertoonden de Russische militairen helemaal geen weerstand. Er was geen gecoördineerde verdediging, geen poging om sleutelpunten te beveiligen en geen inspanning om samen te werken met Venezolaanse eenheden toen de luchtverdediging instortte, waarbij de Amerikaanse minister van Defensie zelfs grapte dat de aanwezige Russische luchtverdedigingssystemen niet zo goed werkten.

Toen de Amerikaanse Delta Special Operations Forces oprukten, trokken de Russische troepen zich vrijwel onmiddellijk terug, lieten hun posities achter en zwegen op de radio. Hierdoor leed het Cubaanse contingent hoge verliezen bij het verdedigen van Maduro tot de dood, terwijl de Russische troepen geen enkele verliezen opliepen, niet door tactische genialiteit, maar omdat Moskou confrontatie volledig vermeed.

Het is belangrijk te weten dat deze weigering niet spontaan of door verrassing kwam, aangezien politieke beslissingen Maduro’s lot al hadden bezegeld. In de laatste week van december evacueerde Rusland stilletjes de families van haar diplomaten uit Venezuela. Getuigen meldden dat konvooien van diplomatieke voertuigen zich verzamelden bij de Russische ambassade in Caracas, terwijl inlichtingenbronnen sombere interne beoordelingen van het Russische ministerie van Buitenlandse Zaken beschreven. Deze evacuaties vonden meer dan een week voor de Amerikaanse raid plaats, wat aantoont dat Moskou een escalatie had voorzien en koos voor terugtrekking boven verzet.

Sommige Russische militairen werden in deze periode ook vervangen, maar terwijl adviseurs en families werden teruggetrokken, mocht hun commandant niet vertrekken. Maandenlang vroeg generaal Makarevich om overplaatsing, uit angst voor detentie of uitlevering zodra de Amerikaanse druk toenam, maar het Russische leiderschap weigerde.

Na de arrestatie van Maduro smeekte hij dringend om evacuatie, maar werd opnieuw genegeerd. Ironisch genoeg werd de generaal die symbool stond voor de nalatigheid van Rusland in Oekraïne achtergelaten in Venezuela, een wegwerpbare kop van jut voor een missie die al was opgegeven.

Alles bij elkaar genomen verloor Rusland Venezuela niet militair, aangezien het nooit echt probeerde het te verdedigen. Het verraad van Maduro was doelbewust en berekend, gebaseerd op Russische overbelasting, economische druk en de oorlog in Oekraïne, waardoor Moskou ervoor koos een verre bondgenoot los te laten in plaats van de Verenigde Staten te confronteren. Jaren van beloften, wapenleveranties en strategische retoriek vervielen tot stilte en evacuatieorders, waarbij Rusland bevestigde wat velen van zijn partners al vreesden: wanneer het moment van de waarheid aanbreekt, zal Moskou niet vechten voor hen, maar hen stilletjes, efficiënt en zonder schaamte in de steek laten.