Het lot van Iran is bezegeld: rellen lopen uit de hand, het tijdperk van de autocratieën stort in

Iran bereikt een convergentiepunt waar interne instabiliteit en externe druk elkaar versterken in plaats van afzonderlijke uitdagingen te blijven. Jaren van confrontatie in het buitenland hebben de diplomatieke opties van Teheran beperkt op het moment dat binnenlandse controle steeds moeilijker wordt. Het regime heeft lange tijd vertrouwd op repressie thuis en afschrikking in het buitenland om economische zwakte te compenseren, maar beide pijlers staan nu tegelijkertijd onder druk. Naarmate onrust zich verspreidt over sociale, geografische en ideologische lijnen, is de vraag niet langer of protesten lokaal kunnen worden onderdrukt, maar of de staat cumulatieve schokken nog kan absorberen. Tegelijkertijd biedt het strategische klimaat van Iran geen betrouwbaar extern vangnet, alleen rivalen die wachten om zwakte uit te buiten. Deze combinatie plaatst de Islamitische Republiek in een zeldzame strategische patstelling, waarbij elke beschikbare reactie het risico met zich meebrengt het verval te versnellen in plaats van stabiliteit te herstellen.

‍