Los Iranu jest przesądzony: zamieszki wymykają się spod kontroli, epoka autokracji się załamuje

Iran wchodzi w punkt zbieżności, w którym niestabilność wewnętrzna i presja zewnętrzna wzajemnie się wzmacniają, zamiast pozostawać odrębnymi wyzwaniami. Lata konfrontacji za granicą zawęziły opcje dyplomatyczne Teheranu w tym samym momencie, gdy utrzymanie kontroli wewnątrz kraju staje się coraz trudniejsze. Reżim od dawna opierał się na represjach wewnętrznych i odstraszaniu na zewnątrz, aby rekompensować słabość gospodarczą, ale oba filary są teraz jednocześnie pod presją. W miarę jak niepokoje rozprzestrzeniają się na linie społeczne, geograficzne i ideologiczne, pytanie nie brzmi już, czy protesty można stłumić lokalnie, lecz czy państwo jest w stanie wciąż absorbować kumulujące się wstrząsy. Jednocześnie środowisko strategiczne Iranu nie oferuje żadnego wiarygodnego wsparcia zewnętrznego, tylko rywali czekających na wykorzystanie słabości. Ta kombinacja stawia Islamską Republikę w rzadkiej strategicznej impasie, gdzie każda dostępna reakcja niesie ryzyko przyspieszenia upadku zamiast przywrócenia stabilności.

‍