Rusland zet zijn marine in om de Europese blokkade te doorbreken (maar op de verkeerde plek)

De toenemende fysieke inbeslagname van schepen uit de schaduwvloot heeft de handhaving van sancties veranderd van een juridisch obstakel in een directe operationele dreiging voor de Russisch-Iraanse alliantie. Als reactie hebben Moskou en Teheran gezamenlijke marinemanoeuvres gelanceerd die worden gepresenteerd als missies om de commerciële scheepvaart te beveiligen en maritieme onderscheppingen af te schrikken. Toch blijft er een fundamentele strategische kloof bestaan, omdat deze oefeningen plaatsvinden in permissieve wateren op duizenden kilometers afstand van actieve inbeslagnamezones. Deze geografische isolatie verhindert dat maritieme formaties echte bescherming kunnen bieden in betwiste corridors zoals de Oostzee of de Noordzee, waar schepen het meest kwetsbaar zijn. Daardoor fungeert de mobilisatie vooral als een symbolisch signaalinstrument voor binnenlands publiek in plaats van als een haalbare tegenmaatregel tegen westerse enteroperaties. Door geen macht te projecteren waar die operationeel vereist is, geeft de alliantie onbedoeld een gebrek aan escalatiebereidheid aan, wat staten aanmoedigt het tempo van scheepsdetenties te versnellen.

‍