Oekraïense troepen voeren succesvolle meerfasige aanval uit op de Dnipro-eilanden.

De strijd in de richting van Cherson wordt steeds meer bepaald door de beheersing van de ruimte in plaats van de feitelijke bezetting van het terrein. Riviereilanden, die ooit als bijzaak werden gezien, zijn cruciale instrumenten geworden voor druk, surveillance en intimidatie van civiele gebieden. Voor de Russische troepen bood het behouden van deze posities een manier om macht uit te oefenen zonder zich te wagen aan een kostbare oversteek van de rivier. Voor Oekraïne vormden ze een constante dreiging die niet met conventionele aanvallen kon worden geneutraliseerd. Dit heeft het conflict doen verschuiven naar een methodische strijd om logistiek, commandoknooppunten en bewegingsvrijheid in plaats van directe confrontaties. Tegen deze achtergrond verschuift het evenwicht op de Dnipro naar de partij die geïsoleerde posities onhoudbaar kan maken, in plaats van ze enkel te betwisten.

‍