Najgroźniejszy sojusznik Iranu odpuszcza finał wojny, gdy plan Teheranu nagle wali się w gruzy

W tym filmie przeanalizujemy, dlaczego Huti odmówili otwarcia drugiego frontu w wojnie z Iranem.

W środku wojny regionalnej, kształtowanej przez sojusze i oczekiwania skoordynowanej presji, wielu spodziewało się, że Huti – najgroźniejszy i najbardziej nieprzewidywalny partner regionalny Iranu – odegrają kluczową rolę, gdy nadejdzie decydująca faza walk. Jednak w miarę jak konflikt przybierał na sile, a stawka rosła, ich ograniczona obecność stworzyła kontrast, który miał rzucić cień daleko poza samo pole bitwy.

Huti nie pozostali całkowicie poza konfliktem, gdyż pod koniec marca formalnie ogłosili swoje przystąpienie do wojny po stronie Iranu i otworzyli nowy front z Jemenu. Przeprowadzili kilka ataków za pomocą rakiet balistycznych i dronów na terytorium Izraela oraz ogłosili uderzenia na cele wojskowe w południowym i środkowym Izraelu. Jednak praktyczne rezultaty pozostały ograniczone, ponieważ część pocisków została przechwycona, a inne – według doniesień – nie zdołały nawet dotrzeć do wyznaczonych celów. Ogłosili również blokadę morską izraelskiej żeglugi na Morzu Czerwonym i ostrzegli, że jednostki powiązane z Izraelem mogą stać się celami wojskowymi. Przedstawiciele Huti wielokrotnie grozili rozszerzeniem operacji wokół cieśniny Bab al-Mandab, a później ogłosili zestrzelenie amerykańskiego drona Reaper, po czym zaatakowali statek w tym samym rejonie. Działania te wywołały zakłócenia i wymusiły reakcje w sferze bezpieczeństwa, ale nigdy nie przekształciły się w trwałe fale ataków ani szerzej zakrojoną kampanię zdolną do zasadniczej zmiany biegu konfliktu.

Niemniej jednak ograniczona skala zaangażowania Huti rzucała się w oczy, ponieważ był to dokładnie ten typ konfliktu, w którym wielu oczekiwało od nich odegrania decydującej roli. Regionalna strategia Iranu opierała się na wywieraniu presji przez grupy sojusznicze na wielu frontach jednocześnie, co miało skomplikować planowanie wojskowe i podnieść koszty dla przeciwników. Huti byli uważani za jedno z najgroźniejszych ogniw tej sieci, ponieważ wykazali już zdolność do wystrzeliwania rakiet balistycznych, używania dronów dalekiego zasięgu oraz prowadzenia ciągłych ataków na głównych szlakach morskich. Większa interwencja budziła obawy, że wojna może szybko rozprzestrzenić się poza swój główny teatr działań. Planiści wojskowi spodziewali się powtarzających się fal rakietowych wymierzonych w Izrael, nasilenia ataków na żeglugę komercyjną oraz poważnych zakłóceń w cieśninie Bab al-Mandab i korytarzu Morza Czerwonego. Istniały również obawy, że amerykańskie siły morskie mogą zostać wciągnięte w szersze starcia, podczas gdy koszty transportu morskiego i rynki energii znajdą się pod presją. Zamiast wywołać głębszy kryzys regionalny, oczekiwany drugi front nigdy w pełni się nie zmaterializował.

Dwoma najważniejszymi czynnikami stojącymi za ograniczonym zaangażowaniem Huti były geografia oraz lokalne priorytety w samym Jemenie. Jemen jest oddalony od głównego teatru działań operacyjnych Izraela, co w naturalny sposób zmniejszyło skalę i tempo trwałej presji wojskowej, pomimo użycia rakiet i dronów. Odległość sprawia również, że większe kampanie są bardziej wymagające, ponieważ powtarzające się ataki dalekiego zasięgu wymagają zapasów, sieci logistycznych i infrastruktury startowej, które z czasem mogą ulec wyczerpaniu lub odsłonięciu. Uwarunkowania wewnętrzne stanowiły kolejne poważne ograniczenie, jako że Huti wciąż funkcjonują w realiach nierozstrzygniętego konfliktu jemeńskiego, a zatem nie mogą w pełni przekierować swojej uwagi i zasobów na wojnę zewnętrzną bez generowania ryzyka w kraju. Nie były to jedynie obawy teoretyczne, ponieważ napięcia wewnętrzne pozostawały aktywne w tym samym okresie, obejmując starcia z udziałem sił wspieranych przez Arabię Saudyjską oraz niepokoje związane z rywalizującymi frakcjami w południowym Jemenie. Inne czynniki prawdopodobnie wzmocniły te ograniczenia, gdyż szersza kampania mogłaby wywołać silniejszą reakcję wojskową USA i sojuszników przeciwko pozycjom i aktywom strategicznym Huti, podczas gdy ograniczony udział pozwalał na zademonstrowanie politycznego wsparcia dla Iranu bez ponoszenia kosztów pełnoskalowej eskalacji regionalnej.

Ogólnie rzecz biorąc, najważniejszym wydarzeniem nie było to, że Huti wzięli udział w konflikcie, ale to, że ich udział pozostał ograniczony pomimo oczekiwań znacznie szerszej roli. Regionalna strategia Iranu od dawna opiera się na założeniu, że presja wywierana za pośrednictwem ruchów sojuszniczych może zwielokrotnić koszty dla jego przeciwników na kilku frontach jednocześnie. Gdy jeden z najbardziej budzących strach i nieprzewidywalnych aktorów sieci zachowuje powściągliwość w decydującym momencie, pojawiają się pytania o wiarygodność i praktyczne ograniczenia tej strategii w rzeczywistych warunkach wojennych. Kwestia ta wykracza zatem poza sam Jemen, ponieważ wpływa na postrzeganie odstraszania, wiarygodność sojuszy oraz zdolność szerszej architektury regionalnej Iranu do funkcjonowania w sposób pierwotnie zakładany.