.svg){kind=small}
Dzisiaj najważniejsze doniesienia napływają z Federacji Rosyjskiej.
Na jej terytorium Korea Północna rozmieściła wyrzutnie pocisków balistycznych oraz personel wojskowy w celu wsparcia rosyjskich uderzeń na ukraińskie ośrodki miejskie. Wraz z intensyfikacją tych ataków strona ukraińska rozpoczęła systematyczne polowanie na wyrzutnie, dążąc do zniszczenia pocisków balistycznych jeszcze przed ich odpaleniem z ziemi.
Ostatni odnotowany sukces miał miejsce w pobliżu granicy rosyjsko-ukraińskiej, co potwierdził prezydent Wołodymyr Zełenski, informując o porażeniu przez siły ukraińskie wyrzutni systemu Iskander-M. Choć szczegóły operacyjne pozostają utajnione, znaczenie tego faktu jest znaczne — mobilne systemy tego typu są zazwyczaj maskowane, przemieszczają się między przygotowanymi pozycjami i pozostają odsłonięte jedynie przez bardzo krótki czas przed startem, co czyni je celami niezwykle trudnymi do wykrycia. Ukraińskie zdolności w coraz większym stopniu pozwalają jednak na identyfikację tych wąskich okien czasowych i natychmiastowe wyprowadzenie uderzenia.
Uderzenie to wpisuje się w widoczne oznaki ukierunkowanej kampanii. Ukraiński wolontariusz Serhij Sternenko oświadczył niedawno, że Rosja napotkała problemy z systemami balistycznymi na kierunku północnym, zapowiadając kolejne działania. Ukraina atakuje również infrastrukturę zaplecza dla tych środków rakietowych. W lipcu bezzałogowce uderzyły w bazę rosyjskiej 26. Brygady Rakietowej w Łudze, natomiast wcześniejsze operacje ukierunkowane były na pozycje Iskanderów oraz sprzęt zabezpieczenia w rejonie przygranicznym. Logika operacyjna zakłada, że eliminacja każdej wyrzutni, jej załogi lub wozu transportowo-załadowczego zapobiega wielokrotnym przyszłym atakom rakietowym, eliminując konieczność przechwytywania każdego pocisku osobno w powietrzu.
To rozróżnienie ma kluczowe znaczenie wobec krytycznego niedoboru po stronie ukraińskiej rakiet przechwytujących PAC-3 dla systemów Patriot, stanowiących trzon obrony przed zagrożeniami balistycznymi. Zachodnie dostawy nie nadążają za rosnącą dynamiką odpaleniową Rosji, dlatego zamiast czekać na start Iskandera i zużywać niezwykle deficytowe pociski przechwytujące, Ukraina w coraz większym stopniu dąży do neutralizacji wyrzutni przed wykonaniem strzału.
Jednocześnie działania te stają się coraz bardziej pilne ze względu na wprowadzenie przez Rosję dodatkowego uzbrojenia z Korei Północnej. Ukraiński wywiad wojskowy podał, że do lipca Pjongjang przekazał Rosji około pięćdziesięciu pocisków balistycznych KN-23 oraz zmodernizowanych KN-30. Co istotniejsze, Rosja rozmieściła w obwodzie woroneskim sześć wyrzutni przystosowanych do odpalania pocisków północnokoreańskich i wykorzystuje je już do uderzeń na liczne ukraińskie regiony znajdujące się w ich zasięgu, w tym Kijów, Charków, Sumy, Czernihów, Połtawę, Dniepropietrowsk i Zaporoże.
Północnokoreańskie pociski stanowią poważne dodatkowe zagrożenie. Choć ustępują celnością rosyjskim systemom Iskander-M — czasami chybiając o setki metrów od założonego celu — kompensują to siłą rażenia: KN-23 może przenosić głowicę bojową o masie jednej tony, co stanowi niemal dwukrotność ładunku standardowego pocisku Iskander.
W związku z tym strona ukraińska jednoznacznie zadeklarowała, że nowo rozlokowane wyrzutnie staną się celami priorytetowymi. Ukraińskie rozpoznanie koncentruje się na wyznaczeniu rejonów ich operowania oraz porażeniu w krótkim przedziale czasu, w którym pojazdy startowe ulegają odsłonięciu.
Zaangażowanie Korei Północnej wykracza jednak poza dostawy komponentów rakietowych. Według danych ukraińskiego wywiadu w Rosji rozmieszczono około 8500 żołnierzy północnokoreańskich, w tym około 400 operatorów bezzałogowych statków powietrznych oraz 1000 saperów i inżynierów, ze szczególnym nagromadzeniem w obwodzie kurskim. Materiały filmowe pochodzące ze źródeł rosyjskich ukazują ponadto proces szkolenia personelu z Korei Północnej, przygotowujący częściowo te siły do przyszłych działań szturmowych.
W obliczu zbliżającej się zimy i ponownej koncentracji rosyjskich uderzeń na ukraińską infrastrukturę energetyczną, Ukraina zmienia zasadnicze równanie konfliktu. Obrona powietrzna nie rozpoczyna się w momencie wykrycia pocisku na ekranie radaru, lecz setki kilometrów dalej, gdzie ukraiński zwiad przeszukuje kompleksy leśne, bazy oraz zamaskowane stanowiska ogniowe. Skuteczne zniszczenie wyrzutni Iskander wyznacza kierunek, który Ukraina zamierza skalować. Zamiast ciągłej defensywy wobec pocisków balistycznych spadających na ukraińskie miasta, siły ukraińskie przechodzą do neutralizacji urządzeń odpowiedzialnych za ich odpalenie. Wraz z namierzaniem rosyjskich Iskanderów i napływem wyrzutni północnokoreańskich polowanie to rozszerza się, a każda zniszczona na ziemi wyrzutnia oznacza pociski, które nigdy nie dotrą na terytorium Ukrainy.
.jpg)
Komentarze