Vandaag komt het belangrijkste strategische nieuws uit de Russische Federatie.
Aldaar heeft Noord-Korea ballistische raketinstallaties en personeel ingezet om Russische aanvallen op Oekraïense steden te ondersteunen. Naarmate deze aanvallen intensiveerden, is Oekraïne gestart met een systematische jacht op de lanceerinrichtingen om ballistische raketten te vernietigen voordat deze het ruim kunnen kiezen.

Het meest recente bevestigde succes vond plaats nabij de grens tussen Rusland en Oekraïne, waar president Volodymyr Zelensky bevestigde dat Oekraïense strijdkrachten een Iskander-M-lanceringssysteem hebben uitgeschakeld. Operationele details blijven geheim, maar het strategische belang is aanzienlijk: dergelijke mobiele systemen worden gewoonlijk verdekt opgesteld, verplaatst tussen voorbereide stellingen en slechts kortstondig blootgesteld voorafgaand aan de lancering, wat hen tot uiterst lastige doelen maakt. Desondanks blijkt Oekraïne steeds beter in staat deze korte tijdsvensters te detecteren en direct toe te slaan.
Deze precisieaanval volgt op toenemende aanwijzingen voor een gerichte campagne. De Oekraïense vrijwilliger Serhii Sternenko meldde recent dat Rusland in het noordelijke sector logistieke problemen ondervindt met ballistische raketten en dat er meer acties zullen volgen. Oekraïne heeft eveneens de ondersteunende infrastructuur voor deze wapensystemen aangetast. In juli troffen drones de basis van de Russische 26e Raketbrigade in Luga, terwijl eerdere operaties gericht waren op Iskander-posities en ondersteunend materieel nabij de Oekraïense grens. De operationele logica dicteert dat elke vernietigde lanceerinrichting, inclusief bemanning of herlaadapparatuur, talrijke toekomstige raketinslagen voorkomt, in plaats van Oekraïne te dwingen elke raket afzonderlijk in de lucht te onderscheppen.

Dit doctrinele onderscheid is van cruciaal belang geworden omdat Oekraïne kampt met een ernstig tekort aan PAC-3-onderscheppingsraketten voor het Patriot-systeem, de primaire verdedigingslinie tegen ballistische dreigingen. Westerse leveranties kunnen het stijgende Russische lanceringstempo niet bijhouden. In plaats van te wachten tot een Iskander het luchtruim kiest en een schaarse interceptor in te zetten, richt Oekraïne zich in toenemende mate op het uitschakelen van de installatie voordat deze kan vuren.

Gelijktijdig wint deze opsporingscampagne aan urgentie doordat Rusland reeds aanvullende Noord-Koreaanse wapensystemen inzet. De Oekraïense militaire inlichtingendienst meldde dat Noord-Korea tegen juli circa vijftig KN-23 en gemoderniseerde KN-30 ballistische raketten aan Rusland heeft overgedragen. Des te belangrijker is dat Rusland zes lanceerinstallaties geschikt voor Noord-Koreaanse raketten heeft gepositioneerd in de regio Voronezh en deze reeds gebruikt voor aanvallen op diverse Oekraïense regio's binnen bereik, waaronder Kyiv, Kharkiv, Sumy, Chernihiv, Poltava, Dnipropetrovsk en Zaporizhia.
Deze Noord-Koreaanse raketten vormen een ernstige aanvullende dreiging, hoewel ze aanzienlijk minder nauwkeurig zijn dan de Russische Iskander-M en het beoogde doel soms met honderden meters missen. Dit gebrek aan precisie wordt echter gedeeltelijk gecompenseerd door hun vernietigingskracht: de KN-23 kan een lading van één ton dragen, bijna het dubbele van de standaard Iskander-raket.

Oekraïne heeft derhalve duidelijk gemaakt dat de pas ontplooide lanceerinstallaties zelf tot prioritaire doelen worden verheven. De Oekraïense verkenning richt zich op het in kaart brengen van hun inzetgebieden om toe te slaan gedurende de korte periode waarin de voertuigen opgesteld staan.
De Noord-Koreaanse betrokkenheid beperkt zich overigens niet tot raketten. Volgens de Oekraïense inlichtingendienst zijn ongeveer 8.500 Noord-Koreaanse militairen naar Rusland afgevaardigd, onder wie circa 400 drone-operators en 1.000 genie- en ontmijningsspecialisten, hoofdzakelijk geconcentreerd in de regio Koersk. Beelden van Russische zijde tonen bovendien dat Noord-Koreaans personeel trainingen volgt, vermoedelijk ter voorbereiding van eenheden op toekomstige stoottroepenoperaties.

Met het oog op de naderende winter en de hernieuwde Russische druk op de Oekraïense energie-infrastructuur, verandert Oekraïne de strategische vergelijking. Luchtverdediging begint niet langer pas wanneer een raket op het radarscherm verschijnt, maar honderden kilometers daarvandaan, waar de Oekraïense verkenning bossen, bases en gecamoufleerde afvuurposities afzoekt naar lanceerinrichtingen. De succesvolle uitschakeling van de Iskander-installatie dient als blauwdruk voor grootschaliger optreden. In plaats van defensief te blijven reageren op ballistische raketten die op Oekraïense steden afvliegen, stellen de Oekraïense strijdkrachten zich tot doel het lanceermaterieel aan de bron te neutraliseren. Met het continu volgen van Russische Iskanders en de komst van Noord-Koreaanse installaties verbreedt deze jacht zich; elke op de grond vernietigde installatie staat gelijk aan een reeks raketten die Oekraïens grondgebied nooit zal bereiken.



.jpg)








Opmerkingen