Katastrofa: ten generał zabił więcej Rosjan niż Ukraińcy

Dziś pojawiły się interesujące aktualizacje z Ukrainy.

W tym przypadku jeden konkretny rosyjski dowódca przez długi czas umiejętnie piął się po szczeblach dowodzenia dzięki pozytywnemu raportowaniu, aż doszedł do stanowiska odpowiedzialnego za wszystkie rosyjskie jednostki piechoty morskiej. Jednak po niemal czterech latach działań, w trakcie których zginęło z jego winy więcej Rosjan niż Ukraińców, jego ostatnia katastrofa pod Dobropillią wywołała burzę w strukturach wojskowych, z której tym razem nie zdołał się już wycofać.

Dymisja generała Suchraba Achmedowa jest jednym z najbardziej jednoznacznych przykładów, w których rosyjskie straty na polu walki wynikały nie tyle z działań Ukrainy, co z samobójczej porażki dowódczej. Osobiście zwolniony przez Władimira Putina ze stanowiska zastępcy dowódcy głównego Marynarki Wojennej ds. sił przybrzeżnych i lądowych, Achmedow nadzorował jedne z najbardziej katastrofalnych rosyjskich ofensyw. Paradoksalnie, mimo że w 2025 roku otrzymał tytuł Bohatera Rosji, publiczna i wewnętrzna krytyka wojskowa po jego ostatniej klęsce w rejonie Pokrowska ostatecznie uczyniła jego pozycję nie do utrzymania, gdyż tylko pogłębiła wcześniejsze porażki z całego okresu wojny.

Ostatecznym ciosem była ofensywa w kierunku Dobropillii, która przebiegała w kilku destrukcyjnych fazach i miała na celu okrążenie Pokrowska od północnego wschodu. Początkowo opierała się ona na grupach infiltracyjnych, posuwających się naprzód w poszukiwaniu słabego punktu, który można by wykorzystać do szybkiego przełamania

Choć początkowo udało się uzyskać płytkie wdarcie, ukraińskie kontrataki szybko rozbiły spójność rosyjskich działań, zmuszając jednostki do improwizowanej obrony. W drugiej fazie Achmedow próbował utrzymać te odsłonięte przyczółki mimo braku zabezpieczonej logistyki. Ukraińskie drony i artyleria systematycznie niszczyły pozostały sprzęt pancerny, a bomby szybujące i uderzenia dalekiego zasięgu uniemożliwiały konsolidację

Zamiast wycofać siły, Achmedow rozkazał kontynuować ataki zmechanizowane. Każda kolejna fala dysponowała coraz mniejszą liczbą i coraz mniej zaawansowanymi pojazdami, coraz słabszą koordynacją między poszczególnymi rosyjskimi grupami szturmowymi oraz niezmienionymi trasami natarcia, co stanowiło zaproszenie dla ukraińskich dronów FPV.

Pod koniec grudnia rezerwy pancerne zostały wyczerpane, a ataki przerodziły się w natarcia z użyciem cywilnych samochodów i quadów, które były niszczone równie skutecznie. Ostatnia faza obejmowała piechotę nacierającą pieszo przez otwarty teren, a nawet w praktyce szarże kawaleryjskie, co nie świadczyło o adaptacji, lecz o całkowitym załamaniu zdolności zmechanizowanych w tym sektorze.

Decydująca, ostatnia próba uratowania ofensywy pod Dobropillią pod koniec grudnia obejmowała cztery kolumny pancerne liczące łącznie co najmniej 24 pojazdy. Skala tego ugrupowania okazała się śmiertelna, ponieważ ukraińscy obrońcy wykryli je odpowiednio wcześnie i zniszczyli za pomocą dronów FPV

Ogromna liczba strat w rejonie Dobropillii, sięgająca niemal 21 tysięcy zabitych i rannych Rosjan w ciągu czterech miesięcy, przypieczętowała los generała Achmedowa

Ta porażka nie była odosobnionym epizodem. Już w 2023 roku Achmedow odegrał kluczową rolę w niesławnej ofensywie pod Wuhłedarem. Tam rosyjskie czołgi były wielokrotnie wysyłane pod górę przeciwko przygotowanej ukraińskiej obronie. Początkowa faza obejmowała kolumny pancerne posuwające się wąskimi stokami bez wystarczającego wsparcia piechoty i rozpoznania, co kierowało pojazdy prosto do stref rażenia.

Ukraińskie siły zajmujące wyżej położone pozycje wykorzystały nakładający się ogień artylerii, kierowane zespoły przeciwpancerne oraz rozpoznanie dronowe z niszczycielskim skutkiem. W trakcie bitwy o Wuhłedar analitycy szacują, że rosyjska 155. Brygada straciła 2 400 żołnierzy, co stanowiło 80% jej stanu sprzed wojny i uczyniło ją niezdolną do walki

Pierwsza wielka katastrofa Achmedowa miała miejsce jeszcze wcześniej, podczas październikowo-listopadowego szturmu na Pawliwkę w 2022 roku, planowanego jako element szerszego okrążenia ukraińskich pozycji w rejonie Wuhłedaru. Operacja rozpoczęła się od gęsto zestawionych grup szturmowych nacierających przewidywalnymi kierunkami, a niewielkie zdobycze szybko utknęły pod ukraińskim ostrzałem artyleryjskim

Zamiast ponownej oceny sytuacji Achmedow rzucił do walki kolejne kompanie w rozdrobnionych falach, bez zabezpieczenia skrzydeł i korytarzy zaopatrzeniowych. W ciągu czterech dni zniszczono ponad 400 żołnierzy 155. Brygady Piechoty Morskiej. Reakcja była tak gwałtowna, że żołnierze publicznie oskarżyli Achmedowa o niekompetencję w otwartym liście, co stanowiło nadzwyczajne naruszenie rosyjskich norm wojskowych

Mimo tego dorobku fałszywe raportowanie pozwoliło Achmedowowi przetrwać, a nawet rozwijać karierę. Zawyżone wskaźniki sukcesu i zaniżane dane o stratach maskowały jego porażki, umożliwiając mu powrót na wysokie stanowiska po wcześniejszych dymisjach

System ten załamał się ostatecznie pod Dobropillią, gdy całe ugrupowanie pancerne, kompletowane przez wiele miesięcy, zostało zniszczone na froncie o szerokości mniejszej niż 10 kilometrów, bez jakiegokolwiek uzasadnionego sukcesu, który można by przedstawić. Gdy rosyjskie ataki zdegradowały się do natarć z użyciem koni, kontrast między deklarowanymi sukcesami a rzeczywistością stał się niemożliwy do ukrycia.

Ogólnie rzecz biorąc, zwolnienie generała Achmedowa ilustruje szerszy rosyjski schemat, w którym dowódcy odpowiedzialni za powtarzające się, samowywołane katastrofy są usuwani dopiero wtedy, gdy straty stają się zbyt widoczne, by je ukryć. W ciągu czterech lat wojny Moskwa potrafiła zwalniać i ponownie przywracać nawet generała z tak śmiercionośnym bilansem, obejmującym zniszczenie ponad 23 tysięcy rosyjskich żołnierzy w wyniku osobistych błędów. Jednak biorąc pod uwagę tendencję rosyjskiego systemu do recyklingu nieudanych liderów zamiast reformy kultury dowodzenia, Achmedow może jeszcze powrócić, stwarzając kolejne zagrożenie dla własnych żołnierzy