Ukraina reinventuje swoją armię, gdy roboty zastępują żołnierzy na linii frontu

Dziś największe aktualizacje napływają z Ukrainy.

W brutalnej wojnie na wyniszczenie, w której Rosja podtrzymuje swoje ofensywy poprzez mobilizowanie fal siły żywej przy oszałamiających kosztach ludzkich, Ukraina staje wobec egzystencjalnej nierównowagi demograficznej, grożącej erozją jej linii obronnych. Nowy minister obrony opiera teraz przetrwanie państwa na radykalnym technologicznym kontruderzeniu, w którym maszyny coraz częściej przejmują ciężar dotąd dźwigany przez żołnierzy.

Prezydent Wołodymyr Zełenski niedawno nominował Mychajła Fedorowa, 34-letniego pierwszego wicepremiera i byłego ministra transformacji cyfrowej, na nowego ministra obrony Ukrainy. Nie jest to rutynowa roszada gabinetowa, lecz celowy sygnał głębokiej restrukturyzacji wojskowej, wynoszący technologicznie zorientowanego cywila na czele resortu obrony w trakcie wyniszczającej wojny, w której przewaga technologiczna może okazać się decydująca.

Fedorow, najmłodszy minister w historii Ukrainy w chwili pierwszej nominacji w 2019 roku, zbudował swoją reputację jako lider napędzany innowacjami, skoncentrowany na systemach, automatyzacji i skalowalności. Stał na czele transformacji usług publicznych poprzez aplikację Diia, która umożliwia obywatelom cyfrową interakcję z państwem, czyniąc Ukrainę światowym liderem e-administracji.

Podczas pełnoskalowej inwazji zorganizował inicjatywę Armia Dronów, pozyskując tysiące bezzałogowców poprzez crowdfunding, uruchomił klaster technologii obronnych Brave1, bezpośrednio łączący firmy systemów bezzałogowych z żołnierzami na froncie, oraz stał się jednym z głównych motorów inicjatywy Drone Line. Jego podejście kładzie nacisk na szybkie iteracje i integrację, decyzje oparte na danych oraz wdrażanie na szeroką skalę systemów bezzałogowych i opartych na sztucznej inteligencji.

Nominacja Fedorowa oznacza zdecydowane przyspieszenie transformacji Ukrainy w armię opartą na systemach bezzałogowych, sieciach dowodzenia wspieranych przez AI oraz masowo produkowanych platformach robotycznych, które można wystawiać szybciej i taniej niż formacje ludzkie. W obliczu chronicznego niedoboru personelu podstawowa strategia Ukrainy stała się jasna: zastąpić najbardziej niebezpieczne, wyniszczające role piechoty maszynami. To one będą przyjmować ogień, dostarczać zaopatrzenie, ewakuować rannych i prowadzić natarcia bez narażania niezastąpionych istnień.

Do początku 2026 roku Siły Zbrojne zamierzają rozmieścić 30 tysięcy naziemnych systemów robotycznych, od nośników logistycznych po uzbrojone platformy bojowe, takie jak Termit i Protector, z których wiele już sprawdziło się w atakach prowadzonych wyłącznie przez roboty, zakończonych zdobyciem rosyjskich pozycji bez strat po stronie ukraińskiej. Sterowane przez AI systemy celowania, komunikacja typu mesh oraz szybka produkcja krajowa, zwiększona z dziesiątek do tysięcy sztuk miesięcznie, pozwolą tym platformom utrzymywać okopy, rozminowywać teren i tłumić piechotę przeciwnika przy ułamku kosztów ludzkich. Nie jest to wsparcie, lecz zastąpienie, gdzie roboty coraz częściej stają się siłą pierwszej linii, zachowując żołnierzy do dowodzenia, złożonych manewrów i ostatecznej konsolidacji, a rosyjską przewagę liczebną zamieniając w kosztowną odpowiedzialność wobec jednorazowych maszyn.

Podczas gdy Ukraina przyspiesza systemowe przejście na bezzałogowe pojazdy lądowe, sieci AI i skalowalne platformy robotyczne, by zastąpić żołnierzy w najbardziej niebezpiecznych rolach, Rosja pozostaje uwięziona w podejściu opartym na masowym zużyciu siły żywej, traktując ludzkie życie jako paliwo dla stopniowych zdobyczy.

W obliczu nie do utrzymania strat, szacowanych na ponad 1,2 miliona zabitych i rannych do końca 2025 roku, Moskwa zwerbowała w ubiegłym roku około 410 tysięcy żołnierzy kontraktowych poprzez eskalację zachęt finansowych, regionalne premie sięgające milionów rubli oraz rosnący przymus, w tym naciski na przedsiębiorstwa, migrantów i poborowych, by wstępowali do wojska. Przy ponownym wyznaczeniu celów rekrutacyjnych na poziomie ponad 400 tysięcy na 2026 rok, w warunkach zaciskających się budżetów i słabnącego dobrowolnego zaciągu, Rosja szykuje się do jeszcze większego polegania na oszustwach, przymusowych kontraktach i potencjalnym rozszerzeniu poboru, aby podtrzymać swoje ofensywy w „maszynce do mięsa”.

Choć Rosja rozwija własną gałąź systemów bezzałogowych i zaczęła już w ograniczonym zakresie wykorzystywać roboty lądowe do zadań logistycznych, wysiłki te zdecydowanie pozostają w tyle pod względem skali, skuteczności i integracji w porównaniu z ukraińską strategią szybkiej masowej produkcji i zastępowania ludzi na polu walki. Rosyjska przewaga liczebna okupiona jest więc przerażającym kosztem wypalania niezastąpionych zasobów ludzkich, podczas gdy Ukraina stawia na maszyny, by zneutralizować tę przewagę bez równoważnych strat w ludziach.

Ogólnie rzecz biorąc, nominacja Fedorowa na ministra obrony krystalizuje strategiczny zwrot Ukrainy w stronę zrobotyzowanej armii, w której masowo produkowane naziemne systemy bezzałogowe coraz częściej zastępują żołnierzy w zadaniach piechoty wysokiego ryzyka, bezpośrednio odpowiadając na asymetrię kadrową definiującą tę wojnę. Dążąc do posiadania do 2026 roku dziesiątek tysięcy platform robotycznych w aktywnej służbie, Ukraina przekształca wyniszczenie z demograficznej słabości w przewagę technologiczną. W ostrym kontraście rosyjskie poleganie na coraz kosztowniejszej rekrutacji ludzi i przymusie, by kompensować ogromne straty, grozi długofalowym wyczerpaniem jej rezerw kadrowych.

Ta rozbieżna ścieżka podkreśla szerszą implikację: w długotrwałej wojnie o skali przemysłowej strona, która najskuteczniej zastąpi niezastąpione ludzkie życie skalowalnymi maszynami, może uzyskać decydującą przewagę w trwałości i dominacji na polu bitwy.