Wielki szturm Rosji klęka: kulisy największego natarcia zmechanizowanego od miesięcy

W tym materiale przeanalizujemy niedawny rosyjski atak zmechanizowany na Słowiańsk.

Na tym odcinku siły rosyjskie przeprowadziły jedno z największych uderzeń zmechanizowanych od miesięcy, próbując wymusić przełamanie na kierunku słowiańskim. To, co nastąpiło później, pozostawiło płonące wraki pojazdów rozsiane po całym polu bitwy i uczyniło ten atak jednym z najbardziej jednoznacznych przykładów tego, jak wysoka była stawka tej operacji.

Rosyjskim celem operacyjnym było przełamanie wysuniętych pozycji obronnych sił ukraińskich, które osłaniają północno-wschodnie podejścia do Słowiańska, w szczególności na kierunku miejscowości Zakitne i Krywa Łuka. Osady te mają kluczowe znaczenie, ponieważ stanowią część zewnętrznego pasa obrony chroniącego Słowiańsk. Ich utrata osłabiłaby strukturę defensywną i otworzyła dogodniejsze drogi podejścia do pozycji ryglowych w głębi ugrupowania. Z tego powodu dowództwo rosyjskie zdecydowało się na użycie większego związku zmechanizowanego zamiast opierania się wyłącznie na działaniach nękających mniejszych grup piechoty, dążąc do przełamania zewnętrznej linii obrony jednym zdecydowanym uderzeniem.

Rosjanie próbowali zrealizować ten zamiar poprzez jednoczesne skierowanie dwóch grup szturmowych oddzielnymi marszrutami – jednej w kierunku Zakitnego, a drugiej w stronę Krywej Łuki – aby wywrzeć wielokierunkową presję na ukraińską obronę. Taki wariant taktyczny miał na celu rozproszenie uwagi obrońców oraz rozciągnięcie ukraińskich zasobów rozpoznania i rażenia bezzałogowego, co miało uniemożliwić przeciwnikowi skoncentrowanie całego ognia na jednym kierunku podejścia.

Plan tego uderzenia zakładał uzyskanie przez siły rosyjskie kilku przewag taktycznych w fazie podejścia. Do działań wprowadzono m.in. motocykle, aby zmniejszyć zależność od głównych dróg i uniknąć zwartych formacji marszowych, co miało pozwolić na szybsze pokonanie otwartego terenu bez tworzenia zgrupowań będących łatwym celem. Do kolumn szturmowych włączono również czołgi oraz bojowe wozy piechoty (BWP), których zadaniem było obezwładnianie pozycji ukraińskich i przyjmowanie na siebie ognia przeciwnika, podczas gdy lżejsze elementy posuwały się naprzód. W teorii takie rozwiązanie zapewniało większą żywotność ugrupowania szturmowego niż pojedyncza, gęsta kolumna – eliminacja jednego pojazdu nie paraliżowała ruchu pozostałych elementów, co zwiększało szanse na realizację zadania postawionego przed pododdziałami rosyjskimi.

Główna słabość tego rosyjskiego uderzenia polegała jednak na tym, że obie grupy musiały pokonać całkowicie odsłonięte drogi podejścia prowadzące wprost w urzutowany obronnie sektor. Pozwoliło to ukraińskim obrońcom na wczesne wykrycie maszerujących elementów, spowolnienie ich na trasie dolotu, a następnie systematyczne niszczenie pojazdów i odizolowanych grup w momencie, gdy struktura ataku zaczęła ulegać dezorganizacji. Zamiast wejść do walki jako skoncentrowane zgrupowanie uderzeniowe, rosyjskie siły zostały rozbite na mniejsze fragmenty, które eliminowano odseparowane od siebie.

Dostępne materiały wideo precyzyjnie obrazują przebieg tej dezorganizacji w praktyce. Rosyjskie motocykle, pojazdy transportowe i BWP przemieszczają się wzdłuż dróg i pasów zieleni, lecz zamiast skonsolidowanego, ciągłego natarcia, poszczególne elementy ulegają coraz większemu rozproszeniu pod wpływem ognia przeciwnika. Drony FPV uderzają w BWP i inne pojazdy jeszcze w ruchu, niszcząc je zanim zdołają dotrzeć do ukryć lub wesprzeć resztę nacierającego ugrupowania. W kilku momentach operacja całkowicie traci impet – pojedyncze pojazdy są niszczone na trasie przejazdu, podczas gdy pozostałe elementy zmuszone są omijać wraki lub zatrzymywać się na nieosłoniętych pozycjach. Porzucone motocykle i pojazdy były niszczone już po załamaniu się poszczególnych osi natarcia, co wskazuje na utratę dynamiki zanim atakujący zdołali w ogóle dotrzeć do przedniego skraju obrony. W momencie, gdy na drogach podejścia zaczęły kumulować się płonące wraki, materiał dowodzi, że właściwa bitwa nie toczyła się już w zakładanym punkcie przełamania – ukraińska obrona przekształciła bowiem trasę marszu w strefę śmierci i zneutralizowała atak w fazie manewru.

Podsumowując, nieudany rosyjski szturm pokazuje, że dowództwo rosyjskie wciąż próbuje przełamać podejścia do Słowiańska za pomocą większych uderzeń zmechanizowanych, zamiast polegać wyłącznie na infiltracji przez małe grupy piechoty. Jednocześnie strona ukraińska wykazała, że nadal dysponuje koordynacją działań rozpoznawczych i ogniowych niezbędną do odpierania ataków na dużą skalę w tym sektorze. Oznacza to, że Rosja może kontynuować próby tego typu działań, jednak każda kolejna porażka zmniejszy długofalową efektywność tej metody. Jeśli kolejne szturmy będą kończyć się niepowodzeniem natychmiast po ich wykryciu, Rosja prawdopodobnie przejdzie do mniejszych i mniej widocznych form ataku, ponieważ gdy ukraińskie rozpoznanie zlokalizuje większe zgrupowanie zmechanizowane, obrona jest w stanie uderzyć w nie szybko, zanim osiągnie ono jakikolwiek wymierny sukces operacyjny.