Putin zakazał eksportu paliw po ciosie, który właśnie uderzył w Rosję z pełną siłą

Dzisiaj najważniejsze doniesienia napływają z Federacji Rosyjskiej.

To tutaj ukraińskie uderzenia zmusiły kluczowe rosyjskie rafinerie do wstrzymania pracy, doprowadzając do paraliżu produkcji paliw i zmuszając Kreml do pilnego wstrzymania wszelkiego eksportu produktów naftowych. Stanowi to moment zwieńczenia sukcesem ukraińskiej kampanii przeciwko sektorowi rafineryjnemu, jako że skutki tych ataków paraliżują obecnie cały rosyjski system paliwowy.

Kilka dużych rosyjskich rafinerii w regionach centralnych wstrzymało operacje lub gwałtownie ograniczyło moce produkcyjne po ostatnich udanych atakach ukraińskich na krytyczną infrastrukturę przetwórczą. Są to kluczowe zakłady przetwarzające ropę naftową na benzynę, olej napędowy i paliwo lotnicze, więc ich unieruchomienie pozbawia Rosję produkcji paliw u samego źródła. Kilka głównych rafinerii zostało wyłączonych z systemu w ramach tej samej serii ataków, co pozostawiło resztę sieci z mniejszym marginesem manewru w zakresie kompensowania strat produkcyjnych.

Pod względem produkcyjnym efekt ten jest obecnie widoczny w znacznej części rosyjskiego sektora rafineryjnego. Sama rafineria w Riazaniu utraciła od około dziewięćdziesięciu do stu procent swoich zdolności przetwórczych po uderzeniu z piętnastego maja, podczas gdy najnowsze uszkodzenia w Jarosławiu wpłynęły szacunkowo na instalacje odpowiadające za około osiemdziesiąt do stu procent wolumenu przetwarzanego przez zakład. Perm również został zmuszony do całkowitego zatrzymania pracy po awaryjnym wyłączeniu trzech głównych bloków pierwotnego przerobu ropy. Gdy straty tej skali pojawiają się jednocześnie w kilku kluczowych rafineriach, Rosja nie ma już do czynienia z odosobnionymi uszkodzeniami, lecz z głęboką redukcją mocy rafineryjnych wciąż dostępnych do zbilansowania podaży paliw.

Wraz ze spadkiem wydajności rafineryjnej w całym systemie, presja szybko przeniosła się na obszar eksportu, zmuszając Moskwę do podjęcia długoterminowych kompromisów strategicznych. Rosja wprowadziła zakaz eksportu benzyn pierwszego kwietnia i utrzyma go do końca lipca, co oznacza, że restrykcje te obowiązywały już od prawie dwóch miesięcy, gdy nastąpiły ostatnie straty w rafineriach. Po wprowadzeniu kwietniowego zakazu eksportu benzyn, rosyjski eksport produktów naftowych spadł w stosunku do marca o około trzysta czterdzieści tysięcy baryłek dziennie, osiągając poziom dwóch przecinek dwóch miliona baryłek na dobę.

Ukraina osiągnęła ten cel dzięki długofalowej kampanii uderzeniowej wymierzonej w te instalacje rafineryjne, które mają kluczowe znaczenie dla produkcji paliw. Tylko w ciągu pierwszych dwudziestu dni maja zaatakowano dziesięć dużych rosyjskich obiektów naftowych, a sześć z nich zmuszono do przerwania pracy. Kampania okazała się skuteczna, ponieważ Ukraina systematycznie ponawiała ataki na uszkodzone obiekty, zanim prace naprawcze pozwoliłyby na przywrócenie produkcji, uderzając jednocześnie w te sekcje przetwórcze, które Rosji najtrudniej jest szybko zastąpić. Przypadek Permu wyraźnie to obrazuje: rafineria została trafiona pięciokrotnie do ósmego maja, w tym trzykrotnie w ciągu jednego tygodnia, po czym dwunastego maja nastąpił kolejny atak, który całkowicie wyłączył zakład z eksploatacji. Ta sekwencja uniemożliwiła stabilizację obiektu poprzez naprawy i ostatecznie doprowadziła do wstrzymania przerobu paliw. Tę samą metodę zastosowano w Jarosławiu i Riazaniu, gdzie powtarzające się uderzenia pogłębiały wcześniejsze zniszczenia, nie pozwalając na odbudowę potencjału. Jarosław został zaatakowany trzykrotnie w maju, podczas gdy Riazań ucierpiał piętnastego maja w jednym z najbardziej niszczycielskich uderzeń tej kampanii. Kstowo i Syzrań również zostały ponownie zaatakowane, co przyniosło nowe zakłócenia w głównych węzłach przetwórczych w obwodach niżnonowogrodzkim i samarskim. Trafiono także Kiriszi, Przymorsk oraz kilka stacji pompowych, co zmniejszyło strumień ropy docierający do wciąż działających rafinerii. W rezultacie pozostałe zakłady przetwarzały mniej ropy naftowej, musząc jednocześnie zaspokajać większą część potrzeb systemu, co utrudniło unikanie opóźnień i wąskich gardeł.

Ogólnie rzecz biorąc, ukraińska kampania rafineryjna zmusza obecnie Rosję do angażowania większych zasobów w ochronę infrastruktury paliwowej oraz odbudowę uszkodzonych zakładów daleko za linią frontu. Przesuwa to systemy obrony powietrznej i moce remontowe do sektora energetycznego, gdzie powtarzające się uderzenia systematycznie niweczą wcześniejsze efekty prac rekonstrukcyjnych i spowalniają stabilizację. W miarę utrzymywania się przestojów w rafineriach, zarządzanie dystrybucją paliw staje się coraz trudniejsze, co zwiększa presję na wojskowe planowanie logistyczne w całym wysiłku wojennym. Rosja stoi obecnie w obliczu głębszej podatności logistycznej na własnym zapleczu, ponieważ każde nowe zakłócenie powiększa lukę między popytem na paliwo a dostępnymi mocami przerobowymi.