Z PODKULONYM OGONEM! Rosja pilnie ściąga Flotę Pacyfiku do brzegu, bo szykuje się atak na Pacyfiku

Dzisiaj najbardziej znaczące doniesienia napływają z Rosyjskiego Dalekiego Wschodu.

Moskwa intensywnie przygotowuje się na możliwość uderzenia na swoje siły w rejonie Pacyfiku, pilnie wycofując okręty Floty Oceanu Spokojnego do chronionych portów oraz gwałtownie rozbudowując infrastrukturę obronną wokół kluczowych strategicznych okrętów podwodnych. Najnowsze zdjęcia satelitarne wskazują na instalację wielkogabarytowych siatek antydronowych nad ponad połową tuzina atomowych okrętów podwodnych w bazie morskiej Rybaczy na Półwyspie Kamczatka, oddalonej o ponad siedem tysięcy kilometrów od linii frontu w Ukrainie.

Zaledwie kilka miesięcy temu tego typu osłonami objęte były zaledwie dwie jednostki, co obrazuje tempo, w jakim rosyjskie dowództwo rozbudowało system obronny bazy. Rybaczy stanowi macierzysty port dla większości strategicznych okrętów podwodnych z pociskami balistycznymi (SSBN) klas Borej i Borej-A, co oznacza, że najcenniejsze aktywa morskiego komponentu rosyjskiej triady nuklearnej zostały bezpośrednio objęte nowymi środkami ochrony. Okręty podwodne klas Borej oraz nowszych Borej-A przenoszą interkontynentalne rakiety balistyczne z głowicami jądrowymi i zapewniają zdolność do wykonania uderzenia odwetowego na wypadek obezwładnienia wyrzutni lądowych i lotnictwa strategicznego. Środki ochronne nie ograniczają się do osłon górnych; wokół nabrzeży rozmieszczono również zapory i boje pływające, mające utrudnić ewentualne ataki bezzałogowych aparatów nawodnych na jednostki znajdujące się w dokach.

Rosja podejmuje te działania zapobiegawcze w obawie, że ukraińskie uderzenia mogą w perspektywie sięgnąć Dalekiego Wschodu, poddając jej wschodnie zgrupowanie morskie stałej presji operacyjnej. Rosyjscy analitycy wojskowi wyrażają zaniepokojenie rosnącą aktywnością zachodniego rozpoznania i nadzoru (ISR) w regionie Dalekowschodnim, ze szczególnym uwzględnieniem Kamczatki, gdzie obok bazy Rybaczy znajdują się obiekty morskie w rejonie Pietropawłowska Kamczackiego oraz poligon rakietowy Kura. Te same źródła wskazują na prowadzenie rozpoznania obiektów Floty Oceanu Spokojnego w pobliżu Władywostoku oraz instalacji Ministerstwa Obrony wokół Chabarowska, podkreślając jednocześnie operacje amerykańskich samolotów rozpoznawczych RC-135 w pobliżu Półwyspu Kamczackiego.

Rosyjscy obserwatorzy traktują ten wzorzec działań ze szczególną uwagą, ponieważ wcześniejsze nasilenie zachodniego rozpoznania wokół Krymu bezpośrednio poprzedzało zmasowane ukraińskie ataki precyzyjne. Operacja Pajęczyna dostarczyła Moskwie dodatkowych, twardych przesłanek do poważnego traktowania takiego scenariusza, gdy siły ukraińskie użyły dronów do uderzenia w bombowce strategiczne w głębi terytorium Rosji, niszcząc lub uszkadzając podczas jednej operacji trzydzieści cztery procent strategicznych nosicieli pocisków manewrujących stacjonujących na zaatakowanych lotniskach. Operacja Pajęczyna uderzyła w komponent lotniczy strategicznych sił jądrowych, natomiast rozbudowa systemów obronnych na Kamczatce dowodzi, że Moskwa uwzględnia obecnie ryzyko przeprowadzenia analogicznej operacji ukierunkowanej na komponent podwodny. Skuteczny atak na kilka takich okrętów podwodnych uderzyłby w potencjał odstraszania nuklearnego Rosji w rejonie Pacyfiku, zmuszając dowództwo w Moskwie do głębokiej rewizji koncepcji ochrony i rejonów operacyjnych floty strategicznej.

Morfologia tego zagrożenia rodzi szerszy problem strategiczny, gdyż Flota Oceanu Spokojnego stanowi jedno z głównych narzędzi Moskwy do projekcji siły militarnej w Azji i Pacyfiku. Rosyjskie okręty nawodne realizują patrole, ćwiczenia i wspólne operacje z Marynarką Wojenną Chińskiej Republiki Ludowej, pozwalając Moskwie utrzymać widoczną obecność wojskową w całym akwenie. Utrzymywanie cenniejszych jednostek w pobliżu ufortyfikowanych baz drastycznie ogranicza ich aktywność operacyjną, ponieważ okręty spędzają więcej czasu w reżimie defensywnym, zamiast wykonywać zadania demonstracji siły. Zjawisko to jest szczególnie krytyczne dla okrętów podwodnych klasy Borej, których wartość strategiczna wynika z autonomicznego i skrytego pełnienia dyżurów bojowych na oceanie. Gdy okręty te pozostają przy stałych nabrzeżach, Moskwa musi angażować znaczne siły i środki w ochronę znanych pozycji za pomocą zapór portowych, systemów walki radioelektronicznej, środków antydronowych oraz wzmocnionej ochrony baz. Im więcej zasobów Rosja wiąże w defensywną ochronę floty w portach macierzystych, tym mniejszym potencjałem morskim dysponuje na Pacyfiku, co osłabia jej pozycję wobec Stanów Zjednoczonych i Japonii oraz obniża jej wiarygodność jako silnego partnera wojskowego w relacjach z Chinami.

Podsumowując, decyzja o wycofaniu okrętów Floty Oceanu Spokojnego do chronionych portów oraz rozbudowie osłon wokół strategicznych okrętów podwodnych dowodzi, że Moskwa traktuje zagrożenie ukraińskimi uderzeniami na Dalekim Wschodzie z pełną powagą. Jeśli poziom tego zagrożenia będzie wzrastał, kolejnym krokiem strategicznym może stać się częstsza zmiana pozycji i rozproszenie okrętów podwodnych w szerszej sieci baz zapasowych zamiast długotrwałego ich grupowania w stałych bazach. Taki reżim operacyjny utrudni jednak rutynowe funkcjonowanie floty, gdyż obsługa techniczna, logistyka i zaopatrzenie stają się znacznie bardziej skomplikowane przy rozśrodkowaniu jednostek. Ewentualny udany atak ukraiński, niszczący strategiczne okręty podwodne lub neutralizujący kluczową infrastrukturę, mógłby osłabić rosyjski potencjał morski na Wschodzie i ograniczyć zdolności odstraszania nuklearnego w Pacyfiku, przy jednoczesnym redukowaniu presji militarnej, jaką Moskwa jest w stanie wywierać w tym kluczowym regionie świata.