Rosja liczyła na szybką dominację, lecz Ukraina nie oddała kontroli nad niebem

Rosyjskie Siły Powietrzno-Kosmiczne nie zdołały uzyskać panowania w powietrzu z powodu błędnych założeń doktrynalnych, koncentrujących się na statycznej infrastrukturze zamiast na mobilnych zasobach. Przedwczesne rozproszenie ukraińskich systemów S-300 i Buk stworzyło środowisko asymetryczne, zmuszając rosyjskie lotnictwo do operowania na niskich pułapach, co zwiększyło ich ekspozycję na zagrożenia. Ta zmiana taktyczna uniemożliwiła stworzenie bezpiecznych korytarzy powietrznych, co spowolniło ofensywy lądowe i naraziło logistykę na ataki z powietrza. Konflikt ten uwypukla systemową rozbieżność w kulturze dowodzenia, gdzie ukraińska decentralizacja przeważyła nad sztywnym rosyjskim modelem. Obecnie sytuacja charakteryzuje się wzajemną odmową dostępu do przestrzeni powietrznej, a Rosja koncentruje się na uderzeniach dystansowych i bombach szybujących.

‍