De pijnlijke realiteit van de werkelijke kosten van een oorlog met Iran

Vandaag komen de belangrijkste updates uit Iran.

Toen de Verenigde Staten hun aanval op Iran lanceerden, verwachtten zij zeer beperkte verliezen en beheersbare uitgaven, vooral na het eclatante succes van de Maduro-operatie. Nu er echter een patstelling is bereikt, worden de werkelijke kosten van de oorlog in Iran eindelijk pijnlijk duidelijk, met cijfers die de vroege krantenkoppen in explosieve zin ver overtreffen.

Toen de Verenigde Staten in februari hun eerste golf van luchtaanvallen op Iran uitvoerden, bestempelden functionarissen de operatie als chirurgisch, beperkt en financieel beheersbaar. Die initiële verwachting stortte echter vrijwel onmiddellijk in, aangezien het Pentagon tegen dag zes erkende dat de campagne al elf punt drie miljard dollar had gekost; een bedrag dat de prognoses van de planners voor de gehele openingsfase overschreed. Naarmate het conflict zich uitbreidde, nam het financieringstekort toe. Eind mei tweeduizendzesentwintig stonden de officiële directe militaire kosten van de oorlog tegen Iran volgens het Pentagon nog op negenentwintig miljard dollar. Onafhankelijke externe analyses tonen inmiddels echter aan dat de werkelijke militaire kosten van de oorlog vele malen hoger liggen dan de officiële cijfers van het Pentagon wanneer alle posten correct worden meegerekend. In feite zal het aanvullen van de uitgeputte strategische voorraden ten behoeve van de oorlog in Iran de Verenigde Staten nog eens tweehonderd miljard dollar kosten, waarvoor het Witte Huis momenteel financiering zoekt. Het uiteindelijke bedrag zou nog hoger kunnen uitvallen, aangezien het herstellen van de operationele gereedheid en de wederopbouw van de strijdkrachten voor toekomstige onvoorziene omstandigheden de komende jaren extra druk op de defensieaanbestedingen zullen leggen.

De financiële last vloeit voort uit verschillende overlappende factoren, te beginnen met de buitengewone inzet van precisiemunitie en de uitgevoerde langeafstandsaanvallen. De Verenigde Staten hebben meer dan achthonderdvijftig Tomahawk-kruisvluchtwapens afgevuurd, met een geschatte kostprijs van twee miljoen dollar per stuk. Bovendien zorgden de aanhoudende operaties voor een zware belasting van de inzet van gevechtsvliegtuigen en de ondersteunende kosten, wat leidde tot versnelde onderhoudscycli eeneen verhoogde behoefte aan revisie, brandstof en reserveonderdelen. Het hoge munitieverbruik trof ook de luchtverdedigingsraketten, die vaak in een onhoudbaar tempo werden ingezet om goedkope Shahed-drones neer te halen, bij gebrek aan goedkopere tegenmaatregelen totdat Oekraïne zich bij de inspanningen aansloot. Naast munitie en materiaalonderhoud zorgt de schade aan Amerikaanse bases in de regio voor een extra kostenpost, aangezien Iraanse aanvallen radars, hangars ed militaire uitrusting op de grond troffen. Hieronder bevonden zich geparkeerde vliegtuigen, wat samen met de verliezen tijdens gevechtsmissies, waaronder Reaper-drones, resulteerde in een totaal verlies van tweeënveertig Amerikaanse toestellen. Daarnaast vereisten verschillende bases snelle versterking om de operationele gereedheid te handhaven, en geen van die werkzaamheden was opgenomen in de oorspronkelijke kostenramingen.

Afgezien van de economische statistieken vallen de personele verliezen van de Verenigde Staten hoger uit dan uit vroege verklaringen bleek; het aantal heeft inmiddels de vijftien doden en vijfhonderdachtendertig gewonden bereikt. Vroege officiële briefings maakten aanvankelijk melding van zes gesneuvelden en achttien gewonden, maar onafhankelijke rapportages toonden later aan dat het werkelijke aantal gewonden aanzienlijk hoger lag, wat wijst op een duidelijke vertraging in de vrijgave van slachtoffergegevens. Deze discrepantie ontstond doordat eenheden in de voorste linies hun rapportages nog aan het consolideren waren terwijl het Pentagon onvolledige cijfers verstrekte; een patroon dat eerdere conflicten weerspiegelt waarin vroege schaderapporten de werkelijke omvang van de verliezen downplayden.

Geconfronteerd con deze kosten hangen de vooruitzichten op voortzetting van de oorlog af van de vraag of de Verenigde Staten kunnen blijven voldoen aan de financiële, materiële en politieke eisen van een volgende fase van de strijd. Hoewel President Trump heeft verklaard bereid te zijn hogere verliezen te accepteren als de missie dat vereist, hebben hoge militaire functionarissen gewaarschuwd dat de Amerikaanse strijdkrachten in het operatiegebied al aanzienlijke slijtage hebben opgelopen. De federale begroting biedt bovendien weinig ruimte voor grote nieuwe verplichtingen, aangezien de meeste extra uitgaven noodprocedures of bezuinigingen op andere prioriteiten zouden vereisen. Een voortzetting van de oorlog zou dan ook waarschijnlijk leiden tot een ingrijpende verandering van het karakter van de strijd, met meer nadruk op goedkopere autonome systemen, versterkt door de nieuwe droneproductie-overeenkomsten met Oekraïne.

Al met al heeft de oorlog in Iran een kostbare last blootgelegd die vele malen zwaarder is dan de Verenigde Staten aanvankelijk hadden verwacht, waardoor de Amerikaanse strategische voorraden zijn uitgeput. Bovenop de militaire kosten, die sinds het staakt-het-vuren zijn gedaald, blijven de indirecte economische effecten een kostbare realiteit die na de sluiting van de Straat van Hormuz zijn geïntensiviseerd. Nu de werkelijke kosten van de oorlog duidelijker worden, komen de Verenigde Staten onder groeiende druk te staan om de langetermijndoelstellingen della campagne te heroverwegen; en de vraag te beantwoorden of zij de economische en politieke kosten kunnen rechtvaardigen van het handhaven van de huidige koers, escalatie, of een algehele terugtrekking.