Vandaag hebben Russische militaire analisten officieel bevestigd dat de Russische strijdkrachten zich hebben teruggetrokken uit het laatste vak van de regio Dnipropetrovsk dat zij onder controle hadden weten te krijgen. Het feit dat zelfs uitgesproken pro-oorlogse Russische bronnen dit erkennen, is bijzonder veelzeggend. In plaats van de terugtrekking uitsluitend te wijten aan een overstelpende Oekraïense overmacht, wijzen diverse Russische analisten verbolgen op tekortkomingen binnen de eigen Russische commandostructuur; deze verzuimde de reserves ter beschikking te stellen die de sector hadden kunnen stabiliseren, waardoor de Russische troepenmacht 'Oost' over onvoldoende manschappen beschikte om de posities te behouden. De kritiek beperkt zich niet tot de omstandigheden op het slagveld, maar richt zich rechtstreeks tot de Generale Staf, met openlijke beschuldigingen over een gebrekkige troepentoewijzing, systematische planningsfouten en het onvermogen om over te gaan van offensieve operaties naar een gestructureerde verdediging.

De terugtrekking volgt op weken van aanhoudende Oekraïense druk in wat een van de zwaarste sectoren voor de Russische troepen werd. De Negenenzeventigste Luchtstormbrigade gaf beelden vrij waarop te zien is hoe infiltratieeenheden van de Russische Ngentigste Tankdivisie vrijwel direct na hun opmars werden opgemerkt en vervolgens systematisch werden uitgeschakeld met FPV-drones, bommenwerpende drones, artillerie en aansluitende zuiveringsoperaties door Oekraïense speciale eenheden. Dit is slechts één voorbeeld van wat zich langs de gehele frontlijn heeft voltrokken, waarbij complete Russische bataljons verwoestende verliezen leden bij pogingen om posities onder continu luchttoezicht te behouden, totdat zij volledig werden geneutraliseerd. In plaats van een stabiele verdedigingslinie op te bouwen, werden veel eenheden gereduceerd tot het roteren van kleine infanteriegroepen naar blootgestelde posities, waar onophoudelijk op hen werd gejaagd. De cumulatieve uitputtingsslag maakte het behoud van het resterende bruggenhoofd toenemend problematisch, nog voordat het tekort aan versterkingen kritiek werd.

De voornaamste reden dat versterkingen uitbleven, lijkt de Russische strategische prioriteitstelling voor de Donbas te zijn. Het innemen van het resterende door Oekraïne gecontroleerde grondgebied in de regio Donetsk blijft het primaire militaire doel van Vladimir Poetin, en de beschikbare reserves blijven naar dat deel van het front stromen ten koste van secundaire sectoren. Hierdoor worden commandanten elders, zoals in Dnipropetrovsk, gedwongen de verdediging te voeren met toenemend uitgeputte formaties.

Logistieke problemen verergerden de situatie, aangezien het dorp Bahatyr, dat diende als het voornaamste Russische bevoorradingsknooppunt in het laatste onder Russische controle staande gebied aldaar, na langdurige gevechten zwaar is verwoest. De vernietiging ervan bemoeilijkt de camouflages van materieel, munitie en troppenconcentraties ernstig. Zelfs indien er aanvullende reserves beschikbaar waren gekomen, zou het verplaatsen en bevoorraden daarvan via een dusdanig kwetsbaar logistiek knooppunt onder voortdurende Oekraïense verkennings- og aanvalsdruk uiterst gecompliceerd zijn geweest. Geconfronteerd met oplopende verliezen, een tekort aan manschappen en verslechterende bevoorradingsomstandigheden, leken de Russische commandanten tot de conclusie te komen dat het behoud van de resterende posities niet langer houdbaar was, waarop de resterende troepen zich onder zwaar Oekraïens vuur terugtrokken.

Deze terugtrekking voltooit tevens een bredere Oekraïense operatie in het grensgebied waar de regio Dnipropetrovsk raakt aan de regio's Donetsk en Zaporizja. Gedurende de afgelopen weken hebben Oekraïense tegenoffensieven gestaag nederzettingen bevrijd en de Russische troepen over meerdere sectoren teruggedrongen. De overgebleven enclave vormde het laatste restant van Russische controle binnen de regio, maar Oekraïense oprukken boden geleidelijk uitkomst door deze positie vanuit meerdere richtingen samen te drukken, totdat de Russen zich in een spiekhout bevonden met teruglopende logistieke ondersteuning en zonder reëel uitzicht op versterking. In plaats van een nieuwe, kostbare poging te ondernemen om het front te stabiliseren, hebben de Russische strijdkrachten het gebied uiteindelijk geheel ontruimd.

Over het geheel genomen toont de uitkomst in de regio Dnipropetrovsk aan hoe Oekraïense druk op het slagveld en verkeerde Russische prioriteiten kunnen samengaan om een operationele aaneenschakeling van opeenvolgende mislukkingen bij de Russen teweeg te brengen. Oekraïense tegenoffensieven brachten de initiële tegenslagen toe, maar de beslissende factor was het onvermogen van Rusland om de sector te versterken nadat alle beschikbare reserves waren geconcentreerd op de Donbas-campagne. Terwijl de Oekraïense aanvallen aanhielden, beschikten de Russische commandanten niet over verse eenheden om de groter wordende bressen te dichten. Het resultaat was niet louter een tactische terugtrekking onder vuur, maar het volledige verlies van het resterende Russische voet aan de grond in de regio Dnipropetrovsk, tot stand gebracht door aanhoudende Oekraïense tegenaanvallen en een Russische commandostructuur die deze sector feitelijk opofferde om een andere in stand te houden.



.jpg)








Opmerkingen