Honderden Russen ontvoerd in Moskou... RECHTSTREEKS naar het front gestuurd!

Vandaag komt het belangrijkste nieuws uit de Russische Federatie.

In het centrum van Moskou hebben de veiligheidsdiensten een grootschalige, gecoördineerde razzia uitgevoerd en tot tweehonderd mensen opgepakt. De ordediensten hielden willekeurig voorbijgangers op straat aan, onder wie naar verluidt ook minderjarigen. Volgens ooggetuigen werden de arrestanten mishandeld en afgevoerd naar politiebureaus.

De opgepakte personen verklaarden urenlang te zijn vastgehouden zonder drinkwater of toegang tot sanitaire voorzieningen, terwijl hun mobiele telefoons onbruikbaar werden gemaakt. Minderjarigen werden later overgedragen aan hun ouders, hoewel deze laatsten aanvankelijk de toegang tot de bureaus werd geweigerd, wat leidde tot confrontaties met de politie. Officieel omschreef het Moskouse Ministerie van Binnenlandse Zaken de actie als een preventieve handhavingsoperatie tegen openbaar alcoholgebruik, drugsdelicten en aanverwante overlast in het stadscentrum. Op de politiebureaus kregen dienstplichtige volwassenen echter massaal oproepen voor de militaire keuringsraden uitgereikt. Bovendien oefenden officieren aanhoudende druk uit op achttienplussers om een contract te tekenen bij het Ministerie van Defensie, teneinde de Russische personeelsreserves aan te vullen nu de situatie aan de frontlijn snel verslechtert.

Rusland ziet zich tot deze dwangmaatregelen genoodzaakt omdat de maandelijkse verliezen in oktober zijn opgelopen tot vierenvijftigduizend vierhonderd man en de dagelijkse verliezen volgens de Oekraïense Generale Staf een nieuw record van tweeduizend negenhonderdtachtig militairen bereikten. Alleen al dit jaar heeft Rusland meer dan vierhonderdduizend soldaten aan gesneuvelden en gewonden verloren. Oekraïense hackergroepen wisten tevens binnendringen in de databank van de Russische Federale Dienst voor de Statistiek, waar zij gegevens over de Russische verliezen achterhaalden. Volgens deze data heeft Rusland ten minste vierhonderdvijftigduizend gesneuvelde soldaten te betreuren. Deze statistieken omvatten noch de vermisten, noch de manschappen die zijn geronseld in de door Rusland bezette delen van Oekraïne of buitenlandse huurlingen. Het werkelijke aantal ligt waarschijnlijk aanzienlijk hoger, aangezien dit slechts de officieel aan het Russische opperbevel gerapporteerde gesneuvelden betreft; lokale commandanten trachten hun werkelijke verliezen immers te verhullen uit angst voor zware sancties.

Rusland vermijdt sinds tweeduizend tweeëntwintig het afkondigen van een nieuwe officiële mobilisatiegolf en leunt hoofdzakelijk op hoge aanmeldingsbonussen en aantrekkelijke militaire solden. Nu steeds minder armlastige Russen bereid zijn een contract te tekenen bij het Russische Ministerie van Defensie en de verliezen aan het front blijven stijgen, moet Rusland grijpen naar wanhoopsmaatregelen om het manschappentekort op te lossen. Schuldenkwijtschelding wordt expliciet als lokaas ingezet: een decreet maakt het mogelijk om schulden tot tien miljoen roebel kwijt te melden voor wie een militair contract ondertekent, terwijl executiemaatregelen zoals beslagleggingen en bevriezing van bankrekeningen voor contractanten worden geschorst. Ronselaars kopen de gegevens op van schuldenaren, verdachten in strafzaken, personen met een strafblad, verslaafden en psychiatrische patiënten, aangezien deze groepen over minder juridische en sociale bescherming beschikken. Politie, private ronselaars en informele netwerken ontvangen premies voor elke aangeleverde rekruut. Daarnaast ronselt Rusland tientallen duizenden personen uit etnische minderheden en het buitenland—voornamelijk uit armere Aziatische en Afrikaanse landen met zwak bestuur—door hen te lokken met hoogbetaalde banen in Rusland, om hen vervolgens te dwingen dienst te nemen in het Russische leger.

Al deze methoden leverden echter onvoldoende rekruten op om de stijgende verliezen te compenseren, waardoor Rusland heeft gekozen voor een bedekte mobilisatie. Het Kremlin heeft in de aanloop naar de Doema- en regionale verkiezingen van september beraden hoe deze operatie vorm te geven. Het is nu duidelijk dat men kiest voor een niet-officiële mobilisatie, waarbij wordt getracht geen maatschappelijke onrust of volkswoede te ontketenen door het mobilisatietempo slechts geleidelijk op te voeren. Het voordeel hiervan is het ontbreken van een zichtbare en abrupte start die tot protesten zou kunnen leiden zoals in tweeduizend tweeëntwintig; het nadeel is echter dat het leger niet op korte termijn kan beschikken over de vereiste massale gevechtskracht. Hierdoor komen de rekruten trager beschikbaar, wat het Russische offensieve vermogen in Oekraïne rechtstreeks belemmert.

Over het geheel genomen legt Ruslands toenemende manschappencrisis een fundamentele zwakte in zijn oorlogsstrategie bloot: Moskou is weliswaar nog in staat soldaten naar het gevechtsveld te sturen, maar het vervangen van deze troepen wordt steeds moeilijker. Een bedekte mobilisatie helpt het Kremlin wellicht om de politieke consequenties van een openbare mobilisatie te ontlopen, maar dit gaat ten koste van de operationele snelheid. Dit creëert een gevaarlijk dilemma: hoe langer Rusland grootschalige werving uitstelt, des te moeilijker wordt het om de offensieve operaties vol te houden. Uiteindelijk offert Poetin het militaire momentum op om de binnenlandse politieke stabiliteit te waarborgen.