Setki Rosjan są zatrzymywane w Moskwie i wysyłane prosto na front, gdy na ulicach wybucha chaos

Najistotniejsze dzisiejsze doniesienia napływają z Federacji Rosyjskiej.

W centrum Moskwy siły bezpieczeństwa przeprowadziły skoordynowaną operację pacyfikacyjną na dużą skalę, zatrzymując do dwustu osób. Funkcjonariusze dokonywali masowych i arbitralnych zatrzymań przypadkowych przechodniów na ulicach, wśród których miały znajdować się także osoby niepełnoletnie. Według relacji świadków zatrzymani byli bici, a następnie przewożeni do rejonowych komisariatów policji.

Zatrzymani wskazywali, że byli przetrzymywani przez wiele godzin bez dostępu do wody pitnej i urządzeń sanitarnych, a ich telefony komórkowe były celowo niszczone. Osoby niepełnoletnie zostały ostatecznie przekazane rodzicom, choć ci początkowo napotykali na blokady wejścia do komisariatów, co prowadziło do bezpośrednich konfrontacji ze służbami. W oficjalnym komunikacie moskiewskie struktury Ministerstwa Spraw Wewnętrznych określiły działania jako operację prewencyjną, ukierunkowaną na przeciwdziałanie spożywaniu alkoholu w miejscach publicznych, narkomanii oraz pokrewnym naruszeniom porządku w śródmieściu stolicy. W rzeczywistości jednak w komisariatach mężczyznom w wieku poborowym masowo wręczano wezwania do wojskowych komend uzupełnień, a funkcjonariusze wywierali presję na osoby pełnoletnie, żądając podpisania kontraktów z Ministerstwem Obrony w celu uzupełnienia rezerw osobowych w warunkach gwałtownego pogarszania się sytuacji na linii frontu.

Strona rosyjska zmuszona jest sięgać po te metody, ponieważ według danych Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych Ukrainy jej straty miesięczne wzrosły w październiku do pięćdziesięciu czterech tysięcy czterystu żołnierzy, a straty dobowe osiągnęły rekordowy poziom dwóch tysięcy dziewięciuset osiemdziesięciu ludzi. Tylko w bieżącym roku łączne straty Rosji przekroczyły czterysta tysięcy żołnierzy, uwzględniając zabitych i rannych. Ukraińskie grupy hakerskie przeprowadziły również infiltrację baz danych Federalnej Służby Statystyki Państwowej, uzyskując wgląd w wewnętrzne rejestry dotyczące rosyjskich strat. Z danych tych wynika, że liczba rosyjskich żołnierzy poległych w działaniach zbrojnych wynosi co najmniej czterysta pięćdziesiąt tysięcy. Zestawienia te nie uwzględniają zaginionych w akcji, jak również personelu rekrutowanego na okupowanych terytoriach Ukrainy ani zagranicznych najemników. Rzeczywisty bilans jest najpewniej znacznie wyższy, gdyż rejestry te obejmują wyłącznie zgonów oficjalnie zaraportowanych rosyjskiemu dowództwu, podczas gdy oficerowie na poziomie taktycznym systematycznie zatajają realne straty z obawy przed surowymi konsekwencjami dyscyplinarnymi.

Kreml konsekwentnie unika ogłoszenia kolejnej fali powszechnej mobilizacji od dwóch tysięcy dwudziestego drugiego roku, bazując przede wszystkim na wysokich jednorazowych premiach za podpisanie kontraktu oraz podwyższonym żołdzie. W warunkach wyczerpywania się rezerwuaru zubożałych obywateli skłonnych do dobrowolnego wstępowania w szeregi sił zbrojnych przy stale rosnącym poziomie strat, Moskwa zmuszona jest stosować nadzwyczajne mechanizmy w celu załatania deficytu kadrowego. Jednym z bezpośrednich instrumentów motywacyjnych stała się redukcja zadłużenia: dekret państwowy zezwala na umorzenie zobowiązań finansowych do wysokości dziesięciu milionów rubli dla osób podpisujących kontrakt wojskowy, z jednoczesnym zawieszeniem egzekucji komorniczych, zajęć mienia oraz blokad rachunków bankowych. Werbownicy pozyskują bazy danych dłużników, osób objętych śledztwami, karanych oraz zmagających się z uzależnieniami i zaburzeniami psychicznymi, wykorzystując ich ograniczoną zdolność do obrony prawnej i społecznej. Funkcjonariusze policji, prywatni pośrednicy, a także sieci nieformalne otrzymują prowizje za każdego dostarczonego rekruta. Jednocześnie Rosja rekrutuje dziesiątki tysięcy przedstawicieli mniejszości etnicznych oraz cudzoziemców, głównie z państw Afryki i Azji, celowo wykorzystując słabość instytucjonalną krajów pochodzenia. Cudzoziemcy ci są wabieni obietnicami wysoko płatnej pracy, a po przyjeździe do Rosji zmuszani do podpisania kontraktów i zasilenia jednostek bojowych.

Metody te okazały się jednak niewystarczające dla zrównoważenia rosnących strat osobowych, co skłoniło rosyjskie władze do przejścia na model mobilizacji niejawnej. Władze na Kremlu rozważały optymalne formaty jej przeprowadzenia w perspektywie wrześniowych wyborów do Dumy Państwowej i organów regionalnych. Obecnie wdrożono wariant mobilizacji nieoficjalnej, którego celem jest uniknięcie napięć społecznych i otwartego sprzeciwu obywateli poprzez stopniowe zwiększanie dynamiki poboru. Zaletą tego rozwiązania jest brak jednoznacznego, zinstytucjonalizowanego i gwałtownego początku procedury, który mógłby wywołać protesty społeczne na wzór tych z dwóch tysięcy dwudziestego drugiego roku. Wadą pozostaje jednak niemożność natychmiastowego zaspokojenia pilnego zapotrzebowania armii na uzupełnienia. W konsekwencji napływ uzupełnień będzie powolny, co bezpośrednio odbije się negatywnie na zdolnościach ofensywnych wojsk rosyjskich na Ukrainie.

W ujęciu całościowym pogłębiający się kryzys kadrowy odsłania fundamentalną słabość rosyjskiej doktryny wojennej: Moskwa zachowuje wprawdzie zdolność do rzucania żołnierzy na front, lecz ich systematyczne odtwarzanie staje się coraz trudniejsze. Niejawna mobilizacja pozwala Kremlowi uniknąć politycznych kosztów otwartego poboru, dzieje się to jednak kosztem tempa rotacji i zasilania jednostek. Prowadzi to do niebezpiecznego dylematu strategicznego: im dłużej Rosja zwleka z uruchomieniem masowej mobilizacji, tym trudniejsze staje się utrzymanie tempa operacji zaczepnych. W ostatecznym rozrachunku Putin poświęca dynamikę działań wojennych w celu zabezpieczenia wewnętrznej stabilności reżimu.