Ukraińskie drony z karabinami odcinają rosyjski odwrót, okrążają wojska i zmuszają do kapitulacji

Dzisiaj najważniejsze doniesienia napływają z kierunku hulajpolskiego.

Na tym odcinku siły ukraińskie przetestowały nową formułę działań połączonych podczas szturmu na pozycje rosyjskie, wprowadzając piechotę do natarcia przy bezpośrednim wsparciu bezzałogowych statków powietrznych oraz uzbrojonego bezzałogowego pojazdu lądowego wyposażonego w wielkokalibrowy karabin maszynowy Browning M2 kalibru 12,7 mm (.50 cal).

Dostępne nagrania rejestrują moment, w którym ukraińscy żołnierze oraz drony otwierają skoordynowany ogień do dwóch rosyjskich wojskowych obsadzających przedpole grupy szturmowej, zmuszając ich do opuszczenia stanowisk i bezładnego odwrotu. Ukraińskie bezzałogowce natychmiast podejmują pościg i prowadzą uderzenia wzdłuż osi ich ucieczki, uniemożliwiając skuteczne wycofanie się do czasu, aż obaj żołnierze przerywają ucieczkę i składają broń. Następnie pododdział ukraiński kontynuuje natarcie, podczas gdy bezzałogowy pojazd lądowy z karabinem Browning przemieszcza się bezpośrednio w szyku piechoty, zamiast pozostawać na statycznym stanowisku wsparcia ogniowego. W głębi pozycji obronnej grupa szturmowa lokalizuje schron bojowy z kolejnymi dwoma rosyjskimi żołnierzami wewnątrz. Ukraińcy podchodzą bezpośrednio pod wejście do ziemianki i rażą wnętrze granatami ręcznymi, co zmusza obu obrońców do poddania się.

Łącznie w toku operacji szturmowej wzięto do niewoli czterech żołnierzy rosyjskich, a uzbrojony pojazd lądowy towarzyszył piechocie przez cały etap oczyszczania pozycji. Ten aspekt taktyczny odróżnia opisywane uderzenie od standardowych działań wspieranych dronami, ponieważ wielkokalibrowy karabin maszynowy w żadnej fazie natarcia nie pozostawał z tyłu za posuwającymi się naprzód żołnierzami.

Utrzymanie tak dużej siły ognia bezpośredniego w pierwszej linii stało się poważnym wyzwaniem we współczesnej wojnie dronowej, w której piechota szturmowa została zmuszona do maksymalnego odciążenia i zwiększenia tempa przemieszczania się. Standardowy wielkokalibrowy karabin maszynowy stoi w sprzeczności z tym wymogiem: sama broń, zapas amunicji oraz obsługa zwiększają masę, obniżają manewrowość i skupiają wokół jednego stanowiska ogniowego kilku żołnierzy, co ułatwia ich natychmiastowe wykrycie przez wrogie środki rozpoznania powietrznego.

Wraz ze zmniejszaniem liczebności ukraińskich grup szturmowych i wzrostem ich mobilności utracono część zdolności do prowadzenia ciągłego ognia obezwładniającego, tradycyjnie stosowanego do przygwożdżenia obrońców podczas pokonywania przez piechotę ostatniego odcinka przed linią okopów lub schronem. Zrobotyzowana platforma lądowa przywraca tę siłę ognia na sam szpicar natarcia, transportując karabin kalibru 12,7 mm wraz z jednostką ognia tuż obok żołnierzy, co pozwala im zachować lekki ekwipunek przy równoczesnej dostępności ciężkiego wsparcia rażącego bezpośrednio szturmowane obiekty. Rozwiązanie to eliminuje również obsługę karabinu maszynowego z jednej z najbardziej narażonych na zniszczenie ról w natarciu, gdyż ogień przeciwnika skupia się na platformie bezzałogowej.

W efekcie uzyskano pododdział lekkiej piechoty, który zachowuje wysoką dynamikę manewru bez utraty ciężkiej siły ognia, tradycyjnie traconej przy pozostawieniu obsług broni zespołowej w tyle. Przebieg walk na odcinku Hulajpola dowodzi, że Ukraina staje się jedną z pierwszych armii integrujących uzbrojonego robota lądowego bezpośrednio w ugrupowanie szturmowe piechoty, w którym platforma przesuwa się w jednym szyku z żołnierzami, zamiast zapewniać jedynie wsparcie ogniowe z głębi ugrupowania.

W ujęciu doktrynalnym uzbrojone bezzałogowe platformy lądowe zaczynają modyfikować strukturę organizacyjną grup szturmowych, przenosząc ciężkie środki rażenia z barków żołnierzy na bezzałogowe nośniki zdolne do ciągłego towarzyszenia natarciu. Redukuje to liczbę żołnierzy związanych bezpośrednią obsługą broni zespołowej i uwalnia potencjał osobowy do manewru, czyszczenia oraz zabezpieczania opanowanych pozycji. W miarę nasycania frontu tymi systemami rosyjska obrona stanie w obliczu grup szturmowych łączących tempo przemieszczania się lekkiej piechoty z ciężką siłą ognia bezpośredniego wprowadzaną w głąb ugrupowania obronnego. Tym samym Ukraina przekształca roboty lądowe ze sprzętu niszowego w stały komponent ugrupowania uderzeniowego, wyznaczając nową rolę bojową, którą pozostałe siły zbrojne będą zmuszone zaadaptować bądź zneutralizować.