Ukraina odbija Orichiw po trzech miesiącach ciężkich walk i zmusza rosyjskie wojska do odwrotu

Z odcinka zaporoskiego napływają dziś istotne doniesienia operacyjne.

W tym rejonie Siły Zbrojne Ukrainy osiągnęły wymierny sukces taktyczny pod Orichiwem, gdzie po blisko trzymiesięcznych, niezwykle zaciętych walkach na wyniszczenie zlikwidowano rosyjskie próby infiltracji i odrzucono przeciwnika poza granice miasta. Ukraińskie pododdziały wywierają obecnie nacisk w kierunku południowym, posuwając się wzdłuż tych samych osi podejściowych, którymi wcześniej operowały rosyjskie grupy szturmowe, co ma na celu trwałe zablokowanie korytarzy ewentualnego ponownego przenikania. Punkt ciężkości starć przesunął się ku Nowodanyliwce, gdzie wojska ukraińskie poszerzają strefę kontroli w obszarach spornych i wypierają siły rosyjskie z południowej części miejscowości, a także w rejon Małej Tokmaczki, w której strona ukraińska kontroluje połowę obszaru zabudowanego.

Znaczenia operacyjnego Orichiwa nie sposób marginalizować, jako że miasto stanowi główny punkt ryglowy ukraińskiego ugrupowania obronnego na południe od Zaporoża; jego ewentualna utrata dałaby siłom rosyjskim dogodną podstawę wyjściową do dalszych działań. Z tego węzła oraz zbiegających się w nim sześciu głównych ciągów komunikacyjnych przeciwnik mógłby bezpośrednio sparaliżować ukraińskie linie zaopatrzenia i rozwinąć natarcie w kierunku stolicy obwodu. Niemniej jednak utrzymanie pozycji obronnych wiązało się z olbrzymim wysiłkiem, jako że dowództwo rosyjskie dysponowało wyraźną przewagą liczebną, podczas gdy strona ukraińska borykała się z niedoborami piechoty, sprzętu bojowego oraz amunicji. Co więcej, strona rosyjska wzmocniła ten kierunek doświadczonymi operatorami bezzałogowych statków powietrznych ze specjalnej jednostki „Rubikon”, których zadaniem było bezpośrednie wspieranie grup szturmowo-infiltracyjnych forsujących ukraińskie pozycje obronne.

Działania rosyjskich bezzałogowców ograniczały swobodę manewru sił ukraińskich, podczas gdy niewielkie pododdziały szturmowe przeciwnika wykorzystywały zniszczoną zabudowę, transzeje oraz luki w ugrupowaniu obronnym. W realiach walki miejskiej nawet nieliczne elementy przenikające są w stanie wygenerować poważne zakłócenia operacyjno-taktyczne. W sytuacji, gdy żołnierze rosyjscy obsadzą zrujnowane obiekty i zorganizują powiązany system punktów oporu, ich eliminacja staje się zadaniem wysoce złożonym; priorytetem strony ukraińskiej było zatem niedopuszczenie do skonsolidowania się odizolowanych grup w trwałe zgrupowanie o wysokim potencjale obronnym.

W tym kontekście rozstrzygającą rolę odegrali ukraińscy operatorzy bezzałogowców, którzy nie ograniczyli się wyłącznie do rażenia przeciwnika wewnątrz Orichiwa, lecz skupili się na uderzeniach w kolumny wsparcia usiłujące dotrzeć do miasta. Ruchy wojsk rosyjskich przez Nowoandrijiwkę znalazły się pod precyzyjnym ogniem aparatów bezzałogowych, co zdezorganizowało próby dostarczania uzupełnień osobowych i materiałowych. Inna newralgiczna trasa wiodła przez Nowodanyliwkę, gdzie względnie nienaruszona sieć dróg umożliwiała siłom rosyjskim szybkie przemieszczanie pododdziałów na lekkich pojazdach terenowych typu ATV; technika ta była jednak systematycznie eliminowana przez ukraińskie drony FPV. Choć pojazdy te gwarantowały mobilność i tempo manewru, to po ich namierzeniu nie zapewniały załogom jakiejkolwiek osłony balistycznej, a każda zniszczona jednostka sprzętowa uszczuplała zasoby docierające do czołowych grup infiltracyjnych. Generowało to pogłębiający się problem operacyjny dla rosyjskiego dowództwa, gdyż pododdziały odcięte w terenie zurbanizowanym wymagały stałego dopływu amunicji, uzupełnień i rotacji w celu utrzymania pozycji. Pozbawione zabezpieczenia logistycznego, nie były w stanie ani poszerzyć zajmowanych przyczółków, ani przeciwstawić się zorganizowanym ukraińskim kontratakom.

W konsekwencji rosyjska operacja zaczęła tracić dynamikę przełamania, a ponawiane próby nadsyłania posiłków – okupione ciężkimi stratami – nie pozwoliły na zgromadzenie masy uderzeniowej niezbędnej do rozstrzygającego natarcia, co odwróciło równowagę sił w Orichowie. Zamiast stawiać czoła rozrastającemu się zgrupowaniu wroga zasilanemu ciągłym strumieniem zaopatrzenia, ukraińska piechota mogła przejść do metodycznego likwidowania odizolowanych gniazd oporu pozbawionych wsparcia. W miarę oczyszczania kolejnych kwartałów wojska ukraińskie odzyskały pełną kontrolę nad miastem i przeszły do zabezpieczania osi natarcia przeciwnika. O skali intensywności prowadzonych działań świadczą dostępne dane za pierwsze dwa tygodnie października: ukraińskie Południowe Zgrupowanie Operacyjne Sił Zbrojnych zameldowało o wyeliminowaniu 2760 rosyjskich żołnierzy na tym odcinku, jak również o zniszczeniu lub porzuceniu przez przeciwnika ponad tysiąca jednostek uzbrojenia i sprzętu wojskowego.

Podsumowując, po trwających trzy miesiące próbach infiltracji Rosja nie zdołała przekształcić przewagi liczebnej w trwałe opanowanie Orichiwa. Sukces ukraińskiej operacji oczyszczającej zabezpiecza krytyczny bastion obronny na południu, paraliżuje rosyjskie zamiary wypracowania przełamania w kierunku Zaporoża oraz zmusza dowództwo przeciwnika do odtworzenia silnie wykrwawionych związków uderzeniowych. Proces ten może zająć wiele miesięcy, zwłaszcza w obliczu powszechnego deficytu rezerw operacyjnych na innych kierunkach frontu. W rezultacie inicjatywa taktyczna w rejonie Orichiwa przesunęła się na korzyść ukraińskich działań zaczepnych, jakkolwiek intensywne walki manewrowo-pozycyjne w sąsiednich miejscowościach trwają nadal.