Ukraina produkuje 1750 rakiet RUTA w UE, a Putin nie może zatrzymać tej nowej fali produkcji

Dzisiaj najważniejsze doniesienia natury strategicznej napływają z Europy.

Europejski producent sektora obronnego Destinus wyprodukował dotychczas ponad tysiąc siedemset pięćdziesiąt pocisków manewrujących Ruta i obecnie skaluje miesięczny wolumen produkcji do pułapu niemal trzystu jednostek. Dla Ukrainy rozwój ten może rozwiązać jeden z najpoważniejszych problemów operacyjnych w ramach kampanii uderzeń dalekiego zasięgu, jakim jest deficyt precyzyjnych środków rażenia. Destinus rozbudowuje moce produkcyjne bezpośrednio na terytorium Unii Europejskiej, w bezpiecznym oddaleniu od rosyjskich środków napadu powietrznego, przygotowując się jednocześnie do zabezpieczenia dostaw silników turboodrzutowych na potrzeby produkcji rakietowej Ukrainy oraz państw europejskich od dwa tysiące dwudziestego siódmego roku. W ten sposób Europa przestaje ograniczać się do samej dyslokacji zapasów uzbrojenia, a zaczyna budować bazę przemysłową niezbędną Kijowowi do systematycznego prowadzenia operacji głębokiego rażenia.

Fundamentalne znaczenie tego pocisku opiera się na jego podatności na wielkoseryjną, masową produkcję. Wskaźnik trzystu egzemplarzy miesięcznie ma wymiar kluczowy, jako że większość wolumenu zaplanowano z przeznaczeniem dla Sił Zbrojnych Ukrainy. Jednocześnie określona część pocisków zasili rezerwy magazynowe państw europejskich w celu odbudowy ich własnego potencjału odstraszania konwencjonalnego wobec Federacji Rosyjskiej. Liczba ta staje się w pełni wymowna, jeśli przypomnieć, że Wielka Brytania i Francja dysponowały łącznie zaledwie tysiącem czterystoma pociskami Storm Shadow przed wznowieniem ich linii montażowych w zeszłym roku. Obrazuje to, że Destinus wytwarza obecnie w cyklu miesięcznym więcej pocisków manewrujących, niż cała europejska baza przemysłowo-obronna była w stanie wyprodukować w ciągu pełnego roku przed wybuchem pełnoskalowej wojny w Ukrainie.

Do fazy produkcji wszedł również zmodernizowany pocisk Ruta Block Two, dysponujący głowicą bojową o masie dwustu pięćdziesięciu kilogramów oraz donośnością operacyjną przekraczającą siedemset kilometrów. W odniesieniu do innych pocisków przekazywanych przez sojuszników zachodnich, Storm Shadow charakteryzuje się niemal dwukrotnie większą masą ładunku bojowego, wynoszącą czterysta pięćdziesiąt kilogramów, jednak jego zasięg zamyka się w granicach około trzystu kilometrów, co oznacza, że Ruta osiąga ponad dwukrotnie większy promień rażenia. Kluczowy atut systemu Ruta stanowi jednak jego profil kosztowy. Holandia sfinansowała ostatnio zakup siedmiuset pocisków Ruta kwotą dwustu pięćdziesięciu milionów euro, co ustala szacunkowy koszt jednostkowy na poziomie około trzystu pięćdziesięciu tysięcy euro. Dla porównania, jednostkowy koszt jednego pocisku Storm Shadow wynosi blisko jeden przecinek trzy miliona euro. W rezultacie Ukraina może pozyskać ponad trzy i pół pocisku Ruta w cenie pojedynczego pocisku Storm Shadow, co otwiera możliwość rażenia zwielokrotnionej liczby obiektów bez uzależnienia od skąpych i kapitałochłonnych zasobów zachodnich.

Mimo że pociski manewrujące rodzimej produkcji ukraińskiej cechują się większym potencjałem rażenia i donośnością, ich wytwarzanie odbywa się w niewielkich seriach, podczas gdy pocisk Ruta trafi do eksploatacji w wolumenach masowych. Głównym węzłem gordyjskim ukraińskiego programu rakietowego była dotąd niezdolność zachodnich podmiotów przemysłowych do dynamicznego skalowania produkcji. W obliczu deficytu rakiet Kijów musiał polegać na bezzałogowcach uderzeniowych dalekiego zasięgu, dysponujących jednak nieporównywalnie mniejszą masą głowicy bojowej. Zapewnienie comiesięcznych dostaw rzędu setek pocisków manewrujących pozwoli stronie ukraińskiej skokowo podnieść siłę niszczącą uderzeń na rosyjskie zaplecze militarne oraz infrastrukturę naftowo-rafineryjną. Środki te mogą być efektywnie kierowane przeciwko punktom dowodzenia, składom amunicji i paliw, obiektom przetwórstwa naftowego oraz celom silnie umocnionym.

Chcąc przymusić Federację Rosyjską do zredukowania skali lub definitywnego przerwania operacji zaczepnych, Ukraina musi generować poziom strat, jaki dotychczas udawało się osiągać jedynie wybiórczo. Wymownym przykładem pozostaje kampania uderzeń średniego szczebla rozpoczęta przez Ukrainę w maju dwa tysiące dwudziestego szóstego roku, gdy zniszczono ponad dwieście pojazdów zaopatrzeniowych, by następnie zwiększyć tę skalę do ponad sześciuset pojazdów miesięcznie. Uderzenia te okazały się na tyle destrukcyjne, że rosyjskie dowództwo zostało zmuszone do wstrzymania działań ofensywnych, a tempo natarcia uległo wyhamowaniu w niemal wszystkich sektorach frontu. Dowodzi to jednoznacznie, że masowe uderzenia interdykcyjne stanowią wysoce skuteczną formułę obrony, której głębokość operacyjna może teraz zostać skokowo powiększona za sprawą nowych pocisków manewrujących.

W ujęciu całościowym strategiczna doniosłość tego zjawiska polega na doktrynalnym przejściu Ukrainy od uderzeń w głąb ugrupowania przeciwnika realizowanych głównie przez drony ku permanentnej, systemowej kampanii rakietowej przeciwko celom w Federacji Rosyjskiej. Zdolność do pozyskiwania setek pocisków manewrujących co miesiąc zasadniczo przełamuje dotychczasowe kalkulacje, gdyż Moskwa traci możliwość zagwarantowania ochrony swoim najcenniejszym obiektom militarnym i przemysłowym. Prowadzi to do powstania trwałego dylematu decyzyjnego dla Kremla: albo przesunąć znaczne siły obrony powietrznej do osłony głębokiego zaplecza kosztem linii frontu, albo zaakceptować postępujące, paraliżujące zniszczenia. W obu wariantach zdolność Rosji do prowadzenia długotrwałego wysiłku wojennego ulega erozji, gdyż Kijów zyskuje narzędzia, by niszczyć coraz więcej celów i trwale uniemożliwiać ich odtworzenie.