Rosja nie potrafi zastąpić zniszczonych samolotów i zaczyna tracić przewagę w wojnie powietrznej

W dniu dzisiejszym napływają doniesienia o fundamentalnym znaczeniu dla oceny stanu rosyjskiego lotnictwa wojskowego.

Federacja Rosyjska zmaga się z postępującym deficytem sprawnych maszyn bojowych w strukturach sił powietrznych, gdyż krajowy przemysł zbrojeniowy nie jest w stanie rekompensować strat zadawanych przez stronę ukraińską. Ukraińskie uderzenia w zaplecze produkcyjne i montażowe rosyjskiego uzbrojenia przynoszą wymierne rezultaty; najnowsze zobrazowania satelitarne ujawniły zniszczony rosyjski myśliwiec nowej generacji o obniżonej wykrywalności, znajdujący się poza pasem startowym. Z ocen analityków wojskowych wynika, że podczas procedury rozruchu doszło najprawdopodobniej do pożaru jednostki napędowej, w wyniku czego maszyna zboczyła z drogi kołowania i spłonęła, a obsługa naziemna nie zdołała uratować płatowca.

Strata ta ma istotny wymiar strategiczny, zważywszy, że od momentu wdrożenia produkcji seryjnej w dwa tysiące dziewiętnastym roku Rosja zdołała wyprodukować łącznie zaledwie około czterdziestu dwóch egzemplarzy tego typu. Oznacza to średnie tempo pozyskiwania na poziomie sześciu maszyn rocznie, co pozostaje w rażącej dysproporcji wobec stu dziewięćdziesięciu jeden myśliwców F-35 dostarczonych przez koncern Lockheed Martin tylko w minionym roku. Co więcej, realne zdolności bojowe najnowszego rosyjskiego myśliwca stealth budzą poważne wątpliwości ekspertów: skuteczna powierzchnia odbicia radiolokacyjnego tego samolotu szacowana jest nawet na jeden metr kwadratowy, podczas gdy zachodnie konstrukcje osiągają wartości rzędu jednego centymetra kwadratowego. Tak wysoka sygnatura radarowa sprawia, że rosyjskie dowództwo konsekwentnie powstrzymuje się przed skierowaniem tej platformy w przestrzeń powietrzną Ukrainy.

Powracając do systematycznej degradacji rosyjskiej floty powietrznej, w bieżącym tygodniu strona ukraińska przeprowadziła uderzenie na bazę lotniczą Marinowka w obwodzie wołgogradzkim. Przy użyciu pocisków manewrujących Long-Neptune o zasięgu operacyjnym przekraczającym tysiąc kilometrów w głąb terytorium przeciwnika, porażono i zniszczono szereg hangarów wykorzystywanych do stacjonowania rosyjskich myśliwców oraz bombowców. Skala uszkodzeń infrastruktury bazy była na tyle znaczna, że zarejestrowały ją nawet satelity monitoringu NASA. Odpowiedzialność za operację przypisała sobie Marynarka Wojenna Ukrainy, deklarując zniszczenie w tym ataku dwóch bombowców taktycznych Su-34.

Rosyjskie dowództwo wykorzystuje te ciężkie samoloty uderzeniowe na masową skalę do zrzutów kierowanych bomb szybujących na ukraińskie pozycje obronne wzdłuż linii frontu oraz na ośrodki miejskie leżące w strefie ich rażenia. Użycie bomb szybujących stało się dla Sił Zbrojnych Ukrainy najpoważniejszym problemem operacyjnym, na który Kijów nie posiada bezpośredniej odpowiedzi, przynajmniej do czasu wdrożenia szwedzkich myśliwców Gripen, których pociski dalekiego zasięgu Meteor dysponują parametrami pozwalającymi na porażenie rosyjskich nosicieli poza strefą zrzutu tych ładunków.

Równolegle odnotowano kolejną katastrofę w rosyjskim lotnictwie bojowym: myśliwiec Su-30 rozbił się w rosyjskiej eksklawie w obwodzie kaliningradzkim podczas planowego lotu szkoleniowego. Zdarzenie zostało udokumentowane przez lokalnych mieszkańców na nagraniach wideo, podczas gdy władze rosyjskie podjęły próbę utajnienia zarówno bezpośrednich przyczyn technicznych wypadku, jak i losu dwuosobowej załogi.

Należy podkreślić, że w samym bieżącym roku Rosja utraciła w wyniku awarii i katastrof lotniczych aż trzydzieści pięć samolotów bojowych. Dodatkowo ukraińskie siły zbrojne zniszczyły w działaniach bojowych co najmniej dwadzieścia dwie maszyny wojskowe. W obliczu intensywnych ukraińskich uderzeń precyzyjnych w rosyjskie zakłady przemysłowe produkujące osprzęt remontowy i aparaturę serwisową dla tych maszyn, łączna liczba wyeliminowanych z walki odrzutowców sięgnęła w tym roku aż pięćdziesięciu siedmiu sztuk. Analitycy sektora lotniczego wskazują, że roczny wolumen produkcyjny w Rosji zamyka się w przedziale zaledwie od dwudziestu do trzydziestu nowych maszyn bojowych, co oznacza gwałtowną redukcję stanu operacyjnego lotnictwa wojskowego. Sytuacja ta stawia Rosję w krytycznym położeniu: podczas gdy siły powietrzne nadal nie są w stanie wywalczyć przewagi w powietrzu nad Ukrainą, wspomniane taktyczne zrzuty bomb szybujących spoza zasięgu ukraińskiej obrony przeciwlotniczej pozostają poważnym zagrożeniem. Ukraina wypracowała jednak metodę radzenia sobie z tym wyzwaniem, systematycznie niszcząc węzłowe zakłady naprawcze, fabryki komponentów oraz maszyny stacjonujące na ziemi, generując deficyt sprzętowy, którego rosyjski przemysł nie jest w stanie uzupełnić.

W perspektywie ogólnej Rosja traci zasoby lotnicze w tempie przewyższającym możliwości ich odtwarzania przez rodzimy przemysł, podczas gdy Ukraina metodycznie eliminuje element operacyjny sprawiający największe trudności jej siłom na froncie. Raporty ukraińskich źródeł wojskowych regularnie dowodzą, że rzadkie postępy rosyjskich wojsk w rejonach silnie umocnionych odcinków frontu wynikają niemal wyłącznie z intensywnego bombardowania bombami szybującymi serii FAB i KAB. Choć ukraińscy żołnierze chronią się przed tym zagrożeniem, schodząc do fortyfikacji podziemnych, miasta i osady przyfrontowe ponoszą ogromne straty. Niemniej jednak, eliminując rosyjskie myśliwce szybciej, niż wynosi zdolność ich odtworzenia, Ukraińcy sprawiają, że Rosja płaci nieproporcjonalnie wysoką cenę za każdą zrzuconą bombę.